Σήμερα θα γινόσουν 41. Σήμερα θα ήταν μέρα χαράς, γελιων, δακρύων, φιλιών και ευχών. Σημερα θα έκανες τον απολογισμό σου για άλλη μια φορά και σίγουρα θα ήσουν ευχαρισμενος με την περιουσία που είχες αποκτήσει. Αμέτρητες αγκαλιές, μυριάδες φιλιά, άπειρα συναισθήματα, ατερμονοι αγώνες και νοιαξιμο, ατελείωτο βασανιστικό νοιαξιμο για ολους.
Γιατί ήσουν άνθρωπος του δίνω, συμπάσχω, βοηθω, διεκδικώ, επιμένω, μαχομαι, μοιράζομαι, αγαπώ. Και σαν τέτοιος άνθρωπος λάμβανες από τους συνανθρώπους σου τα καλύτερα συναισθήματα και ό,τι έβγαινε μέσα από τις καρδιές τους.
Το ένιωσα κι εγώ μετά, τόση αγάπη και σεβασμό από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Πόσο τυχερός ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γέμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξέπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις, αργά ή γρήγορα, τώρα ή μετά, στη ζωή ή στον θάνατο.
Σήμερα σκέφτομαι τη γέννηση σου, πόσο ήσυχα και ανώδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο. Νιώθω ακόμη τη χαρά που ζεχείλιζε από το στήθος μου, που δεν μπορούσα να την περιορίσω, που δεν την είχα φανταστεί, που από τότε όταν βλέπω σκηνές γέννας πάντα κλαίω. Θυμάμαι το καλαθακι που κοιμόσουν, δίπλα στον κουκλάκι με τη γαλάζια φορεσιά, τα δαντελωτά σεντονάκια, την πλεχτη κουβερτούλα και με πλημμυρίζουν όλα τα συναισθήματα που ένιωθα τότε μέχρι που η αλήθεια να μου ρίξει το χαστούκι της και να τα σκεπάσει όλα η πίκρα.
Σήμερα θυμάμαι τη γέννηση σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών.
Η μαμά
κείμενο Ελένη Κωστοπούλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε πριν δύο μέρες στη σελίδα Justice For Zak/Zackie
