Όταν η κυβέρνηση μιλά για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα με όρους «κόστους», δεν το κάνει τυχαία.
Σε ένα ρεσιτάλ αγνωμοσύνης ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε χθες υπέρμαχος της απόφασης της ΣΤΑΣΥ να μη βάλει τις αφίσες του Athens Pride στους σταθμούς του μετρό της Αθήνας. Η δικαιολογία του: «ο κρατικός προϋπολογισμός» που βάλλεται από τον «δωρεάν χαρακτήρα της τοποθέτησης». Κάτι, εντελώς, αναληθές αφού το ΑΤΗΕΝS PRIDE, όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη νομική οντότητα καλείται να πληρώσει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο χρηματικό ποσό, για την προώθησή του υλικού της. Θα έλεγε, λοιπόν, κανείς ότι ο Παύλος Μαρινάκης πιάστηκε αδιάβαστος και ότι θα ήταν προτιμότερο να ζητούσε λίγο χρόνο προκειμένου να το ψάξει καλύτερα. Γιατί, όμως, δεν το έκανε;
Για να απαντήσουμε το ερώτημα αυτό θα χρειαστεί να κάνουμε πρώτα κάποιες διαπιστώσεις που σχετίζονται με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και της σχέσης που ήθελε να (δείχνει ότι) έχει με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Για παράδειγμα, πριν τέσσερα χρόνια περίπου, πριν ψηφιστεί η ισότητα στον γάμο και πριν το ακροδεξιό αφήγημα της «woke ατζέντας» γίνει viral πολιτικό επιχείρημα, η κυβέρνηση πάσχιζε να πείσει για το φιλοΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρα της. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που έστελνε εκπροσώπους της να σουλατσάρουν στα Pride, διαφημίζοντας τις νομοθετικές ρυθμίσεις που προωθούσαν (σ.σ. εδώ χρειάζεται να γίνει μια μεγάλη κουβέντα για το περιεχόμενο των νόμων αυτών αλλά και για τους λόγους που προωθήθηκαν από την κυβέρνηση), έχοντας μάλιστα και το σχετικό επικοινωνιακό υλικό. Φυσικά, τότε οι αφίσες του ATHENS ΡRIDE κοσμούσαν τους σταθμούς του μετρό, χωρίς κανέναν να ανησυχεί για το κρατικό προϋπολογισμό.
Τα χρόνια, όμως, πέρασαν. Ο Τραμπ γίνεται πάλι πρόεδρος των ΗΠΑ, σηματοδοτώντας έτσι μια ακροδεξιά στροφή στην πολιτική ρητορική της Δύσης (φυσικά και της Ελλάδας). Και κάπως έτσι η κυβέρνηση αποφάσισε να ξεφορτωθεί το φιλοΛΟΑΤΚΙ+ μανδύα της, μιλώντας για «τυραννίες μειονοτήτων», για «woke ατζέντες» αλλά και για… κόστος. Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο Παύλος Μαρινάκης δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος της κυβέρνησης που αναγνώρισε κάποιο «κόστος» στην προώθηση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Πρώτος το έκανε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, όταν παραδέχτηκε το πόσο «κόστισε» η ισότητα στον γάμο στην εκλογική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας. Ένα επιχείρημα που αναπαράχθηκε από πολλά κυβερνητικά στελέχη, τα οποία συνέχισαν να μιλούν για το «κόστος» που έχουν τα ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι καταλήγει «πολωμένη» και «διχασμένη» εξαιτίας τους.
Όλα αυτά δείχνουν ότι όταν η κυβέρνηση μιλά για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα με όρους «κόστους», δεν το κάνει τυχαία. Αντιθέτως, ακολουθεί μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική: προσπαθεί να δείξει ότι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «κοστίζει» και βλάπτει το «εθνικό συμφέρον». Μια στρατηγική που, αν και εντελώς ανόητη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Γιατί στρέφει την κοινωνία εναντίον μας και, κυρίως, γιατί προωθεί την άποψη ότι τα θεμελιώδη δικαιώματά μας είναι διαπραγματεύσιμα.
