Από χθες που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου της Πάολας Ρεβενιώτη, αρκετά άτομα σπεύσαμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας και να μνημονεύσουμε τα (πολιτικά) σχόλιά της και κυρίως την ακτιβιστική της δράση.
Και είναι λογικό, αν σκεφτείς πως ο θάνατός της μας θύμισε (για μια ακόμη φορά) πως κάθε κουήρ θάνατος- πέρα από προσωπικός – είναι και συλλογικός, αφού μας στερεί ένα κομμάτι της κουήρ ιστορίας μας.
Ωστόσο, θα τολμήσω να πω πως η είδηση του θανάτου της φέρει και ένα έντονο πολιτικό περιεχόμενο (όπως όλη της η ζωή άλλωστε), αφού μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν τα τρανς άτομα στη χώρα μας. Μας αναγκάζει να ξανασυζητήσουμε για τα βάσανα, τη μοναξιά και τις δύσκολες συνθήκες που καλούνται να διαχειριστούν οι τρανς άνθρωποι όταν μεγαλώνουν, όταν αρρωσταίνουν και όταν μένουν μόνοι τους. Δυσκολίες που για να είμαστε ειλικρινείς έχουμε μάθει να συζητάμε κυρίως με αφορμή και πάντα στο περιθώριο του θανάτου ενός τρανς προσώπου.
Τους τελευταίους μήνες το ζήτημα επιβίωσης πολλών τρανς ανθρώπων (και της ικανοποίησης βασικών τους αναγκών, όπως η στέγαση, η υγεία, η αυτοεξυπηρέτηση) επιστρέφει ξανά και ξανά στην επικαιρότητα. Και όλα αυτά ενώ ανασύρουμε τα άψυχα σώματα τρανς κοριτσιών, μετράμε θύματα τρανσφοβικών επιθέσεων (όπως αυτό στην Καλλιθέα) ή ενημερωνόμαστε για δικαστικές αποφάσεις που δικαιώνουν τρανσφοβικούς παπάδες.
Αναμφισβήτητα, μέσα σε αυτήν τη σκοτεινιά είναι αρκετά ανακουφιστικό (η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία) να βλέπεις τόσα πολλές αναρτήσεις (από μέσα, φορείς, δημοσιογράφους, πολιτικούς κ.α.) για την Πάολα – και πολύ λογικό αν αναλογιστείς την τεράστια πολιτική και ακτιβιστική της δράση. Ωστόσο, δεν σας κρύβω πως προβληματίζομαι για το που είναι όλοι/ες αυτοί/ές, όταν τόσα άσχημα συμβαίνουν στην κουήρ και τρανς κοινότητα. Για το που είναι οι τοποθετήσεις τους, τα άρθρα τους, οι ερωτήσεις στη Βουλή, η πολιτική τους στάση. Προβληματίζομαι για το ποια είναι η θέση τους απέναντι στον επικίνδυνο τερφισμό και σε όλες αυτές τις ανοησίες για «woke ατζέντες» και «ιδεολογίες φύλου».
Προφανώς και δεν είμαι σε καμία θέση να κρίνω ποιος και τι μπορεί να γράψει για την Πάολα ή για το οτιδήποτε. Μπορώ, ωστόσο, να επισημάνω (και αυτό πάει και προς σε εμένα) πως όλα αυτά τα λόγια θα είχαν μεγαλύτερη αξία, αν κάναμε ό,τι μπορούμε για να μειώσουμε τη μοναξιά και τις δυσκολίες των τρανς συνανθρώπων μας. Των μεγάλων και των μικρών. Των «ιστορικών» και των πιο «καθημερινών».
Αύριο, Σάββατο 11 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών θα πραγματοποιηθεί η πολιτική κηδεία της Πάολας Ρεβενιώτη.
