Σε αυτό το τεύχος υποδεχόμαστε τη Μαρία Καβογιάννη
Μια τρυφερή συνέντευξη με μια ηθοποιό που έχει καταφέρει, μέσα από τους ρόλους της, να δημιουργήσει τα δικά της τηλεοπτικά καταφύγια για πολλά από εμάς.
Στις σελίδες μας θα βρείτε, επίσης, ένα μεγάλο αφιέρωμα στον πολιτισμό και, συγκεκριμένα, σε όλες εκείνες τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που πρόκειται να μας απασχολήσουν τη νέα σεζόν.
Ανοίγουμε, ακόμη, τον φάκελο των ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτοτήτων στα ελληνικά σχολεία, συζητώντας με εκπαιδευτικούς για όσα συμβαίνουν μέσα στις σχολικές αίθουσες στη χώρα μας, ενώ καλωσορίζουμε την Ελένη Κωστοπούλου ως guest editor του τεύχους.
Όλα αυτά, μαζί με τις γνώριμες στήλες μόδας, πολιτισμού, υγείας και πολλά ακόμη.
-> Βρες το κοντινό σου σημείο διανομής του ANTIVIRUS 129, για να το προμηθευτείς δωρεάν πατώντας εδώ.
-> μπορείς να εγγραφείς στη συνδρομητική υπηρεσία για να λαμβάνεις σταθερά κάθε δίμηνο την έντυπη έκδοση στον χώρο σου: συμπλήρωσε τη φόρμα για Αθήνα και Θεσσαλονίκη (με χρέωση), για την υπόλοιπη Ελλάδα εδώ (χωρίς χρέωση) ή για το εξωτερικό εδώ.
ANTIVIRUS 129
«Γιατί αναφέρεις τόσο συχνά ότι είσαι ΛΟΑΤΚΙ+;». Αν υπάρχει μια ερώτηση που μου κάνουν πολλές φορές είναι αυτή. Λέμε πολύ συχνά – και είναι αλήθεια – πως τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αναγκαζόμαστε να κάνουμε πολλά και συνεχόμενα coming out. Και αυτό είναι άδικο και τρομερά εξαντλητικό. Και όμως μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα ή πιο σωστά παρά αυτή, εγώ επιλέγω πολύ συνειδητά να μιλώ διαρκώς για τη συγκεκριμένη μου ταυτότητα. Ακόμη και όταν οι «περιστάσεις» δεν το απαιτούν, ακόμη και όταν κανένας γύρω μου δεν αναρωτιέται για το «τι είμαι» ή για το «τι κάνω στο κρεβάτι μου». Και μετά έρχονται και όλες αυτές οι δηλώσεις που έχω συνηθίσει να ακούω στις συνεντεύξεις που κάνω – κυρίως από cis/straight άτομα – που καταλήγουν πάντα στο «πιστεύω σε έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται κάποιος να δηλώνει τι είναι». Και κάθε φορά που τις ακούω εγώ σκέφτομαι πως ακόμη και τότε θα έμπαινα στη διαδικασία να το δηλώσω. Γιατί όμως; Θα κάνω μια προσπάθεια να σας το εξηγήσω. Το να ζεις ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομo σήμερα αποτελεί μια πολιτική πράξη. Τουλάχιστον εγώ αυτό πιστεύω. Το να το δηλώνεις, ωστόσο, με την κάθε ευκαιρία καθιστά την πράξη αυτή συλλογική. Δημιουργεί θόρυβο, προκαλεί αντίκτυπο, πολλές φορές δυσκολεύει και υποχρεωτικά σε συνδέει με άλλους. Που μπορεί να έχουν λιγότερα προνόμια από σένα ή που μπορεί μέχρι και να κινδυνεύουν αν μιλήσουν για αυτό. Σε συνδέει, επίσης, με τον εαυτό σου, ειδικά τότε που δεν είχε τη δυνατότητα ή τη δύναμη να μιλήσει. Που δεν ήξερε και παρακαλούσε να υπήρχαν άτομα που θα μιλούσαν ανοιχτά, για να μπορέσει να καταλάβει. Στο παρελθόν έχω γράψει πως τα «coming out» ανήκουν αποκλειστικά στους ανθρώπους που τα κάνουν. Νομίζω, ωστόσο, ότι αυτή είναι η μισή (μου) αλήθεια. Γιατί τα «coming out» όταν γίνονται δημόσια δεν ανήκουν πια μόνο στα άτομα που τα κάνουν. Ανήκουν σε όλα μας. Και πόσο πολύ τα χρειαζόμαστε. Γράφοντας αυτά θέλω να ξεκαθαρίσω πως κανένα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο δεν είναι υποχρεωμένο (ή το ίδιο ασφαλές) να κάνει coming out. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι που το κάνουν ανοιχτά και δημόσια δεν έχουν και μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας… ή τουλάχιστον στη δική μου.
Υ.Γ. Ακόμη και αν καταφέρουμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο, όπου δεν θα χρειάζεται να κάνουμε τέτοιες δηλώσεις, εμείς θα συνεχίσουμε να τις κάνουμε. Γιατί θα τις χρωστάμε σε όλους αυτούς που προσπάθησαν για να φτάσουμε ως εδώ.
Βασίλης Θανόπουλος
