Διάβασα την καταγγελία και μου γύρισε το στομάχι.
Γράφει η Άννα Κουρουπού
Έχω υποστεί βιασμό και διαβάζοντας την αφήγηση της, δεν διάβαζα απλώς λέξεις.
Αναγνώριζα το πάγωμα.
Την έξοδο από το σώμα.
Την ενοχή που φυτεύει ο βιαστής μέσα στο θύμα, μέχρι να το πείσει ότι εκείνο προκάλεσε τη βία που υπέστη.
Ο τρόμος, έχει κοινή γλώσσα. Γι’ αυτό και όσα διάβασα με συγκλόνισαν ακόμη περισσότερο.
Γνωρίζω προσωπικά τον άνθρωπο στον οποίο αναφέρεται. Γνωρίζω τη δημόσια εικόνα του, τη δουλειά του, την πολιτική του διαδρομή.
Και η απογοήτευση μου είναι οικτρή.
Μια γυναίκα περιγράφει επαναλαμβανόμενους βιασμούς, ξυλοδαρμούς, εξευτελισμό και έναν αργό, μεθοδικό χειρισμό που την έκανε να πιστεύει ότι έφταιγε η ίδια.
Χρειάστηκε τρία χρόνια και επίπονη ψυχοθεραπεία για να μπορέσει να ονομάσει αυτό που καταγγέλλει ότι έζησε.
Στέκομαι δίπλα της.
Και πριν αρχίσουν τα «μα είναι αντιφασίστας», «είναι αγωνιστής», «έχει προσφέρει», ας το ξεκαθαρίσουμε:
Ο βιασμός δεν έχει πολιτικό χρώμα.
Ο αντιφασισμός δεν είναι συγχωροχάρτι, ούτε πιστοποιητικό ήθους.
Ο ακτιβισμός δεν είναι άλλοθι.
Τίποτα δεν είναι άλλοθι σε έναν βιασμό.
Μπορεί κάποιος να φωτογραφίζει την κρατική βία και να ασκεί ο ίδιος βία.
Μπορεί να φωνάζει για ελευθερία και να συντρίβει την ελευθερία μιας γυναίκας.
Μπορεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κάθε αγώνα και πίσω από αυτήν να κρύβεται η ίδια πατριαρχία που υποτίθεται πως πολεμά.
Δεν θα αναφέρω το όνομα φυσικά.
Όχι για να προστατεύσω εκείνον, αλλά για να σεβαστώ εκείνη.
Η ίδια επέλεξε να δημοσιοποιήσει μόνο το αρχικό του.
Η καταγγελία είναι δική της, η απόφαση της κατονομασίας επίσης.
Μην μπείτε καν στον κόπο να με ρωτήσετε ιδιωτικά.
Και προς όσους ανήκουν στον ίδιο πολιτικό χώρο: αν η πρώτη σας αγωνία είναι το όνομα, η καριέρα και η δημόσια εικόνα του καταγγελλόμενου και όχι η γυναίκα που περιγράφει όσα υπέστη, τότε μην ξαναμιλήσετε για αλληλεγγύη.
Η αλληλεγγύη που σταματά μπροστά στους «δικούς μας» δεν είναι αλληλεγγύη.
Είναι συγκάλυψη με επαναστατικό λεξιλόγιο.
Αυτή τη φορά, ας μην αλλάξει θέμα η συζήτηση.
Ας αλλάξει μεριά ο φόβος. – όπως είπε το θύμα.
