Σε αυτό το τεύχος ταξιδεύουμε στον κόσμο του ελληνικού κουήρ κόμικ!
Ένας κόσμος που έχει τη δική του ιστορία, αντιμετωπίζει τις δικές του προκλήσεις και δημιουργεί τα δικά του πλαίσια ασφάλειας και δημιουργίας για τα κουήρ άτομα στη χώρα μας. Όλα αυτά σε ένα μεγάλο αφιέρωμα.
Παράλληλα, αναρωτιόμαστε για το πού συχνάζει η κουήρ Αθήνα, αναδεικνύοντας παλιά και νέα στέκια, ενώ συζητάμε με τη Μαντώ για την ποπ μουσική στη χώρα μας.
Τέλος, λέμε το δικό μας “αντίο” στην Πάολα Ρεβενιώτη, μέσα από λόγια και σκέψεις που είχε μοιραστεί μαζί μας.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις γνωστές μας στήλες μόδας, πολιτισμού, υγείας κλπ.
-> Βρες το κοντινό σου σημείο διανομής του ANTIVIRUS 128, για να το προμηθευτείς δωρεάν πατώντας εδώ.
-> μπορείς να εγγραφείς στη συνδρομητική υπηρεσία για να λαμβάνεις σταθερά κάθε δίμηνο την έντυπη έκδοση στον χώρο σου: συμπλήρωσε τη φόρμα για Αθήνα και Θεσσαλονίκη (με χρέωση), για την υπόλοιπη Ελλάδα εδώ (χωρίς χρέωση) ή για το εξωτερικό εδώ.
ANTIVIRUS 128
Σάββατο πρωί σε ένα νεκροταφείο. Κόσμος πολύς. Πρώτη φορά πηγαίνω σε μια κηδεία με τόσο κόσμο. Σαστίζω. Ο σύντροφός μου επιμένει να σταματήσουμε να πάρουμε λίγα λουλούδια. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πηγαίνουμε λουλούδια στις κηδείες, αφού οι άνθρωποι για τους οποίους προορίζονται δεν βλέπουν ποτέ το χρώμα τους, δεν μυρίζουν ποτέ τo άρωμά τους. Ωστόσο, δεν μοιράζομαι τις σκέψεις μου και επαινώ τον σύντροφό μου, για το όμορφο μικρό μπουκέτο που επέλεξε. Προσεγγίζουμε τον χώρο της κηδείας, κάνοντας προσεκτικές κινήσεις μέσα σε ένα πλήθος που έχει συγκεντρωθεί για το τελευταίο «αντίο». Ένα αλλόκοτο χορευτικό, ανάμεσα σε διαφορετικά σώματα. Κόσμος πολύς. Τόσος που σε αναγκάζει να επαναδιαπραγματευτείς το τι σημαίνει «κοινότητα». «Αλήθεια, πόσες φορές χρησιμοποιώ μέσα στη μέρα, αυτήν τη λέξη;». Κάποτε πίστευα πως κοινότητα, μας έκαναν οι κοινές ταυτότητες που φέρουμε. Κατάλαβα πως αυτό δεν ισχύει. Έτσι κι αλλιώς δεν τις βιώνουμε όλα με τον ίδιο τρόπο. Μετά κατέληξα στο ότι κοινότητα μάς κάνουν οι διακρίσεις που τρώμε, κυρίως εξαιτίας αυτών των ταυτοτήτων. Τώρα, όμως, που στέκομαι εδώ ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους, κάτι πάλι δεν μου κολλάει. Η σκέψη μου διακόπτεται από την εικόνα ενός φερέτρου σκεπασμένου τρυφερά από το ύφασμα μιας σημαίας ΛΟΑΤΚΙ+ υπερηφάνειας. Κοιτώ τριγύρω μου. Παντού βουρκώμενα μάτια. Μικρά, μεγάλα, ξένα, γνώριμα. Μια κοινότητα ανθρώπων που πενθεί. Και ίσως να είναι αυτό που τελικά μας κάνει κοινότητα. Τα συναισθήματα που νιώθουμε, για τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε, που αγαπάμε, που θρηνούμε. Κοιτώ ξανά το μπουκέτο που κρατά ο σύντροφός μου. Αλήθεια είναι πολύ όμορφο. Το αφήνουμε διστακτικά δίπλα από τον χώρο ταφής.
Αντίο, Πάολα. Μια «κοινότητα» σε αποχαιρετά!
Βασίλης Θανόπουλος
