Στο φετινό ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (APA), φιλοξενήθηκε το πρώτο πάνελ τρανς και μη λευκών ψυχιάτρων. Με αφορμή το γεγονός που αποτέλεσε ορόσημο, το διδάκτ@ ψυχιατρικής, Έμρις Φονσέκα, μίλησε στο Psychiatric Times.
Ιδιαίτερα ενθουσιασμένο που συμμετείχε στην ανάπτυξη του πρωτοποριακού αυτού εγχειρήματος, μιλά για μια ιδέα που συζητούσε ήδη από το 2022 και που άντλησε έμπνευση από τον Τζον Φράιερ, ο οποίος στο ίδιο συνέδριο πενήντα χρόνια πριν, μίλησε για πρώτη φορά για το τι σημαίνει να είσαι γκέι και ψυχίατρος, ανώνυμα τότε, φορώντας μάσκα.
«Σήμερα, ως ψυχίατρο και μη λευκό άτομο και με τη στήριξη της ομάδας που δημιουργήσαμε, μπορώ να στέκομαι στο ίδιο δωμάτιο, απευθυνόμενο στο συνέδριο και να λέω ανοιχτά ότι είμαι τρανς και ψυχίατρο».
Και συνεχίζει: «Είναι σημαντικό καθώς κινούμαστε προς την αποπαθολογικοποίηση των τρανς και κουήρ ταυτοτήτων, να αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα συστήματα καταπίεσης και διακρίσεων συνδέονται μεταξύ τους και ο μόνος τρόπος να τα αντιμετωπίσουμε είναι συνολικά. Έτσι, ένιωσα την ηθική υποχρέωση ως μη λευκά άτομα και ψυχίατρα, να ενώσουμε τις φωνές μας με τα αδέρφια μου».
Απαντώντας στην ερώτηση για το ποιά ήταν τα σημαντικότερα αποτελέσματα των δράσεων του νεοσύστατου πάνελ τους, το Φονσέκα τονίζει ότι: «Η πιο χαρμόσυνη διαπίστωση ήταν ότι έχουμε τόσους πολλούς συναδέλφους που νοιάζονται, που θέλουν να μάθουν περισσότερα -για τον εαυτό τους, για τους συναδέλφους τους, τους ασθενείς τους- που θέλουν να γίνουν καλύτεροι, να συμμετέχουν ενεργά και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Το πάνελ μας ήταν μια γιορτή για τη μοναδικότητα κάθε ατόμου και ξέρω ότι όσοι συμμετείχαν σε συζητήσεις με τα μέλη της ομάδας μας έφυγαν από την παρουσίασή μας με μια βαθύτερη κατανόηση της έννοιας της κοινότητας».
Το ίδιο απάντησε και σε ερωτήσεις για το ποιά είναι τα πράγματα που θα ήθελε να γνωρίζουν οι συνάδελφοί του σχετικά με τη φροντίδα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και πως αυτοί θα πρέπει να αλληλεπιδρούν με τα θεραπευόμενά τους σε συζητήσεις για θέματα ταυτότητας: «Κάθε συζήτηση που αφορά σε θέματα ταυτότητας είναι απαραίτητο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του θεραπευόμενου και όχι κάποια επιστημονική περιέργεια του ψυχιάτρου. Όπως επίσης είναι σημαντικό οι ψυχίατροι που εργάζονται με άτομα οποιασδήποτε κοινότητας να είναι με κάποιο τρόπο ενταγμένοι ή έστω εξοικειωμένοι με την κουλτούρα της».
Στο πλαίσιο του Μήνα Υπερηφάνειας, το Φονσέκα ρωτήθηκε επίσης ποιά είναι τα γνωρίσματα ενός πραγματικά καλού συμμάχου της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, στο οποίο απάντησε: «Πραγματικοί σύμμαχοι είναι εκείνα τα άτομα που είναι πρόθυμα να χρησιμοποιήσουν ό,τι προνόμιο έχουν τα ίδια, για να δημιουργήσουν ασφαλή περιβάλλοντα για όσα ανήκουν σε μειονότητες και να υποστηρίξουν την εκπροσώπησή τους σε χώρους που αυτά δεν έχουν φωνή. Όλα χρειαζόμαστε συμμάχους, όλα χρειαζόμαστε το ένα το άλλο».
