Η Χρυσηίδα Γκαγκούτη είναι πολλά πράγματα. Καλλιτέχνιδα, ινφλουένσερ, γοργόνα (και μάγκας) κ.α. Το σημαντικοτερο, ωστόσο, απ΄όλα είναι ότι παραμένει ο εαυτός της και μάλλον γι΄αυτό έχει καταφέρει να κερδίσει τις (κουήρ) καρδιές μας.
Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που σου έρχονται στο μυαλό, όταν σκέφτεσαι τα παιδικά σου χρόνια;
Αν με ρωτούσες κάνα δύο χρόνια πριν, θα σου απαντούσα με απόλυτη σιγουριά ότι τα παιδικά μου χρόνια είχαν πολλή χαρά, πολλή αγάπη και πολλή αποδοχή μέσα τους. Μάλλον, γιατί είχα κοροϊδέψει τον εαυτό μου ότι όντως περικλείονταν μόνο από θετικά συναισθήματα και χαλάρωση. Μεταγενέστερα και με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας, συνειδητοποίησα ότι τα παιδικά μου χρόνια είχαν μεν πολλή αγάπη και χαρά, είχαν όμως και πολλή μοναξιά. Μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι και οι δύο μου γονείς εργάζονταν πολύ. Μέναμε στην επαρχία, οπότε υπήρχε πολύ η άνεση του “να αφήσω το παιδί σπίτι μόνο του”, άμα χρειαστεί. Η μαμά μου, βέβαια, έκανε τα αδύνατα δυνατά για να με παίρνει παντού μαζί της, αλλά ήμουν και κάπως αταίριαστη. Πόσες νερόμπαλες να ρίξω πια στο αφεντικό της (γέλια); Γενικά, δεν είχα διάθεση να βγω έξω και να παίξω με άλλα παιδιά, παρότι ήμουν κοινωνική. Έκανα πολύ παρέα με τον εαυτό μου.
Γιατί όμως;
Μάλλον, γιατί δεν ένιωθα πάρα πολύ άνετα να συναναστρέφομαι σε δραστηριότητες με τα άλλα παιδιά. Δεν έκανα και πολλά πράγματα όταν ήμουν μικρή. Τις δραστηριότητες έξω από το σπίτι, τις ξεκίνησα στο γυμνάσιο. Οπότε ήμουν ένας πάρα πολύ μεγάλος τηλεορασάκιας, που έκανε διαλόγους μόνος του. Όχι εσωτερικούς, εξωτερικούς και με θράσος. Έκανα χορευτικά, τα οποία παρουσίαζα μετά στους γονείς μου σαν το event της ημέρας. Και οι γονείς μου ήταν τέτοιοι άνθρωποι που δεν διατηρούσαν επαφές με άλλους γονείς, με αποτέλεσμα να μην έχω και πολλές φιλικές παρέες, εκτός σχολείου. Βρισκόμουν κυρίως με τους 30άρηδες φίλους των γονιών μου, γι’ αυτό και σαν παιδί μιλούσα λες και ήμουν ο Καραμανλής, ο θείος!
Είχες όμως όνειρα για το μέλλον;
Ναι! Από παιδί ήθελα να γίνω ιατροδικαστής. Ακριβώς επειδή ήμουν τηλεορασάκιας και έβλεπα μόνο thriller και crime σειρές, θεωρούσα ότι ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσα να βοηθήσω την κοινωνία είναι με το να ασχοληθώ με την εγκληματολογία. Να ανοίγω πτώματα και να βρίσκω τους λόγους για τους οποίους πέθαναν. Στη συνέχεια, βέβαια, με κέρδισαν οι ανθρωπιστικές επιστήμες και η τέχνη, γιατί δεν ήξερα μαθηματικά. Οπότε, πάει το όνειρο. Αν και η μαμά μου μου λέει συχνά, ότι με θυμάται από μικρή να λέω πως θα γίνω διάσημη. Με “θ”, όμως, γιατί για πολλά χρόνια δεν έλεγα το “σ”. Εγώ, αυτό δεν το θυμάμαι και ίσως το λέει για να επισφραγίσει, κάπως ρομαντικά, το ότι κατάφερα να αποκτήσω κάποια αναγνωρισιμότητα.
Και η σεξουαλικότητα πότε μπαίνει στη ζωή σου;
Από πάρα πολύ μικρή. Θα μπορούσες να πεις ότι ήμουν ένα παιδί με πάρα πολύ έντονες ορμόνες. Είχα αναγνωρίσει, έτσι λίγο, τι σημαίνει τέρψη. Και μάλιστα θυμάμαι να βλέπω μικρή τυχαία αυτά τα βιντεάκια για τα “090” που περνούσαν μπροστά στην τηλεόραση και να καταλαβαίνω ότι αισθάνομαι κάτι. Φυσικά, ως παιδάκι δεν μπορούσα να διευκρινίσω το τι ήταν ακριβώς, αλλά σίγουρα καταλάβαινα ότι το προκαλούσε η θέα του γυμνού.
Ως ένα άτομο που μεγάλωσε στην επαρχία πώς διαμορφώθηκε η αντίληψή σου για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα;
Πριν σου απαντήσω, θέλω να σου πω πως νιώθω ότι η επαρχία είναι κάπως παρεξηγημένη. Γιατί, όσο γνωρίζω από άτομα που έχουν μεγαλώσει στην πόλη, και αυτά έχουν βιώσει έντονο ρατσισμό και ομοφοβία. Φυσικά, αυτά συμβαίνουν και στην επαρχία, εκεί όμως τα πράγματα μπορεί να είναι πιο προστατευμένα, γιατί όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και αν κάποιος πειράξει κάποιον, αυτό θα μαθευτεί αμέσως. Παίζει πολύ αυτό το “θα το πει η μάνα μου στη δική σου”. Τώρα όσον αφορά στο πώς διαμορφώθηκε η αντίληψή μου γύρω από ζητήματα συμπερίληψης και αποδοχής, θα σου πω πως τα πράγματα ήταν πολύ απλά για μένα. Το να αγαπάς κάποιον ήταν ανέκαθεν κάτι απλό, που δεν σχετίζεται με το τι είναι ο άλλος. Το να αγαπάς αρκεί. Προφανώς και υπήρχαν και γκέι άτομα στη ζωή μου. Η μαμά μου είχε φιλικές συναναστροφές με άτομα που ήταν γκέι, κάτι που το έκανε πιο εύκολο για μένα. Και μπορώ να πω ότι αυτή η συναναστροφή με απελευθέρωσε και ως παιδί. Πολλές φορές ακούω ανθρώπους να λένε,“πώς θα το εξηγήσω στο παιδί μου;”. Και εκνευρίζομαι που δεν αντιλαμβάνονται το πόσο θετική μπορεί να είναι αυτή η εμπειρία και πόσο απελευθερωτική. Στη διαχείριση της αγάπης, του κόσμου… σε πολλά πράγματα.
Σε ένα βίντεό σου είχες διαχειριστεί το ερώτημα, “αν οι άνθρωποι που έχουν δημόσιο λόγο έχουν παράλληλα και μια ευθύνη να παίρνουν θέση”. Εσύ αισθάνεσαι να έχεις τέτοια ευθύνη;
Σε αυτό το βίντεο είχα πει ότι δεν νιώθω υποχρεωμένη για τίποτα. Γιατί τίποτα δεν κάνω από υποχρέωση. Απλώς, τα πράγματα που γνωρίζω και πιστεύω, θέλω να τα μοιράζομαι. Και το κάνω με την ίδια ευκολία που μιλώ για τα παιδικά μου χρόνια ή για την εμπειρία μου με έναν γκόμενο. Δεν το κάνω με σκοπό την ενημέρωση, αλλά περισσότερο με το ότι ζητήματα, όπως αυτά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, είναι μέσα στη ζωή μου. Και από τη στιγμή που είναι, θα μιλήσω γι΄αυτά. Από τη στιγμή που έχω ανθρώπους στη ζωή μου, που τους πονάει, πονάει και μένα. Όταν εμένα όλη μου η ζωή περικλείεται από άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και έχουν μοιραστεί μαζί μου όλους τους καημούς και τα καλά και τα κακά, γίνεται κομμάτι μου. Από τη στιγμή που πονάω τον άνθρωπό μου, τον πονάω για ό,τι τον πονάει.
Θυμάμαι, επίσης, να σχολιάζεις κάποια πικρόχολα σχόλια που είχες δεχθεί και που υποστήριζαν ότι “οι συναυλίες σου είναι γεμάτες εξ αιτίας της διαφορετικότητάς σου”.
Ναι, υπάρχει μια κακή πεποίθηση, συνήθως από φανατισμένους “χριστιανοέτσι”, ότι η διαφορετικότητα πλέον έχει γίνει μόδα και ότι ο κόσμος τη στηρίζει, επειδή απλά είναι διαφορετικότητα και όχι γιατί έχει κάτι να σου πει ή να σου δείξει. Οπότε, βλέποντας κάποιος εμένα να τραγουδώ ντυμένη γοργόνα, χωρίς να με ξέρει και χωρίς να έχει παρακολουθήσει το σόου, κατευθείαν υποθέτει ότι είμαι μια παρουσία η οποία προκαλεί σοκ και ότι οι άνθρωποι έρχονται στη συναυλία για να σοκαριστούν. Αυτή όμως η πεποίθηση του “όσο περισσότερο σοκάρεις τόσο περισσότερο κερδίζεις” είναι πολύ παλιά συνταγή, κυρίως της τηλεόρασης. Δεν είναι δική μας. Βάσει, λοιπόν, αυτού γύρισα και είπα ότι πολλοί θεωρούν ότι λόγω της διαφορετικότητας, έχουμε αυτήν την απήχηση σαν μπάντα. Και αυτήν τη λέξη (σ.σ. διαφορετικότητα) τη χρησιμοποιούμε για τα πάντα πλέον. Γιατί και εμένα όλοι αυτοί, επειδή είμαι plus size, διαφορετική με λένε. Αλλά πραγματικά δεν ξέρω ποιοι είναι οι “ίδιοι”.
Προτιμώ να μιλώ για “ασφάλεια”, παρά για “διαφορετικότητα”. Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί. Το ότι υπάρχει μια αίσθηση ασφάλειας για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στις συναυλίες ή στα κανάλια σου.
Νομίζω ότι αυτό συνέβη άθελά μου, μάλλον γιατί και εγώ νιώθω ανασφαλής σε πάρα πολλά μέρη. Δηλαδή, είμαι ένας άνθρωπος που δεν βγαίνει έξω ιδιαίτερα και δεν του αρέσει η νυχτερινή ζωή. Βασικά, δεν μου αρέσουν πολλές δραστηριότητες που κάνουν οι άνθρωποι στην ηλικία μου. Πάντα ένιωθα εκτός στόχου. Στα κλαμπς για παράδειγμα. Δεν μου άρεσαν καθόλου. Βιολογικά πια αντιλαμβάνομαι, γιατί υπήρχε μία τάση από μικρά παιδιά που ήμασταν, να λέμε, “να δω τι θα βάλω το Σάββατο που θα βγω έξω, να εντυπωσιάσω, και πιθανότατα να ρίξω και κάνα γκόμενο”. Για μένα αυτό μου δημιουργούσε τεράστια ανασφάλεια, γιατί ως ένα plus size παιδί δεν υπήρχε αυτός ο στόχος. Οπότε ένιωθα ότι δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε κάτι τέτοιο, πέραν του γεγονότος ότι δεν με ενδιαφέρει να χορέψω μέσα στη νύχτα, σαν σαρδέλα δίπλα σε κόσμο, χωρίς να μπορώ να μιλήσω. Έτσι θέλησα να δημιουργήσω έναν “χώρο”, όπου θα μπορείς να ακούς τη μουσική που άκουγες όσο ήσουν ακόμη αθώος. Όχι πονηρεμένος, όχι με ανοιχτές κεραίες. Ήταν δηλαδή δική μου ανάγκη να έρθω σε επαφή με το παρελθόν αυτό, γιατί εκεί είναι και οι τελευταίες στιγμές που ένιωθα ελεύθερη. Από τότε που μπήκαν οι έγνοιες του μυαλό μου, οι έγνοιες της ενηλικίωσης, σταμάτησα να είμαι πολύ ευτυχισμένη.
Θα έλεγα πως όλες αυτές οι συμπεριφορές και οι κοινωνικές απαιτήσεις που σε έκαναν να μένεις σπίτι σου, σου δημιούργησαν και την ανάγκη να φτιάξεις κάτι που παρακινεί και άλλους να βγουν από το δικό τους. Πώς το αισθάνεσαι αυτό;
Το αισθάνομαι αλισβερίσι, γιατί και οι άνθρωποι για μένα είναι η ευκαιρία να βγω έξω από το σπίτι μου. Αν δεν έκανα συναυλίες δεν θα έβγαινα ποτέ βράδυ. Αν δεν έκανα συναυλίες δεν θα συναναστρεφόμουν με κόσμο. Όπως κάποιος μπορεί να λέει, γιατί μου στέλνουν τέτοια μηνύματα, “πω πω έχω να βγω δύο χρόνια, θα έρθω σε σένα, θα τα σπάσω” ή κατόπιν εορτής να μου λένε, “πω πω είχα να βγω πάρα πολύ καιρό, γιατί δεν μου αρέσει τίποτα, αλλά πέρασα ειλικρινά πάρα πολύ όμορφα. Ανανεώθηκα πολύ”, έτσι το λέω και εγώ. Είναι το ίδιο κέρδος για μένα, γιατί και εγώ αυτό κάνω στις συναυλίες. Βγαίνω έξω και ανανεώνομαι πολύ. Και επειδή μιλήσαμε για safe spaces, θέλω να πω και κάτι άλλο. Μου δίνει μεγάλη χαρά αν δημιουργείται αυτή η αίσθηση ασφάλειας. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το κάνω σκοπίμως. Και το διευκρινίζω περισσότερο για να μην αλλοιώνομαι στα μάτια κάποιου. Θέλω να ξέρει όλη την αλήθεια γύρω από το περίβλημα και θέλω ειλικρινά να ξέρει ότι περισσότερο βοηθιέμαι εγώ από όλο αυτό. Εγώ αισθάνομαι περισσότερο ασφαλής και γίνομαι καλύτερη.
Θέλω να πάμε και λίγο στη Eurovision και στην απόφασή σου να αποσύρεις τη συμμετοχή σου από τον ελληνικό τελικό. Θέλω να το σχολιάσω, γιατί κάπως πιστεύω ότι υποβαθμίστηκε η πολιτική διάσταση αυτής της απόφασης.
Ναι, στο τέλος της ιστορίας η απόφασή μου αυτή ήταν μια πολιτική τοποθέτηση. Όλα ξεκίνησαν με κάπως ρομαντική διάθεση. Έγινε μια πρόταση, το αγόρι μου έγραψε ένα τραγούδι, το φτιάξαμε με φίλους και το στείλαμε. Και μόλις το στείλαμε, μόλις πατήθηκε το κουμπί συνειδητοποίησα τη σοβαρότητα της κατάστασης. Από τη στιγμή που πατήθηκε το κουμπί, κατάλαβα δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Φοβόμουν πάρα πολύ, όμως, ότι αν το αποσύρω θα πάρει μπάλα κι άλλους, δικούς μου ανθρώπους που συμμετείχαν – παρότι μου έλεγαν από την αρχή ότι δεν έχουν πρόβλημα. Εγώ, ωστόσο, ένιωθα ότι σήκωνα αυτό το βάρος και ότι ήταν μια ευκαιρία να αναδειχθούν και οι ίδιοι. Και ότι δεν χρειάζεται να τους πάρει η μπάλα, επειδή ξύπνησα με αυτή τη διάθεση. Με ταλάνιζε πάρα πολύ. Και ενώ για χρόνια πάθαινα κρίσεις άγχους, μέσα από αυτήν την κατάσταση έμαθα πως είναι και η κρίση πανικού.
Τι είναι αυτό που δεν μπορούσες να διαχειριστείς σε σχέση με την Eurovision;
Ότι θα συμμετέχω σε κάτι που έχει παρασκήνιο. Δεν μου αρέσει το παρασκήνιο. Αν μου άρεσε θα έκανα δουλειές, όχι με τους φίλους μου, αλλά με άτομα τα οποία με συμφέρουν. Επίσης, δεν μου αρέσει να συμμετέχω σε πράγματα στα οποία δεν έχω τον πλήρη έλεγχο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα συμμετείχα σε ένα event, στο οποίο θα ήμουν η τελευταία ρόδα, βίδα, του οχήματος και δεν θα είχα κανέναν λόγο. Για να στο πω και πιο απλά. Αν μου έλεγες “μπορείς να πας εκεί και είναι οκ να πεις την άποψή σου”, θα πήγαινα. Εγώ, όμως, κλήθηκα να πάω σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν θα είχα γνώμη. Και αυτό το αντιλήφθηκα 4 Δεκεμβρίου, όταν αποφασίστηκε πως θα απέχουν πολλές χώρες. Κατάλαβα ότι ο διαγωνισμός έχει γίνει κάτι που δεν επιτρέπεται να πεις τη γνώμη σου. Και δεν μπορούσα να συμμετέχω σε αυτό. Το ένιωθα μη οικείο και σίγουρα δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω. Θα με έκανε μόνο στεναχωρημένη. Πιθανότατα να στεναχωρούσε και άλλους ανθρώπους που πίστευαν ότι έχω μια αξία και δεν την υπηρέτησα, οπότε για μένα και για τους δικούς μου ανθρώπους αποφάσισα τελικά να μην περάσω από όλη αυτήν τη διαδικασία. Εννοείται ότι όποιος το έκανε, καλά έκανε και το έκανε. Δεν είμαι σε καμία θέση να κρίνω τι αποφάσεις παίρνει ο καθένας και τι κινήσεις κάνει. Μίλησα από μένα για μένα εξ αρχής, χωρίς να καταδικάζω, γενικότερα όποιον άνθρωπο συμμετέχει και θέλει να το κάνει. Γιατί διευκρίνισα πάρα πολύ έντονα ότι εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης και δεν με ενδιαφέρει μια τραγουδιστική πορεία που θα είναι διεθνής και όλα αυτά. Κατανοώ την ανάγκη ενός ανθρώπου που ασχολείται με το τραγούδι και έχει δώσει τα πάντα για αυτό και αυτός είναι ο δρόμος του, να θέλει να πάρει αυτήν την καυτή πατάτα στα χέρια του. Εγώ αυτή την καυτή πατάτα δεν την ήθελα.
Ζούμε σε έναν σαχλό κόσμο. Που να σου πω και κάτι; Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι σαχλοί πώς θα ανθίζαμε εμείς; Πώς θα διαφέραμε; Μήπως αυτή τελικά είναι η διαφορετικότητα; Γιατί αν έτσι συμπεριλαμβανόμαστε στη διαφορετικότητα, χαίρομαι πάρα πολύ που ανήκουμε σε αυτή!
Θυμάσαι το πρώτο σου βίντεο;
Ναι! Το έκανα το 2018, μαζί με την Ειρήνη Δασκάλου, την “συνάδελφο” και κολλητή μου. Είχαμε κάνει μια απόπειρα, αλλά ειλικρινά δεν ξέραμε τι content θέλαμε να κάνουμε. Και απλά κάναμε βλακείες, π.χ. Morning routine instagram vs reality. Ήταν εντελώς η μόδα της εποχής και κάτι που δεν μας εξέφραζε κιόλας. Οπότε στα τρία βίντεο διακόψαμε και το αφήσαμε. Μετά άρχισε να φτιάχνεται το περιεχόμενο.
Φανταζόσασταν τότε το πού θα έφτανε όλο αυτό;
Καθόλου. Όλο αυτό έγινε τυχαία στην καραντίνα, ψάχνοντας τρόπους να διοχετεύσουμε όλη αυτήν τη μοναχικότητα και τη θλίψη που νιώθαμε. Να σου πω, επίσης, πως τότε παρακολουθούσα και ένα συγκεκριμένο κανάλι στοYouTube – δεν θα σου πω ποιο – που είχε πολλές σαχλαμάρες. Βλέποντάς το σκέφτηκα πως δεν γίνεται αυτός ο άνθρωπος να έχει κανάλι και εγώ να κάθομαι σπίτι μου να τα λέω. Με κάποιον τρόπο αυτό με βοήθησε να ξεκινήσω, οπότε θέλω να ευχαριστήσω αυτό το άτομο (γέλια).
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου που θα λέγαμε πως υπήρξαν καθοριστικές για να φτάσεις μέχρι εδώ;
Καθοριστικές στιγμές δεν υπήρξαν. Λίγο πολύ γιατί όλα υπήρχαν στη ζωή μου. Πάντα τραγουδούσα με τους ίδιους ανθρώπους και πάντα κάναμε μαλακίες με την Ειρήνη. Απλώς, τώρα συνεχίζουμε και το κάνουμε πιο επαγγελματικά. Μπορώ, όμως, να σου πω ποιο ήταν το σημείο που άλλαξε πολλά πράγματα. Τόσο σε mindset, όσο και σε σχέση με τις συμφωνίες που κλείνουμε. Ήταν το περσινό live στις 14 Φλεβάρη που είχα ντυθεί νύφη. Ήταν ένα live, το οποίο είχε βγει ξαφνικά sold out. Και από εκεί που κάθε φορά φτάναμε σταθερά τα 600 άτομα, φτάσαμε να μην μπορούμε να χωρέσουμε σε ένα stage 1000 ατόμων. Για μας αυτό ήταν όνειρο απατηλό. Μας ενθουσίασε και μας άγχωσε και πολύ,γιατί κληθήκαμε να ανταπεξέλθουμε σε κάτι με πολλές απαιτήσεις. Νομίζω ότι ο τελευταίος χρόνος είναι μια καμπή σε όλα, στα οποία δεν έχει φύγει ο ενθουσιασμός και η αγάπη για αυτό που κάνουμε, αλλά έχει αυξηθεί το άγχος. Ελπίζω να μην μας πάει άσχημα με το άγχος, γιατί χρειάζεται κι αυτό. Χαίρομαι, ωστόσο, που έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που όλοι τρώμε απ’ αυτό. Και είναι πολύ σημαντικό οι φίλοι μου, οι οποίοι με συντρόφευσαν σε κάθε ηλίθια προσπάθεια και τρέλα που έκανα, να μπορούν τώρα να βγαζουν τα προς το ζην από όλο αυτό.
Πώς αξιολογείς τον κόσμο των social media;
Δεν έχει καμία διαφορά από τον πραγματικό κόσμο. Οι άνθρωποι που σχολιάζουν, οι πιθανόν ενοχλητικές τοποθετήσεις, οι επικίνδυνες τοποθετήσεις υπάρχουν κανονικά τριγύρω μας και πλέον γίνονται και χωρίς ντροπή και έξω. Και τα άτομα από την κοινότητα το ξέρουν καλύτερα από μένα αυτό. Ζούμε σε έναν σαχλό κόσμο. Που να σου πω και κάτι; Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι σαχλοί πώς θα ανθίζαμε εμείς; Πώς θα διαφέραμε; Μήπως αυτή τελικά είναι η διαφορετικότητα; Γιατί αν έτσι συμπεριλαμβανόμαστε στη διαφορετικότητα, χαίρομαι πάρα πολύ που ανήκουμε σε αυτή.
Μίλα μου για τα όνειρά σου.
Δεν έχω κανένα απολύτως όνειρο. Το έχω ξαναπεί αυτό. Δεν έχω όνειρα, γιατί δεν έχω προσδοκίες και νιώθω πολύ ελεύθερη με το να μην έχω προσδοκίες. Είναι τέλειο να ζούμε έτσι. Ίσως το μόνο όνειρο που διατηρώ, στο οποίο αναγνωρίζω την απατηλή του καταγωγή, είναι να καταφέρω κάποια στιγμή να μαζέψω χρήματα και να αποξενωθώ σε ένα δασάκι. Να πάρω ένα ξύλινο σπιτάκι, να ζω εκεί με τους δικούς μου ανθρώπους και να μπορώ να φιλοξενώ ζώα, έχοντας έτσι ένα μικρό καταφύγιο, μια μικρή φάρμα κακοποιημένων ζώων.
Επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;
Τώρα κοιτάμε πόσο μεγάλες θα κάνουμε τις συναυλίες του Σεπτεμβρίου και πόσο θα οργιάσουμε, δημιουργικά. Θέλω να κάνω φαντασμαγορικά σόου που θα θυμίζουν οριακά Ολυμπιακούς Αγώνες. Και όλη μας η παιδική φαντασία να μπορεί να γίνει πραγματικότητα πάνω σε μια σκηνή. Πολλά γίνονται αυτόν τον καιρό και λέω σε όλα “ναι”. Π.χ. αυτή την περίοδο συμμετέχω – τραγουδιστικά και σε μία θεατρική παράσταση.
Πώς θες να κλείσουμε;
Με το ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το τίποτα και το καθόλου!
