Ο 25χρονος Αυστραλός ορειβάτης, Campbell Harrison, μπορεί να πάρει μια θέση στην Ολυμπιακή ομάδα του 2024 της χώρας του, αφού κέρδισε δύο τίτλους στο εθνικό πρωτάθλημα της Αυστραλίας, το περασμένο Σαββατοκύριακο, ανέφερε πρόσφατα το Outsports.

«Σίγουρα έχω μεγάλο όνειρο, να προκριθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024», είπε στο δημοσίευμα. «Αγωνιζόμενος ως κουήρ αθλητής, ελπίζω πάντα ότι μπορώ να δείξω σε άλλους νέους κουήρ ορειβάτες, ότι το να είσαι γκέι δεν χρειάζεται να αποτελεί εμπόδιο για τη συμμετοχή σου στον αθλητισμό».

Ο Harrison έκανε δημόσια coming out σε μια προσωπική στήλη το 2021 στην οποία έγραψε:

«Δεν χρειάζεται να κρύβουμε ποιοι είμαστε για να κερδίσουμε τον σεβασμό».

Είχε πει, ότι αναγνώρισε την ομοφυλοφιλία του γύρω στα επτά, όταν παρατήρησε ότι δεν ενδιαφερόταν, τόσο για τα κορίτσια, όσο για τα αγόρια. Όλα τα μέσα ενημέρωσης γύρω του ενίσχυσαν την προσδοκία, ότι θα έπρεπε να είναι στρέιτ, και μέχρι τα έντεκά του, περίμενε να μεταφέρει το ενδιαφέρον του για τα αγόρια στον τάφο του, έγραψε.

Παρόλο που έκρυβε τη σεξουαλικότητά του, κατά τη διάρκεια του γυμνασίου, ο Harrison είπε ότι οι άντρες φίλοι του, και άλλοι δάσκαλοι, εντόπισαν κάτι διαφορετικό σε αυτόν, επειδή δεν συμπεριφερόταν σαν στερεότυπος νέος.

«Πάντα ήλπιζα ότι μέσα από αυτό το άθλημα θα έβρισκα ένα καταφύγιο δυνατών, κουήρ ορειβατών, μέσα στους οποίους θα μπορούσα να καλλιεργήσω την αίσθηση του ανήκειν που πάντα λαχταρούσα», έγραψε. «Καθώς μεγάλωνα ένιωθα όλο και περισσότερο ότι αυτή δεν ήταν η εμπειρία που θα είχα».

 Αφού άρχισε να κάνει και ευρύτερα coming out, ο Harrison κουράστηκε από τις ερωτήσεις σχετικά με την εμπειρία του ως γκέι ορειβάτης, ή την αντίδραση των γονιών του στην «επιλογή» του. Ενώ δυσκολευόταν να δει τον εαυτό του ως άξιο αγάπης, ήθελε επίσης να γίνει γνωστός από τις ικανότητές του και όχι μόνο για τη σεξουαλικότητά του.

Ένιωσε ότι θα ερχόταν σε σύγκρουση, όταν μια οργάνωση αναρρίχησης που περιελάμβανε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, η ClimbingQTs, τον κάλεσε να μιλήσει σε μια από τις εκδηλώσεις της. Ενώ απολάμβανε την ευκαιρία να βρει την κοινότητά του, δεν είχε πει ακόμη τίποτα στους γονείς του. Όμως, τελικά αποδέχτηκε την πρόσκληση και παρευρέθηκαν και οι γονείς του. Τελικά, οι γονείς του απλά προσπαθούσαν να καταλάβουν, γιατί δεν τους το είχε πει μέχρι τότε, και τον αγκάλιασαν.

Ο Harrison συνειδητοποίησε τότε ότι «Η ιδιότητά μου αυτή δεν είναι ένα έλλειμμα, με το οποίο είχα την ατυχία να γεννηθώ, είναι ένα πλεονέκτημα, που με ξεχωρίζει από το πλήθος και με συνδέει με τόσα άλλα», έγραψε. «[Η παραξενιά μου] φέρνει δύναμη και χαρά στη ζωή μου».

«Δεν είναι πάντα εύκολο και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα το βλέπουν ως το σημείο για να διαταράξουν την αίσθηση του εαυτού σου», πρόσθεσε, «αλλά μια ισχυρή κοινότητα είναι ένα από τα πράγματα που μου επιτρέπει να κρατάω γερά την περηφάνια μου».