«Στοιχηματίζω», «Ρούχο δανεικό», «Δανεικά»… Η Μαντώ είναι από εκείνες τις καλλιτέχνιδες που διεκδίκησαν την ποπ μουσική της ταυτότητα, ακόμη και όταν η – ανδροκρατούμενη- δισκογραφία στην Ελλάδα, αναζητούσε, σχεδόν αποκλειστικά, τα επόμενα λαϊκά είδωλα. Σήμερα, πάνω από τέσσερις δεκαετίες μετά, η Μαντώ συνεχίζει να εξελίσσεται και να κυκλοφορεί νέα τραγούδια.
Ξεκινήσατε και καθιερωθήκατε σε μια εποχή που η ελληνική μουσική βιομηχανία ήταν ξεκάθαρα προσανατολισμένη στο λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι, με την ποπ να αντιμετωπίζεται συχνά με μια σχετική επιφυλακτικότητα. Πώς ήταν να διεκδικείτε και να κερδίζετε τον τίτλο του ποπ ειδώλου σε ένα περιβάλλον που η ποπ δεν ήταν ακόμα τόσο mainstream;
Η ποπ γενικά δεν ήταν και δεν είναι mainstream στην Ελλάδα, σε καμία εποχή. Μπορεί ίσως στο μέλλον. Πάντα επικρατεί η λαϊκή και η πιο παραδοσιακή μουσική. Γι’ αυτό είναι δύσκολο για έναν αμιγώς ποπ καλλιτέχνη να κάνει καριέρα, αλλά αυτό εξαρτάται κυρίως από τα τραγούδια. Στη μακρά πορεία μου, βέβαια, έχω τραγουδήσει, αλλά και γράψει πολλά είδη μουσικής, και ποπ και λαϊκά και έθνικ και μπαλάντες και τα αγαπώ εξ ίσου! Δεν ξεχωρίζω τα είδη, πιστεύω στην καλή μουσική και στα καλά τραγούδια. Κάτι που πιστεύω πρόσεχα και προσέχω πάντα, είναι τα τραγούδια μου να είναι διαχρονικά, ποιοτικά με ωραίες πλούσιες μουσικές και αισθαντικούς στίχους. Με νόημα, χωρίς βέβαια να χάνουν σε εμπορικότητα. Νομίζω αυτό είναι που μου δίνει τη διαχρονικότητα που έχω, καθώς και ότι προσέχω πολύ και διατηρώ τη φωνή μου.
Επίσης, μιλάμε και για μια εποχή που η δισκογραφία ελεγχόταν σχεδόν αποκλειστικά από άντρες. Πόσο δύσκολο ήταν τότε για μια γυναίκα να διεκδικεί την καριέρα της; Πόσο έχει αλλάξει η κατάσταση σήμερα;
Αυτό δεν έχει αλλάξει, η νύχτα είναι ακόμα ανδροκρατούμενη. Δηλαδή, συνήθως τα πρώτα ονόματα είναι άνδρες. Μου έχει τύχει να δουλέψω σε σχήμα έχοντας τον #1 δίσκο της αγοράς, και ο άνδρας του σχήματος, χωρίς hit, να είναι πάνω από μένα. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ήταν και είναι το σύνηθες. Εξαιρώ φυσικά τους θρύλους της μουσικής, όπως ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Βοσκόπουλος κλπ., που εννοείται θα ήταν πάνω από τον καθένα και είχα την μεγάλη τύχη να έχω δουλέψει μαζί τους. Τα πράγματα ίσως φαίνεται να γίνονται κάπως καλύτερα τώρα. Τουλάχιστον, υπάρχουν περισσότερες μουσικές σκηνές και συναυλιακοί χώροι, πέρα από τις μεγάλες πίστες που μονοπωλούσαν παλιά τη νυχτερινή διασκέδαση. Χώροι, όπου ο κόσμος έρχεται συγκεκριμένα για τον καλλιτέχνη και όχι απλά για να διασκεδάσει. Κάτι που προσωπικά μου αρέσει και μου ταιριάζει πολύ.
Θα ήθελα να αναφερθούμε σε δύο τραγούδια σας («Ρούχο Δανεικό», «Στοιχηματίζω») που, μεταξύ άλλων, έχουν χαραχτεί στο μυαλό μας ως ποπ ύμνοι. Τι μπορούμε να πούμε γι΄αυτά τα κομμάτια. Ποια είναι η ιστορία τους;
Χαίρομαι που έχουν αποκτήσει αυτήν τη διαχρονικότητα και μάλιστα μαζί και με άλλα τραγούδια όπως π.χ. τα: “Θελει άνεμο η αγάπη”, “Αισθήσεις”, “Δανεικά”, “Ερήμην”, κλπ. Βλέπω πως όσο περνούν τα χρόνια γίνονται και μεγαλύτερες επιτυχίες! Τώρα γι΄αυτά τα δύο. Το “Στοιχηματίζω”, σε μουσική Κώστα Χαριτοδιπλωμένου και στίχους Γιώργου Μίτσιγκα, είναι μια πραγματικά υπέροχη παραγωγή, με ήχο διεθνή που στέκεται και σήμερα επάξια δίπλα σε σύγχρονες παραγωγές και που δύσκολα μπορεί να αναπαραχθεί! Νιώθω τυχερή που το έχω σαν προίκα! To “Ρούχο δανεικό”, σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους στα καλύτερα του και σε στίχους της Ηρώς Τριγώνη, είναι ενας ρυθμός που σπάει κόκκαλα. Στις συναυλίες μου δεν χρειάζεται καν να τα τραγουδάω,τα τραγουδάει ο κόσμος! Αυτό δε που με ενθουσιάζει πιο πολύ αυτήν τη στιγμή και μου φαίνεται απίστευτο, είναι πως το ίδιο συμβαίνει και με τα καινούργια μου τραγούδια, τον “Χαρταετό “και τις “Γκρίζες Κυριακές”! Χαίρομαι γιατί είναι πολύ σπάνιο στις μέρες μας, με τόσες πολλές κυκλοφορίες κάθε μέρα, να ξεχωρίσει κάτι καινούργιο και να γίνεται επιτυχία!
Πολλοί καλλιτέχνες ερμηνεύουν κομμάτια που, αν και δεν έχουν γραφτεί ρητά για τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία, η κοινότητα τα υιοθετεί ως “ύμνους” (π.χ. τραγούδια για κρυφό έρωτα, για απελευθέρωση, για το δικαίωμα στην αγάπη). Υπάρχει κάποιο δικό σας τραγούδι που νιώθετε ότι έχει αποκτήσει μια τέτοια κουήρ ανάγνωση από το κοινό;
Α, ναι! Πολλά τραγούδια ! Τα: “Ταιριάζουμε σα γάντι”, “Στοιχηματίζω”, “Αυτο το καλοκαίρι”, “Αγκαλίτσες και φιλάκια”, “Φυλάκισέ με”, Θέλει άνεμο η αγάπη” , “Τι μου ‘χεις κάνει”, “Φωτιά στα πρέπει” και πολλά άλλα.
Λαμβάνοντας υπόψη τη στενή σχέση που συχνά διατηρεί η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα με την ποπ μουσική και τις/τους εκπροσώπους της, ποια θα λέγαμε ότι ήταν η δική σας με τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα;
Έχω πολύ καλή σχέση με την κοινότητα και αποτελεί μεγάλο μέρος του κοινού μου και πραγματικά χαίρομαι γι’ αυτο! Είναι ένα πολύ ζωντανό κοινό και αγαπά την καλή μουσική κι αυτό φαίνεται! Επίσης, ένα ενθουσιώδες κοινό που δημιουργεί μια πολύ ωραία και ανεβαστική διάθεση που είναι σημαντική για εμάς τους καλλιτέχνες.
Υπάρχουν κομμάτια/στιγμές από την καριέρα σας που θεωρείτε ότι δεν είναι τόσο γνωστά/ές στο ελληνικό κοινό;
Υπάρχουν όντως τραγούδια που δεν είχαν την αναγνώριση που θα τους άξιζε, όπως: “Οι Αλυκές του κόσμου”, “Ειρωνεία”, “Αιγόκερως”, “Λαβύρινθος”, “Των Χρησμών τα δώρα”, “Θα ‘θελα Μονάχα”, “Χάνομαι” και πολλά άλλα! Ελπίζω σύντομα να μπορέσω να κάνω μια μεγάλη συναυλία, να τα θυμίσω ξανά στον κόσμο και γιατί όχι να βγει κι ένα live album! Κάτι που μου ζητάει ο κόσμος επανειλημμένα και θα ήθελα πολύ να το κάνω!
Πόσο διαφορετική βλέπετε τη Eurovision σήμερα, σε σχέση με τη δική σας συμμετοχή. Είναι σημαντικό ένας τέτοιος θεσμός να παίρνει θέση για κοινωνικά ζητήματα;
Η Eurovision έχει εξελιχθεί πολύ σε σχέση με την εποχή που πήγα εγώ, που ήταν πολύ πιο λιτή χωρίς Led οθονες, special effects κλπ. Γι’ αυτό και επέλεξα να πω ένα τραγούδι πολύ δύσκολο ερμηνευτικά, πολύ απαιτητικό και να φορέσω κάτι που να κάνει μεγάλη αίσθηση και νομίζω το πέτυχα, γιατί συζητιέται ακόμα! Κατά τα άλλα, είναι πάντα μια μεγαλειώδης εμπειρία κι ένα πολύ σπουδαίο καλλιτεχνικό γεγονός, που αξίζει να το ζει ο κάθε καλλιτέχνης. Σίγουρα η Eurovision είναι ένας θεσμός που μπορεί να υποστηρίξει κοινωνικά μηνύματα μέσα από τα τραγούδια και είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει αυτό!
Τι μπορούμε να πούμε σήμερα για την καλλιτεχνική σας δράση;
Χαίρομαι που μετά από 36 χρόνια στην δισκογραφία και πάνω από 40 στον χώρο γενικότερα, μιας και έγινα επαγγελματίας τραγουδίστρια από παιδί, ο κόσμος μου δίνει απλόχερα την αγάπη του και τολμώ να πω πώς όσο περνά ο χρόνος όλο και μεγαλώνει! Ειδικότερα τα τελευταία χρόνια, με τη συνεργασία μου με την Panik records, τον παραγωγό μου Γιάννη Δουλάμη, που ήταν παραγωγός μου και στο παρελθόν πάρα πολλά χρόνια αλλά και με την καινούργια μου ομάδα τους υπέροχους Arcade, έχω δημιουργήσει ένα νέο ρεύμα σύγχρονης ποιοτικής μοντέρνας pop μουσικής με διεθνή ήχο σε συνδυασμό με ελληνικότητα, κάτι που πάντα μου άρεσε. Τα καινούργια μου τραγούδια δε, ειδικά το album “Βραδινές Διαδρομές”, τα πρόσφατα singles μου “Όλα σου, Μάταια” (επανεκτέλεση), ο “Χαρταετός” και οι “Γκρίζες Κυριακές” έχουν αναθερμάνει το κοινό μου, αλλά και όλο μου τον προηγούμενο κατάλογο, κάτι που το βλέπω έντονα σε όλες τις πλατφόρμες.
Πώς θέλετε να κλείσουμε αυτήν τη συνέντευξη;
Ήδη ετοιμάζω το νέο μου single με την ομάδα μου τους Arcade, που θα κυκλοφορήσει μετά το τέλος του καλοκαιριού. Μέχρι τότε, ας πετάει όλο και πιο ψηλά ο “Χαρταετός” ακόμα κι αν είναι “Γκρίζες οι Κυριακές”.
