Συνδημιουργός του Pride των Βρυξελλών και συνιδρυτής του «Rainbow House Brussels», ο Σιλ Ντεμάν, αφηγείται την ιστορία της διοργάνωσης, μιάς και αποτελεί ταυτόχρονα μάρτυρας και διαμορφωτής της εξέλιξής της. Η διαχρονική του αφοσίωση στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα των Βρυξελλών αναγνωρίστηκε πρόσφατα με την απονομή της Τιμητικής Ιθαγένειας της πόλης, μια διάκριση που αντανακλά δεκαετίες ορατότητας, αντίστασης και φροντίδας.
Όλα ξεκινούν το 1996, σε μια εποχή που τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Ούτε τα δικαιώματα, ούτε η ορατότητα, ούτε καν η θέση για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στον δημόσιο χώρο. Κι όμως τότε, κάπου ανάμεσα στις δυσκολίες, κάτι αρχίζει να αλλάζει.
«Ήταν ένας ενθουσιασμός που ξεχείλιζε. Ήμασταν 4.500 συμμετέχοντα, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα στην Αμβέρσα είχαν συμμετάσχει 2.500 άτομα», θυμάται ο Ντεμάν. Έτσι οι Βρυξέλλες γίνονται ξαφνικά ένα σημείο συνάντησης. Όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και συμβολικά. Μια πόλη ικανή να φέρει κοντά ανθρώπους πέρα από γλωσσικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς.
Το ίδιο το Pride δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Είχε τις ρίζες του σε προηγούμενες οργανωμένες προσπάθειες και πορείες. Η διοργάνωσή του στις Βρυξέλλες, όμως, ήρθε και άλλαξε την κλίμακα. Όπως διηγείται ο Ντεμάν :«Με δεδομένη την επιτυχία στις Βρυξέλλες, αποφασίστηκε να διοργανώνεται ένα Pride κάθε χρόνο, και πάντα στον ίδιο τόπο. Και ήταν η πρώτη φορά που αυτό το ονομάσαμε Pride».
Εκείνη η στιγμή σηματοδότησε την αρχή ενός νέου είδους ορατότητας για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, η οποία όμως παρέμενε εύθραυστη. Οι πρώτες Πορείες Υπερηφάνειας πραγματοποιούνταν στις παρυφές της πόλης. «Περπατούσαμε σε σχεδόν άδειες λεωφόρους. Επίσης, ανησυχούσαμε πολύ για τα οικονομικά. Αν η βραδινή εκδήλωση δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες ή αν υπήρχε μια απειλή για βόμβα, πολύ απλά θα είχαμε χρεοκοπήσει», αναφέρει ο συνιδρυτής του Pride στις Βρυξέλλες.
Ο Ντεμάν επισημαίνει ότι πίσω από τη σημερινή εορταστική εικόνα της διοργάνωσης κρύβεται ένα πολύ πιο αβέβαιο παρελθόν, όμως, από την αρχή, η κατεύθυνση ήταν ξεκάθαρη:«Ολόκληρο το Pride οργανώθηκε γύρω από δέκα αιτήματα. Τα δύο σημαντικότερα ήταν ένας νόμος κατά των διακρίσεων και η αναγνώριση των ομόφυλων ζευγαριών».
Τα χρόνια που ακολούθησαν απέδειξαν ότι αυτό το όραμα ήταν και σωστό. Από τη νομική συμβίωση μέχρι τον γάμο, από τα δικαιώματα υιοθεσίας μέχρι την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το Βέλγιο έγινε μία από τις χώρες όπου η πρόοδος μεταφράστηκε σε πραγματική κοινωνική αλλαγή.
Σήμερα, το Pride έχει διαφορετική μορφή. Έχει μεγαλώσει, έχει διευρυνθεί, έχει γίνει πιο ανοιχτό. «Το Pride έχει γίνει “Pride για όλα”», λέει ο Ντεμάν. «Είναι μια διοργάνωση από ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, αλλά είναι ανοιχτή σε οποιοδήποτε υποστηρίζει τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη».
«Το Pride είναι σαν ένα coming out για όλα μας. Το να μπορείς να περπατάς χωρίς φόβο, χωρίς να κρύβεσαι μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, είναι μια τεράστια απελευθέρωση. Και αυτή είναι και η ουσία του. Η δυνατότητα να προσφέρει έναν χώρο, όπου οι άνθρωποι μπορούν να υπάρχουν πλήρως, έστω και μόνο για μία ημέρα», δήλωσε ο Ντεμάν.
Το μήνυμά του συνιδρυτή μιας από τις σημαντικότερες διοργανώσεις Pride, προς τις νεότερες γενιές, είναι να απορρίπτουν τη διχόνοια και να αναγνωρίζουν τις διαφορές τους ως δύναμή τους, χωρίς να χάνουν την αίσθηση της κοινότητας.
Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο ότι ο αγώνας απέχει πολύ από το τέλος. Οι διεκδικήσεις απλά αλλάζουν, διευρύνονται. Σε έναν κόσμο όπου τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα εξακολουθούν να απειλούνται σε πολλά μέρη, το Pride φέρει επίσης μια διεθνή ευθύνη. Είναι μια πράξη αλληλεγγύης. Μια πλατφόρμα για όσα δεν μπορούν ακόμη να διαδηλώσουν ελεύθερα στις δικές τους χώρες.
Στην ερώτηση για το τι είναι τελικά, το Pride σήμερα; Γιορτή ή διαμαρτυρία; Ο Σιλ Ντεμάν απαντά: «Και τα δύο, φυσικά. Είναι μια γιορτή της διαφορετικότητας, μια διαδήλωση για την αλλαγή των αντιλήψεων και ένας τρόπος να δείξουμε τη διεθνή μας αλληλεγγύη».
Για την πόλη των Βρυξελλών, το Pride είναι κάτι περισσότερο από μια εκδήλωση. Είναι μια ζωντανή ιστορία. Μια ιστορία που συνεχίζει να εξελίσσεται, μεταφερόμενη από ανθρώπους όπως ο Σιλ Ντεμάν, ο οποίος πίστεψε από την αρχή ότι «τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πρέπει να πιάνουνε χώρο εκεί έξω, και αυτό μπορεί να βοηθήσει στην αλλαγή του κόσμου».
Πηγή: KetMag
