Για κάποια άτομα είναι η Ασπασία του «Ντόλτσε Βίτα». Για κάποια η Κορίνα από τα «Εγκλήματα» ενώ για άλλα η Μαρία από το «Maestro». Όπως, όμως, κι αν την αναγνωρίζεις ένα είναι σίγουρο: η Μαρία Καβογιάννη έχει καταφέρει να γίνει κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης, με τους ρόλους της να λειτουργούν συχνά ως ένα ασφαλές καταφύγιο για πολλά από εμάς. Ίσως γι’αυτό και το «σας αγαπώ» που μοιράζεται μαζί μας (και με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα) στο τέλος αυτής της συνέντευξης ακούγεται τόσο ουσιαστικό.
Γυρνώντας τον χρόνο πίσω ποιες στιγμές θα λέγαμε πως είναι αυτές που καθόρισαν την απόφασή σας να γίνετε ηθοποιός; Ήταν εύκολη όλη αυτή η πορεία που ακολουθήσατε μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα;
Γυρνώντας τον χρόνο πίσω βλέπω ότι η διαδρομή μου είχε πολλές και διαφορετικές διακλαδώσεις. Όμως όποια και να ακολούθησα πάντα κατέληγα να με ελκύει αυτή της τέχνης και της επικοινωνίας με τον κόσμο. Ίσως τυχαία, μάλλον καρμικά, βρέθηκα να σπουδάζω θέατρο. Με τραβούσε κάθε είδος τέχνης. Με ταξίδευαν οι ιστορίες των ανθρώπων. Κάθε βιβλίο, κάθε ταινία ήταν για μένα ένας ανεξερεύνητος κόσμος που ανοίγονταν στα μάτια μου και ήθελα να τον ζωντανέψω, άλλες φορές ζωγραφίζοντάς τον και άλλες φορές υποδύοντάς τον στην αυλή του σπιτιού με τους φίλους μου. Με έναν τρόπο ταυτίζομουν με τις ζωές τους. Και ήθελα να τις ζήσω. Ξεκινώντας αυτή την πορεία συνάντησα και δυσκολίες και αγωνίες και ματαιώσεις, αλλά παίρνοντας το ρίσκο και έχοντας πίστη και αγάπη για την τέχνη προχωράς έχοντας μαζί σου ανθρώπους, τόπους, όνειρα που σε οδηγούν σε αυτό που επιθυμεί η ψυχή σου.
Αν σας ζητούσαν να ξεχωρίσετε τρεις στιγμές από την καριέρα σας, ποιες θα ήταν;
Μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω τρεις στιγμές μόνο, γιατί κάθε στιγμή ήταν συνέχεια της άλλης. Κάθε στιγμή έγραφε μέσα μου μια ιστορία. Έτσι η ηρωίδα μου πάντα ταξίδευε. Αποκτούσε καινούριες εμπειρίες και έφτιαχνε κόσμους. Ξεκινώντας από την πρώτη μου εμπειρία στο Θέατρο Τέχνης στην Επίδαυρο στην Ηλέκτρα με δάσκαλο τον Κάρολο Κουν, από την Όπερα της Πεντάρας με τον Ζιλ Ντασέν, μέχρι τη Φουρκέτα της Ελένης Γκασούκα, από το Ντολτσε Βίτα και τα Εγκλήματα μέχρι το Μαέστρο, ένιωσα σαν να πέρασε μόνο μια στιγμή.
Πόσο δύσκολο είναι για μια ηθοποιό να μεγαλώνει μέσα σε έναν χώρο που συχνά θέλει να τοποθετεί τις γυναίκες σε συγκεκριμένους ρόλους; Πιστεύετε πως έχει αλλάξει η πραγματικότητα σήμερα;
Νομίζω ότι σήμερα η πραγματικότητα έχει αλλάξει. Οι γυναίκες διεκδικούν περισσότερο το δικαίωμα να είναι σύνθετες, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν, να ερωτεύονται, να κάνουν λάθη, να είναι δυνατές, χωρίς να χρειάζεται να χωρέσουν σε μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μια γυναίκα δεν χρειάζεται να αποδεικνύει την αξία της επειδή μεγαλώνει. Έχει το δικαίωμα να συνεχίζει να υπάρχει, να δημιουργεί, να εξελίσσεται και να εκπλήσσει. Σε κάθε ηλικία. Τώρα που συζητάμε στο μυαλό μου έρχεται η Τζίλιαν Άντερσον σε ένα βίντεο που μιλά για τις γυναίκες άνω το 50 λέγοντας εκείνο το καταπληκτικό «fuck off» σε όλο το σύστημα που αναπαράγει τα στερεότυπα γύρω από αυτές. Γιατί τη γυναίκα, όταν μεγαλώνει, είναι σαν να μην την υπολογίζουν και τόσο. Και το ακόμη πιο τραγικό είναι ότι και πολλές γυναίκες καταλήγουν να το αναπαράγουν αυτό. Ωστόσο, η προσωπικότητα μας και η ύπαρξή μας δεν πρέπει να ορίζεται από την ηλικία μας.
Έχετε πει ότι οι δάσκαλοί σας σάς έβλεπαν περισσότερο ως δραματική ηθοποιό, ενώ το κοινό σάς γνώρισε κυρίως μέσα από την κωμωδία. Έχετε νιώσει ποτέ ότι η τηλεοπτική σας εικόνα έκρυψε για χρόνια μια άλλη πλευρά της ηθοποιού που είστε;
Η ίδια η τηλεόραση που μου έδωσε την ευκαιρία να συστηθώ στο κοινό ως κωμική ηθοποιός, ήταν εκείνη που, χρόνια αργότερα, μου έδωσε ξανά τη δυνατότητα να δείξω και τη δραματική μου πλευρά — εκείνη που οι δάσκαλοί μου διέκριναν ήδη από τα πρώτα μου βήματα. Για μένα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί αισθάνομαι πως η τηλεόραση μου επιστρέφει σήμερα την ευκαιρία να δει το κοινό μια πλευρά του εαυτού μου που υπήρχε πάντα μέσα μου.
Τόσο ο ρόλος της Ασπασίας στο Ντόλτσε Βίτα όσο και αυτός της Κορίνας στα Εγκλήματα έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην ελληνική μυθοπλασία, με τις ατάκες τους να αναπαράγονται ακόμη και σήμερα από πολλές γενιές. Υπάρχουν ιστορίες ή στιγμές που συνδέονται με αυτούς τους ρόλους και θυμάστε ακόμη χαρακτηριστικά;
Ναι, η αλήθεια είναι ότι ακόμη και σήμερα κάποιες ατάκες έχουν γίνει viral και έχουν κατακλύσει το TikTok. Τις χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι στην καθημερινότητά τους, μιλούν με αυτές, γνωρίζουν ολόκληρους διαλόγους, τους οποίους εγώ πραγματικά έχω ξεχάσει. Και το πιο συγκινητικό είναι ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους μπορεί τότε να μην είχαν καν γεννηθεί. Εκείνο όμως που κρατάω περισσότερο από εκείνη την εποχή είναι τα ατελείωτα γέλια που μας προκαλούσαν οι σκηνές, σε σημείο που πολλές φορές αναγκαζόμασταν να σταματήσουμε το γύρισμα. Όπως σε μια από τις σκηνές των Εγκλημάτων, όπου η Κορίνα έβγαινε ως τέρας με το σάουντρακ της δημοφιλούς σειράς Η αγάπη άργησε μια μέρα όπου μια από τους βοηθητικούς ηθοποιούς φοβήθηκε πραγματικά και αυτό μας έκανε να γελάμε ασταμάτητα. Ή όταν, ως Ασπασία πάλι, όταν ξεκίνησα να τραγουδάω το περιβόητο I Will Survive και δεν με σταματούσαν, εγώ συνέχιζα να τραγουδάω, γιατί δεν άκουγα το «stop». Γελούσαν τόσο πολύ, που ένιωθα ότι περνούσε ο χρόνος και ότι αυτή η σκηνή δεν θα τελείωνε ποτέ.
Πολλά άτομα, θέλοντας να νιώσουμε ασφάλεια και να απομακρυνθούμε από όσα μας αγχώνουν, βλέπουμε συγκεκριμένες σειρές σε επανάληψη (όπως το τα Εγκλήματα και το Ντόλτσε Βίτα). Πώς νιώθετε που (και) η δική σας τηλεοπτική παρουσία λειτουργεί ως ένα safe space για κάποια από εμάς;
Είναι πολύ συγκινητικό που το ακούω. Και η αλήθεια είναι πως πολλά παιδιά μου το έχουν πει τελευταία. Είναι καταπληκτικό όλο αυτό. Νιώθω ευλογία που και η δική μου δουλειά μπορεί να δημιουργεί τέτοια συναισθήματα. Ευχαριστώ το σύμπαν. Το να λες σε έναν ηθοποιό πως η δουλειά του μπορεί να έχει μια τέτοια επίδραση είναι κάτι το εξωπραγματικό. Και εκεί είναι που καταλαβαίνεις πως τελικά υπάρχει ανταπόκριση σε αυτή τη δουλειά.
Ένας ρόλος σας που έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς (ως ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα) είναι αυτός της Ρένας στο Κάπου σε Ξέρω, η οποία ήταν παντρεμένη με μια τρανς γυναίκα. Συζητώντας με την Καίτη Κωνσταντίνου, η οποία υποδυόταν την τρανς γυναίκα, θυμάμαι να μου λέει ότι «τα στερεότυπα υπάρχουν για να τα σπάμε» και ότι αυτό «αποτελεί έναν από τους στόχους του καλλιτέχνη». Εσείς πιστεύετε ότι η σειρά πέτυχε τελικά αυτόν τον στόχο; Να σπάσει κάποια στερεότυπα;
Νομίζω πως, για την εποχή της, η σειρά τόλμησε να ανοίξει μια συζήτηση που δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι μπορούσε να γίνει στην ελληνική τηλεόραση. Και αυτό, από μόνο του, είχε σημασία. Η Ρένα δεν ήταν ένας χαρακτήρας που υπήρχε απλώς για να προκαλέσει γέλιο ή για να υπηρετήσει ένα στερεότυπο. Είχε τη δική της σχέση, τα δικά της συναισθήματα, τις αντιφάσεις και τις επιλογές της. Θυμάμαι και τη συζήτησή μου με την Καίτη. Ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά ευαισθησία απέναντι σε αυτά τα ζητήματα και πραγματικά πιστεύω ότι προσπαθήσαμε να αντιμετωπίσουμε τους χαρακτήρες μας με ανθρωπιά. Δεν θα έλεγα ότι μια σειρά μπορεί μόνη της να σπάσει όλα τα στερεότυπα. Μπορεί όμως να κάνει κάτι πολύ σημαντικό: να βάλει έναν άνθρωπο που ίσως μέχρι τότε ο θεατής δεν είχε συνηθίσει να βλέπει στην οθόνη, μέσα στην καθημερινότητά του. Να τον κάνει να γελάσει μαζί του, να συγκινηθεί, να τον γνωρίσει. Και κάπως έτσι αρχίζουν να αλλάζουν οι αντιλήψεις. Αν λοιπόν η Ρένα και η ηρωίδα της Καίτης βοήθησαν έστω και έναν άνθρωπο να δει διαφορετικά μια πραγματικότητα που δεν γνώριζε, τότε ναι, πιστεύω ότι άξιζε που έγινε.
Για μένα, το σημαντικότερο ήταν ότι η ιστορία της μπορούσε να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από την κακοποίηση.
Μπορεί ένας ρόλος να λειτουργήσει ενδυναμωτικά για το κοινό ή, έστω, για ένα μέρος του; Είναι η Μαρία στο Maestro ένας τέτοιος ρόλος;
Ναι, πιστεύω ότι μπορεί. Ένας ρόλος, χωρίς να το επιδιώκει απαραίτητα, μπορεί να γίνει ένας καθρέφτης για έναν άνθρωπο. Να του πει, με έναν τρόπο: «Αυτό που νιώθεις υπάρχει. Δεν είσαι μόνος σου». Και αυτό, για μένα, είναι μία από τις πιο σημαντικές δυνατότητες της τέχνης. Η Μαρία στο Maestro είναι ένας ρόλος που αισθάνομαι ότι έχει αγγίξει πολύ κόσμο. Είναι μια γυναίκα που έχει περάσει δυσκολίες, έχει κάνει λάθη, έχει φοβηθεί, έχει αντέξει, αλλά κάποια στιγμή αποφασίζει να μη μείνει άλλο εγκλωβισμένη σε όλα αυτά. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδυναμωτικό στοιχείο της. Δεν τη βλέπω ως ηρωίδα με την κλασική έννοια. Είναι ένας πολύ ανθρώπινος ρόλος. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό κάποιοι θεατές αναγνωρίζουν μέσα της κάτι από τον εαυτό τους. Αν ένας ρόλος μπορεί να δώσει σε κάποιον την αίσθηση ότι μπορεί να ξανασηκωθεί, να διεκδικήσει τη ζωή του και να κάνει μια καινούργια αρχή, τότε αυτό είναι μαγεία.
Νομίζω ο ρόλος αυτός έγινε κάτι σαν σύμβολο κατά της γυναικείας κακοποίησης και της ενδοοικογενειακής βίας; Εσείς πώς το αντιληφθήκατε αυτό;
Το αντιλήφθηκα κυρίως μέσα από την αντίδραση του κόσμου. Άρχισαν να μου μιλούν γυναίκες που είχαν αναγνωρίσει στη Μαρία κάτι από τη δική τους ζωή και μου έλεγαν πράγματα που με συγκινούσαν βαθιά. Εκεί κατάλαβα ότι ο ρόλος είχε φύγει πια από τα όρια της μυθοπλασίας. Για μένα, το σημαντικότερο ήταν ότι η ιστορία της μπορούσε να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από την κακοποίηση. Να κάνει κάποιες γυναίκες να αναγνωρίσουν συμπεριφορές και καταστάσεις που ίσως είχαν κανονικοποιήσει και, κυρίως, να τους θυμίσει ότι δεν είναι υποχρεωμένες να μένουν για πάντα μέσα σε μια ζωή που τις πληγώνει. Αν η Μαρία λειτούργησε έτσι για κάποιους ανθρώπους, το θεωρώ ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που μπορεί να προσφέρει ένας ρόλος.
Μεταξύ άλλων υποδυθήκατε μια μητέρα που προσπαθεί να προστατεύσει το γκέι παιδί της. Εσείς τι θεωρείτε ότι σημαίνει να είσαι σύμμαχος των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων;
Νομίζω ότι το να είσαι σύμμαχος σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, να ακούς. Να μην προσπαθείς να μιλήσεις εσύ για τη ζωή του άλλου, αλλά να του δίνεις τον χώρο και την ασφάλεια να μιλήσει ο ίδιος για τον εαυτό του. Να είσαι εκεί, πραγματικά εκεί, όταν σε χρειάζεται. Για μένα σημαίνει επίσης να μην προσπερνάς την απαξίωση, τη βία ή τον αποκλεισμό. Να μην κάνεις ότι δεν βλέπεις. Να υπερασπίζεσαι το αυτονόητο: ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αγαπά και να ζει όπως αισθάνεται, χωρίς φόβο και χωρίς να χρειάζεται να απολογείται γι’ αυτό. Και ως μητέρα, αυτό το κομμάτι με έκανε να σκεφτώ ακόμη περισσότερο πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε απέναντι στα παιδιά μας. Ένα παιδί πρέπει να ξέρει ότι στο σπίτι του είναι ασφαλές. Ότι μπορεί να μιλήσει, να είναι ο εαυτός του και να αγαπηθεί γι’ αυτό που είναι. Γιατί η αγάπη ενός γονιού, για μένα, δεν μπορεί να έχει προϋποθέσεις. Δεν μπορεί να λέει «σε αγαπώ, αρκεί να είσαι έτσι». Σε αγαπώ σημαίνει σε βλέπω, σε ακούω και είμαι δίπλα σου. Και αυτό ίσως είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα που θα ήθελα να κρατήσω. Και μιας και μιλάμε για αυτό το θέμα αλλά και για την επίδραση που μπορεί να έχει ένας ρόλος θέλω να μοιραστώ τα λόγια ενός ανθρώπου που γνώρισα σε ένα νησί, ο οποίος με έπιασε και μου είπε: «Θέλω να σου πω πως μου έκανες (σ.σ. αναφερόμενος στον ρόλο της Μαρίας) μεγάλο καλό, γιατί ο γιος μου είναι γκέι. Και από αυτή τη σειρά ελευθερώθηκα». Πραγματικά ανατρίχιασα!
Υπήρξε κάποια στιγμή στα γυρίσματα του Maestro που σας έκανε να σκεφτείτε διαφορετικά για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα ή για τις οικογένειες που έχουν ένα ΛΟΑΤΚΙ+ παιδί;
Νομίζω ότι περισσότερο με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά η επαφή με τους ανθρώπους και οι ιστορίες που ακούγαμε γύρω από τη σειρά παρά μια συγκεκριμένη στιγμή στα γυρίσματα. Όταν δουλεύεις πάνω σε μια ιστορία που αφορά ένα παιδί που προσπαθεί να βρει τη θέση του μες στην οικογένειά του, καταλαβαίνεις ακόμη περισσότερο πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η αποδοχή των γονιών. Κι ίσως αυτό που κράτησα περισσότερο είναι ότι για ένα παιδί η οικογένεια πρέπει να είναι ο ασφαλέστερος χώρος του. Δεν χρειάζεται να καταλάβεις τα πάντα από την πρώτη στιγμή, χρειάζεται να αγαπάς και να ακούς. Ένα «εδώ είμαι, σ’ αγαπώ, είσαι το παιδί μου» αρκεί να διώξει το βάρος που μπορεί να κουβαλάει ένα παιδί όταν φοβάται.
Έχετε δώσει τη φωνή σας και στο φετινό διαφημιστικό σποτ του Athens Pride. Τι σημαίνει για εσάς μια τέτοια συμμετοχή;
Για εμένα είναι μια πολύ ουσιαστική συμμετοχή. Γιατί δεν αισθάνομαι ότι δίνω απλώς τη φωνή μου σε ένα διαφημιστικό μήνυμα, αλλά σε μια προσπάθεια να ακουστεί κάτι που θεωρώ αυτονόητο: ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αγαπά, να εκφράζεται και να υπάρχει ελεύθερα, χωρίς φόβο και χωρίς να χρειάζεται να απολογείται γι’ αυτό που είναι. Χάρηκα πραγματικά που συμμετείχα, γιατί πιστεύω ότι είναι σημαντικό να είμαστε παρόντες όχι μόνο μέσα από τους ρόλους μας, αλλά και ως άνθρωποι.
Νομίζω ότι το να είσαι σύμμαχος σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, να ακούς. Να μην προσπαθείς να μιλήσεις εσύ για τη ζωή του άλλου, αλλά να του δίνεις τον χώρο και την ασφάλεια να μιλήσει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Πώς διαμορφώθηκε αυτή η αντίληψή σας για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα;
Μάλλον εξαιτίας κάποιων ανθρώπων που γνώρισα με τους οποίους οι ψυχές μας ενώθηκαν πολύ και που έτυχε να ανήκουν στην κοινότητα. Γιατί η αγάπη δεν ξεχωρίζει και είναι η ίδια για όλους. Γι΄αυτό και πολλές φορές απορώ με τους γονείς που λένε «πως θα το πω στο παιδί μου;» και τέτοια. Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Ο άνθρωπος όταν γεννιέται, αν δεν του δημιουργήσεις ενοχές, ντροπές κλπ, καταλαβαίνει και αποδέχεται τα πράγματα, χωρίς αρνητικές σκέψεις. Και εγώ μεγάλωσα έτσι. Δεν υπήρχε στο περιβάλλον μου ποτέ η κοροϊδία, η υποτίμηση. Καλλιεργήθηκα με αυτό τον τρόπο. Και η καλλιέργεια στον άνθρωπο είναι μεγάλη υπόθεση.
Η σεξουαλικότητα και ο έρωτας τι ρόλο έχουν παίξει στη ζωή σας;
Ο έρωτας και η σεξουαλικότητα είναι κάτι που εξελίσσεται μαζί μας. Για πολλά χρόνια οι γυναίκες μεγαλώνουμε με την αίσθηση ότι πρέπει να κρύβουμε την επιθυμία μας, να είμαστε διακριτικές, να μη μιλάμε πολύ γι’ αυτήν. Εγώ σήμερα νιώθω ότι δεν έχω πια αυτή την ανάγκη. Η επιθυμία δεν έχει ηλικία και η θηλυκότητα δεν τελειώνει επειδή μεγαλώνουμε. Ο έρωτας και η σεξουαλικότητα έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, γιατί είναι κομμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης, της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας αλλά και με τους άλλους. Έχω υπάρξει ερωτευμένη, έχω αφεθεί, έχω πληγωθεί και έχω ξαναβρεί τον εαυτό μου. Όλα αυτά είναι μέρος της ζωής και της προσωπικής μου διαδρομής. Νομίζω πως η μεγαλύτερη ελευθερία μιας γυναίκας είναι να μπορεί να πει: «Αυτό θέλω. Αυτό αισθάνομαι». Και να ξέρει ότι δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν γι’ αυτό.
Αν θα περιγράφατε τον εαυτό σας με μια εικόνα, ποια θα ήταν αυτή;
Ένα γεμάτο σπίτι από φίλους, από όλους τους ανθρώπους που αγαπώ με φωνές και γέλια και μουσικές και τραπεζώματα και ταινίες και χαρτοπαιξίες και χαζολογήματα και αγκαλιές και μυστικά και σκέψεις και όνειρα και ταξίδια και προσμονές για ευτυχισμένες στιγμές και αγάπες παντοτινές.
Ας μιλήσουμε λίγο και για τα καλλιτεχνικά σας σχέδια.
Φυσικά. Έχουμε ολοκληρώσει τον τελευταίο κύκλο του Maestro, ο οποίος θα παιχτεί τους επόμενους μήνες. Επίσης, συμμετέχω και στην ταινία Σουέλ, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 25 Δεκεμβρίου και βασίζεται στο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη, η οποία υπογράφει και το σενάριο της κινηματογραφικής μεταφοράς. Τέλος, έχω κάνει και μία μικρού μήκους ταινία της Καρίνας Λογοθέτη. Ως προς τα θεατρικά, θα κάνω στη 2η σεζόν ένα έργο του Νίκου Καραθάνου στη Στέγη Γραμμάτων.
Υπάρχουν θέματα για τα οποία θέλετε να μιλήσετε στις συνεντεύξεις σας, αλλά σπάνια σας ρωτούν γι΄αυτά;
Η αλήθεια είναι πως δεν τα πάω πολύ καλά με τις συνεντεύξεις. Μου αρέσει πολύ να μιλάμε, να κουβεντιάζουμε αλλά σε ιδιωτικό επίπεδο. Όταν όλο αυτό μπαίνει στη φόρμα της συνέντευξης, με πιάνει μια συστολή. Η αλήθεια είναι, όμως, πως σε αυτή τη συνέντευξη μου άρεσαν πολύ οι ερωτήσεις και γι΄αυτό και ήθελα πολύ να τις προσέξω. Γιατί αναφερόμαστε σε πολύ σημαντικά θέματα, όπως αυτά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ή αυτά που σχετίζονται με την κακοποίηση των γυναικών.
Και πώς θέλετε να ολοκληρώσουμε αυτήν την κουβέντα;
Νομίζω με ένα «σας αγαπώ». Καταλαβαίνω ακούγεται κλισέ, αλλά ξέρεις κάτι; Σπάνια σου δίνεται το βήμα να πεις δημόσια κάτι τέτοιο. Τώρα, λοιπόν, που το έχω, θέλω να το αξιοποιήσω και να πω: «σας αγαπώ». Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Και κάπως έτσι έχω γνωρίσει και έχω καταλάβει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Και ειλικρινά τα θαυμάζω για τους αγώνες τους, τη δύναμή τους και όλα αυτά που καταφέρνουν. Νιώθω τεράστια τρυφερότητα, τόση που κάποιες φορές με πλημμυρίζει και δεν ξέρω πως να την εκφράσω. Θέλω, λοιπόν να κλείσουμε με ένα «σας αγαπώ» αλλά και με ένα «ευχαριστώ» για την αγάπη, τη δύναμη, την έμπνευση και τη συγκίνηση που προσφέρετε στον κόσμο.
συνέντευξη: Βασίλης Θανόπουλος
φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
μαλλιά – make up: Κερασία Κούη
