Περισσότερα από ποτέ φαίνονται να είναι τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που κατεβαίνουν υποψήφια στις επερχόμενες εκλογές κι αυτό μόνο ως κάτι θετικό μπορώ να το δω. Και για να εξηγούμαστε, καθόλου δε συμφωνώ με τις φωνές που υποστηρίζουν ότι ένα υποψήφιο άτομο δε χρειάζεται να προβάλλει την όποια ταυτότητά του στις συνεντεύξεις ή στον δημόσιο λόγο του. Όχι μανούλα μου, όταν κάποια άτομα έχουν φάει το σκατό επειδή είναι αυτά που είναι, καλά κάνουν και το «διαφημίζουν» προεκλογικά και το χαίρονται. Και είναι κομματάκι τραγικό να τα κράζουμε επειδή έχουν το θάρρος και το θράσος να το χρησιμοποιούν δημόσια, όταν κάποια από εμάς συνεχίζουμε να ζούμε διπλές ζωές μέσα σε ντουλάπες, δε συμφωνείτε;

Επίσης, πιστεύω ότι μια προεκλογική περίοδος – σαν κι αυτή που διανύουμε – είναι μια εξαιρετική ευκαιρία, για περισσότερη ΛΟΑΤΚΙ+ ορατότητα. Μια εξαιρετική ευκαιρία να αναδείξουμε ζητήματα που μας απασχολούν, αδικίες που μας τυραννούν και θέματα που μας προβληματίζουν. Μια ορατότητα που επιτυγχάνεται πλέον όχι μόνο από τις προεκλογικές θέσεις υποψηφίων και σχηματισμών αλλά κυρίως μέσα από πρόσωπα που πολιτεύονται και που ανήκουν και εκπροσωπούν της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.

Εδώ όμως υπάρχει μια παγίδα, τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ. Γιατί συνηθίζουμε να προσμετράμε την ορατότητα με ποσοτικούς και όχι ποιοτικούς όρους. Η ορατότητα πρέπει να έχει ως στόχο την ανάδειξη, την ενημέρωση και τον προβληματισμό. Πολύ απλά να σε βγάζει από το περιθώριο κι όχι να σε βάζει πιο πολύ μέσα, ενδυναμώνοντας στερεότυπα και απόψεις καρικατούρας. Γι΄αυτό και καθόλου δε συμφωνώ με τους/τις ΛΟΑΤΚΙ+ υποψηφίους -ες που λόγω αυτή της ορατότητας επιλέγουν να μιλήσουν σε ραδιοφωνικές εκπομπές, εφημερίδες και site με κακοποιητικό παρελθόν, για να γίνουν ίσως «πρώτο θέμα», αφήνοντας εμπρηστικά σχόλια για δικά μας (αδικοχαμένα) πρόσωπα να πέφτουν απλά έτσι κάτω και νομιμοποιώντας μια επικίνδυνη μιντιακή ρητορική μίσους τη στιγμή μάλιστα που προεκλογικά υποστηρίζουν να την εξαλείψουν.

Όταν ταυτίζεις τη ΛΟΑΤΚΙ+ φωνή σου με τη δική μας και επιλέγεις να μιλήσεις σε ομο/τρανσφοβικά μέσα, τότε αυτή ηχεί απλά σαν ουρλιαχτό στ΄αυτιά μας!

 

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!