Ο χρόνος τρέχει σαν ξέφρενη καταιγίδα κι εσύ μεγαλώνεις στο μυαλό μας σαν έμβρυο στην κοιλιά της μαμάς του. Μετράμε γενέθλια και θανάτους το ένα μετά το άλλο. Προσπαθούμε να αναστήσουμε τη μνήμη μας και να σβήσουμε τις τραυματικές εμπειρίες μας. Προσπαθούμε να θυμηθούμε για να ξεχάσουμε.
Γράφει η Ελένη Κωστοπούλου
Πώς να ξεχάσουμε; Πώς γίνεται να ξεχάσουμε όταν το μίσος καραδοκεί και μας κυνηγά ακόμα, με προσωπεία, με ανθρώπινες μορφές μέσα κι έξω από κάγκελα; Και επιβεβαιώνεται η πίστη μας ότι ήταν ένα έγκλημα μίσους, μια θανατηφόρα έκφραση ρατσισμού, εκδίκησης, ισχύος, απανθρωπιάς, ένα σάπιο κομμάτι της κοινωνίας που τρέφεται με αίμα και ανθρώπινη σάρκα.
Αν ζούσε σήμερα ο Ζακ, θα μας φώναζε ξανά και ξανά: «Μην κλείνετε τα μάτια. Κοιτάξτε γύρω σας, απλώστε τα χέρια και βοηθήστε τους εαυτούς σας βοηθώντας τους άλλους. Εσείς θα φτιάξετε τον κόσμο σας, όχι οι πολιτικοί, όχι οι πλούσιοι, όχι οι δυνατοί».
Σήμερα, όσοι θα περπατήσετε στην πορεία μνήμης για τον Ζακ, αλλά και όσοι κάνουμε τη διαδρομή νοερά, πείτε δυνατά: όχι άλλα θύματα μίσους, όχι άλλα θύματα γυναικοκτονιών, όχι άλλα θύματα πολέμων, όχι άλλα θύματα.
Κι όταν φτάσετε στο αιματοβαμμένο πεζοδρόμιο της Γλάδστωνος, εκεί που το παιδί μου πήρε την τελευταία του ανάσα, ας υποσχεθούμε όλοι μαζί ότι δεν θα αφήσουμε ποτέ άνθρωπο αβοήθητο κι ανυπεράσπιστο, θα αντιδρούμε σε κάθε μισανθρωπικό σχόλιο ή πράξη, θα κρατήσουμε ψηλά την ανθρώπινη ζωή, το δικαίωμα της ελεύθερης ύπαρξης και των ατομικών επιλογών, το δικαίωμα στην ευημερία και τη χαρά.
Ας πάρουμε λίγο από το φως του Ζακ και της Ζακί κι ας φωτίσουμε τα σκοτάδια τους. Οι δικοί μας νεκροί φεγγοβολούν και μέσα από τους τάφους τους. Αυτοί ζουν στο σκοτάδι ακόμα και κάτω από τον πιο φωτεινό πολυέλαιο.
