Σε αυτό το τεύχος υποδεχόμαστε τη Χαρούλα Αλεξίου!
Μια ξεχωριστή συνέντευξη γεμάτη έρωτα, τραγούδι και αποδοχή με την καλλιτέχνιδα που σημάδεψε όσο καμία το ελληνικό τραγούδι, αλλά και τις καρδιές μας.
Στις σελίδες μας θα βρείτε, επίσης, ένα σημαντικό αφιέρωμα σχετικά με τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα από την Παλαιστίνη, τα οποία παίρνουν τον λόγο και μας μιλούν για τη διαθεματικότητα και την καθημερινότητα της κουήρ εμπειρίας στον αραβικό (και ειδικά στον παλαιστινιακό) κόσμο.
Τέλος, συζητάμε με τη Χρυσηίδα Γκαγκούτη για όλα αυτά που αγαπάμε να κάνουμε, παρά τα τόσα στερεότυπα που μας περιβάλλουν.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις γνωστές μας στήλες μόδας, πολιτισμού, υγείας κλπ.
-> Βρες το κοντινό σου σημείο διανομής του ANTIVIRUS 127, για να το προμηθευτείς δωρεάν πατώντας εδώ.
-> Παράγγειλε το τρέχον τεύχος (εντός Ελλάδας) για να το παραλάβεις στον χώρο σου χωρίς χρέωση, μόνο με τα έξοδα αποστολής πατώντας εδώ. Επιπλέον, μπορείς να εγγραφείς στη συνδρομητική υπηρεσία για να λαμβάνεις σταθερά κάθε δίμηνο την έντυπη έκδοση στον χώρο σου: συμπλήρωσε τη φόρμα για Αθήνα και Θεσσαλονίκη (με χρέωση), για την υπόλοιπη Ελλάδα εδώ (χωρίς χρέωση) ή για το εξωτερικό εδώ.
ΑΝΤIVIRUS 127
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μια χώρα στην οποία δεν γινόντουσαν Pride και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δεν διέφεραν σε τίποτα από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν «προκαλούσαν» με τα ρούχα τους, τα συνθήματά τους, τις μη δυαδικές τους ταυτότητες (αφού δεν μιλούσαν ποτέ γι΄αυτές) και γενικά δεν έκαναν τίποτα που να «διεγείρει» το κοινό αίσθημα. Παρόλ΄αυτά, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στη χώρα της ιστορίας μας δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους, ενώ πολλές φόρες έπεφταν θύματα διακρίσεων και επιθέσεων. Δεν μιλούσαν, όμως, ποτέ γι΄αυτό, αφού οποιαδήποτε αναφορά θα αναγνωριζόταν ως προσπάθεια διαχωρισμού από την υπόλοιπη κοινωνία. Θα αναγνωριζόταν ως προκλητική συμπεριφορά, η οποία θα απειλούσε τους άλλους, Και αυτό δεν το ήθελαν. «Η πρόκληση κάνει τα πράγματα χειρότερα» πίστευαν. Και είχαν δίκιο. Και έτσι συνέχιζαν μια «ήσυχη» ζωή χωρίς πορείες, πολύχρωμα σύμβολα και χρήση ουδέτερων αντωνυμιών. Και τα χρόνια περνούσαν, χωρίς όμως να αλλάζει τίποτα. Οι επιθέσεις συνεχίζονταν, το ίδιο και οι διακρίσεις. Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα έκαναν φυσικά ακριβώς αυτό που έκανε και η υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς ποτέ να προκαλέσουν τίποτα και κανέναν. «Η πρόκληση κάνει τα πράγματα χειρότερα», συνέχιζαν να πιστεύουν. Και είχαν δίκιο. Τα έκανε όντως χειρότερα. Όχι, όμως για τους ίδιους. H πρόκληση έκανε τα πράγματα χειρότερα για τους άλλους. Γιατί τους ξεβόλευε και τους ανάγκαζε να δουν όλα τα άσχημα κομμάτια τους. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες καταλήγουμε να συζητάμε για τον «προκλητικό» χαρακτήρα που φέρουν τα ρούχα μας, η γλώσσα μας, το σώμα μας, η ίδια μας η ύπαρξη. Ευτυχώς. Γιατί αυτή ακριβώς η «πρόκληση» είναι που μας καθιστά ορατά, μαχητικά και εντέλει κάπως πιο ασφαλή. Ειδάλλως, θα ήμασταν σαν τη χώρα της ιστορίας που μόλις διαβάσετε. Μιας χώρας που μπορεί σήμερα να αποτελεί προϊόν (της δικής μου) φαντασίας, αλλά που μπορεί πολύ εύκολα να γίνει πραγματικότητα.
Χαρούμενο και πάντα προκλητικό Pride!
Βασίλης Θανόπουλος
