Το απόγευμα του Σαββάτου, συναντήθηκα με τον Δημήτρη Σαμόλη στην Κυψέλη, με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή του στον Σταυρό του Νότου.
Για τον ίδιο, η τέχνη και η μουσική του είναι άμεσα συνδεδεμένη με την προσωπική του διαδρομή. Σε αυτή τη συνέντευξη, μας ταξιδεύει στην πηγή έμπνευσής του, σε έναν πόνο που καθοδήγησε τη μουσική του πορεία και τον έκανε να μοιραστεί την ταυτότητά του με τον κόσμο που τον ακολουθεί.
Πες μου λίγα λόγια για τη συναυλία.
Καταρχάς, να ξεκινήσω από την καλεσμένη μου, Ελένη Τσαλιγοπούλου. Είμαι πολύ φαν από μικρός κι έτσι την πήρα εγώ τηλέφωνο κανονικά. Δεν γνωριζόμασταν, παρότι ήμασταν φίλοι στα social. Της είπα ότι θέλω πολύ να έρθει κι εκείνη δέχτηκε με χαρά αμέσως, γιατί της αρέσει αυτό που κάνω. Οπότε, είμαι τρισευτυχισμένος. Αυτό θα είναι και το πρώτο live της σεζόν, την Τετάρτη στον Σταυρό του Νότου με την μπάντα μου, που είμαστε καιρό μαζί. Εκεί λέω τα δικά μου κομμάτια και λίγες διασκευές. Και πάντα θέλω να έχω ένα καλεσμένο που να σημαίνει κάτι για μένα σημαντικά.
Πώς είναι να επιστρέφεις σε μια συναυλία μετά την περιοδεία στο θέατρο;
Μου αρέσει πάρα πολύ που έχω και τα δύο, γιατί ως άνθρωπος μου αρέσει να κάνω διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Οπότε, το ότι είμαι από το ένα στο άλλο, μπαίνω στη συνθήκη της παράστασης μετά κάνω live, μου αρέσει πάρα πολύ. Με ανανεώνει.
Τι σου αρέσει περισσότερο;
Και τα δύο. Εγώ έχω στο μυαλό μου ότι και με τα δύο λέω ιστορίες. Μου αρέσει να λέω ιστορίες. Το ένα με τη συνθήκη της μουσικής, το άλλο με τη συνθήκη ενός θεατρικού έργου.
Για πες μου και για τον τελευταίο σου δίσκο.
Έκλεισε έναν χρόνο τώρα. Αυτός ο δίσκος δεν ήταν προγραμματισμένο να βγει. Τον είχα γράψει μετά από έναν χωρισμό, οπότε απλά έγραφα κομμάτια, για να μπορέσω να διυλίσω τον πόνο μου. Να τον μετουσιώσω σε κάτι άλλο. Και τελικά, μια μέρα πέρσι τον Σεπτέμβρη, είπα τελικά ότι θα τον βγάλω. Κι ό,τι γίνει. Φοβόμουν πολύ, γιατί τον έβρισκα πολύ προσωπικό. Που είναι, δηλαδή, πολύ προσωπικός. Εν τέλει, ταυτίστηκε πολύς κόσμος με τα κομμάτια και χάρηκα πολύ.
Εγώ θυμάμαι το «δεν είμαι ο μπαμπάς σου», που είχε γίνει καιviralστοTikTok. Τέλειο.
Πολλοί έχουμε daddy issues (γέλια). Οπότε πιάνει και τους μεν και τους δε. Κάποιοι άνθρωποι αναζητούν τον μπαμπά στη σχέση και κάποιοι που θέλουν να είναι πατρική φιγούρα για τον σύντροφό τους.
Επίσης, το εξώφυλλο είναι iconic με το σήμα του Grindr πάνω. Και είναι και ωραίο, γιατί πιστεύω δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Το καταλαβαίνουν αυτοί που πρέπει. Δεν είναι για όλους. Από κει και πέρα, ούτε και το κρύβουμε. Το έχουμε βάλει φάτσα φόρα ως παράσημο. Ουσιαστικά το εξώφυλλο είναι σαν ένας ερωτευμένος ιππότης που έπεσε στο πεδίο της μάχης και έχει στο παράσημό του όλους τους έρωτες τους αποτυχημένους, μέσα από τις εφαρμογές. Όλα αυτά που βιώνουμε στις σχέσεις του 2026.
Χωρισμός και μετά dating app. Νομίζω αυτό είναι το πιο σκληρό (γέλια).
Μετά πέφτεις στα δύσκολα. Γιατί από κει που είχες συνηθίσει αυτή τη ζεστασιά και την οικειότητα, μπαίνεις σε μια αρένα. Γιατί είναι μια αρένα τα apps. Ειδικά το Grindr είναι πολύ σκληρό.
Αυτό που έχω παρατηρήσει στα τραγούδια σου και μου άρεσε πάρα πολύ είναι ότι έχουν ΛΟΑΤΚΙ+ απεικονίσεις. Ειδικά, στο «Πήτερ Παν» βλέπεις αυτόν τον έντονα ετεροκανονικό κόσμο και ξαφνικά εσένα που είσαι πολύχρωμος. Πώς προέκυψε αυτό;
Κοίτα, από ένα σημείο και μετά δεν τα σκέφτομαι συνειδητά. Πιάνω την κιθάρα μου κι απλά βγαίνουν αυτά. Δεν το κάνω ούτε με σκοπό να υπάρξει συμπερίληψη. Θεωρώ ότι η αλήθεια είναι η αλήθεια. Εμένα κάθε φορά τα κομμάτια μου βγαίνουν έτσι, δεν τα σκέφτομαι με τη λογική, αλλά με το συναίσθημα. Απλά, επειδή εγώ είμαι αυτό, βγαίνουν κι έτσι. Αλλά μου κάνει εντύπωση και κάτι άλλο. Μου στέλνουν και πολλοί στρέιτ μήνυμα, ειδικά για το «Αγόρι που αγάπησες έχει γκριζάρει», και ταυτίζονται. Πολλές κοπέλες. Θεωρώ ότι η αλήθεια δεν έχει ούτε φύλο ούτε σεξουαλική ταυτότητα.
Είναι, όμως, γενναίο που το κάνεις. Όχι ότι είναι υποχρέωση κανενός καλλιτέχνη να μιλάει για την ταυτότητά του, αλλά δεν το κάνουν πολλοί. Να γράφουν τόσο προσωπικά τραγούδια και να μιλάνε για τη ΛΟΑΤΚΙ+ / γκέι ταυτότητά τους.
Ισχύει. Νομίζω ότι εγώ αναγκάστηκα να το κάνω από τον πόνο. Αναγκάστηκα να βουτήξω σε μια αλήθεια, που είπα τώρα ότι τα άλλα ήταν ήσσονος σημασίας. Εγώ θέλω απλά να είμαι ο εαυτός μου. Δεν μου έχει μείνει τίποτα άλλο από το να είμαι ο εαυτός μου. Ακραίες καταστάσεις, ερωτικές απογοητεύσεις ή μεγάλες απώλειες μας φέρνουν πολύ κοντά στον πυρήνα μας. Και λες «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται». Ο μόνος δρόμος είναι προς την αλήθεια και όποιος θέλει ας ακολουθήσει.
Αυτό που είπες μου θύμισε τον Sufjen Stevens. Έκανε coming out όταν έχασε τον σύντροφό του.
Το καταλαβαίνω. Και είναι από τους αγαπημένους μου τραγουδοποιούς.
Και δεν φοβήθηκες;
Όχι δεν το σκέφτομαι αυτό. Από ένα σημείο και μετά, όταν νιώσεις τη γλύκα του να είσαι ο εαυτός σου, μετά τι, θα ξαναγυρίσεις πίσω στο να μην είσαι; Απλά είσαι ο εαυτός σου.
Το ρωτάμε συχνά αυτό σε καλλιτέχνες. Δεν φοβάσαι μην χάσεις δουλειές, μην νιώσεις αποκλεισμό;
Όχι. Ίσα ίσα που έχω κερδίσει δουλειές. Έχω κερδίσει καταρχάς τον κόσμο. Δηλαδή, ήρθε κόσμος μέσα από τη δική μου αλήθεια, η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Ξέρεις, το να είσαι ο εαυτός σου είναι πολύ άδικο το να το περιορίσουμε μόνο στη σεξουαλική ταυτότητα. Είναι κομβικό, βέβαια, αλλά συμπαρασύρει πολλά πράγματα. Επομένως, ο εαυτός μας έχει να κάνει και με άλλες αποχρώσεις. Σίγουρα, όμως, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ίσως είναι μια αρχή.
Εντάξει και το coming out είναι μια διαδικασία.
Ακριβώς. Και είναι και μια προσωπική διεργασία. Φαντάζομαι ότι ο κάθε άνθρωπος το βιώνει και τελείως διαφορετικά, ανάλογα με τα βιώματά του, το που έχει μεγαλώσει, ποιους ανθρώπους έχει συναντήσει στη ζωή του, πόσο τον έχουν καθορίσει.
Πάντως ναι, να ξαναπώ ότι δεν είναι συχνό και ότι είναι ωραίο να υπάρχει. Πόσο μάλλον αυτό το διάστημα, που βλέπουμε συνέχεια να λένε διάφορα ομοφοβικά σχόλια δημόσια. Τις προάλλες βγήκε η Ηλιάδη, μετά ο Γκλέτσος κλπ.
Δεν θέλω να το σχολιάσω καν. Και το λέω συνειδητά. Δηλαδή, νιώθω ότι σχολιάζοντας παρόμοιες δηλώσεις, υποβιβάζω τη σημασία των καταστάσεων. Αυτά είναι βαθιά και ακριβά τραύματα. Δεν μπορεί τώρα κάποιος από το κρεβάτι του να αρχίσει να μας λέει τη γνωμούλα του. Είναι σημαντικά ζητήματα και άνθρωποι χάνουν τις ζωές τους από αυτό. Είτε είναι αυτόχειρες είτε τους σκοτώνουν. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά, που κάποιοι ελαφρά τη καρδία πετάνε και μία ατάκα. Οπότε, δεν θέλω να δίνω δύναμη. Θέλω να δίνω δύναμη στο καλό. Όσο έχω δημόσιο βήμα, δεν θέλω να σχολιάζω τις ομοφοβικές δηλώσεις των άλλων. Είναι αυτό που λένε, δεν θέλω να πηγαίνω σε αντιπολεμικά συλλαλητήρια, θέλω να πηγαίνω σε φιλειρηνικές εκδηλώσεις. Θέλω να εστιάσω στο θετικό. Και δεν μιλάω για τοξική θετικότητα. Απλά θέλω να εστιάζω σε αυτό που θέλω. Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ για άλλη μια φορά με το κακό.
Ας μιλήσουμε λίγο και για την παράσταση. «Οι Στρακαστρούκες» ασχολούνται με τον ομοφοβικό εκφοβισμό στην επαρχία. Πώς είναι να διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο θέμα σε περιοδεία στην επαρχία;
Ήταν αποκαλυπτικό, γιατί ήταν ακόμη πιο θερμοί και ενθουσιώδεις οι άνθρωποι από ότι ήταν στην Αθήνα. Γιατί, μάλλον, εκεί το έχουν βιώσει και πιο έντονα. Καλά, θεωρώ ότι παντού υπάρχει ο εκφοβισμός. Όμως, ενδεχομένως, τα παιδιά στην επαρχία να το έχουν βιώσει πιο έντονα. Είναι πιο κλειστές οι κοινωνίες. Και είδα στην παράσταση και γονείς και παιδιά να ταυτίζονται πάρα πολύ. Γιατί πολλές φορές μένω μετά το τέλος της παράστασης και μιλάω μαζί τους. Έχει τύχει να κάτσω και πάνω από μια ώρα έξτρα, ακριβώς γιατί με αφορά πάρα πολύ. Επειδή έχουν ανοίξει συναισθηματικά από την παράσταση, είναι πάρα πολύ ειλικρινείς, χωρίς να με γνωρίζουν. Υπάρχει μια εξομολογητική διάθεση. Οπότε, αυτό με τη επαρχία ήταν πολύ συγκινητικό.
Θα περίμενα το αντίθετο. Αλλά μάλλον, όπως λες, το έχουν ανάγκη. Σου στέλνουν γενικά μηνύματα;
Πολύ. Και πολύ εξομολογητικά, για το πόσο τους άγγιξε η παράσταση. Και είναι η χαρά μου, γιατί κοίτα πως ένα έργο, που τρεις παραγωγοί μου είχαν πει δεν αφορά το κοινό, και είχαν απορρίψει τη χρηματοδότηση, ξαφνικά αφορά και μάλιστα από ό,τι φάνηκε το ευρύ κοινό. Και όχι μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Είναι πράγματι πολύ ποικιλόμορφο το κοινό. Και, όπως είχα δει κι εγώ, είχε και μέινστριμ κόσμο.
Μου αρέσει αυτό. Αισθάνομαι χαρά που αυτή η παράσταση φέρνει κοντά τα εντός και εκτός εισαγωγικών διαφορετικά κοινά. Κι αυτοί συντονίζονται στο ίδιο πράγμα. Και τελικά βλέπουμε ότι οι διαφορές μας είναι έως και μηδαμινές. Μας αφορούν τα ίδια πράγματα, έχουμε τις ίδιες ανησυχίες, θέλουμε το καλό – ελπίζω όλοι. Για να έρθει κάποιος στην παράσταση, κάτι τον κινεί. Πιστεύω ότι ακόμα κι αν δεν ξέρουν ακριβώς για το τι πρόκειται, κάτι υποσυνείδητα τους έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον για να έρθουν.
Και τώρα ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια;
Γράφω το καινούργιο έργο, αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα. Γιατί είμαι σε ένα στάδιο που μπορεί να πάρει πολλές στροφές, μπορεί να πω κάτι που δεν ισχύει. Επίσης, γράφω τον καινούργιο δίσκο και με ιντριγκάρει πολύ.
Και με ποια αφορμή γράφεις αυτόν τον δίσκο;
Τη μετά-χωρισμό εποχή. Είναι πιο γενικός. Έχουν περάσει τρία χρόνια από τον χωρισμό μου, εγώ ζω, συνεχίζω να υπάρχω. Επίσης, δεν κάνω τραγούδια μόνο τις δικές μου ιστορίες, αλλά και ιστορίες φίλων και κολλητών μου. Τα παραλλάσσω λίγο για να μην τους εκθέτω, αλλά τα κάνω κι αυτά τραγούδια. Οπότε είναι να μην πέσει κάτι στην αντίληψή μου. Επίσης, πολύ συχνά που νιώθω ότι έχω στερέψει από έμπνευση, μπαίνω σε λεωφορεία, τρένα κλπ. και ακούω συζητήσεις. Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό. Δηλαδή μπορεί να μπω στο μετρό και να κάτσω τέσσερις στάσεις και στάνταρ θα ακούσω κάτι που θα σκεφτώ ότι μπορεί να γίνει τραγούδι. Είναι πολύ δημιουργικό. Μπορείς με τόσους τρόπους να γράψεις τραγούδι.
Να επιστρέψουμε ξανά στη συναυλία, μιας και μιλάμε για την έμπνευση. Συνδέεσαι με τον κόσμο όταν είσαι στη σκηνή;
Πολύ. Και στο live που δεν υπάρχει η συνθήκη του κειμένου, είμαι τελείως ο εαυτός μου. Πολλές φορές παρακινώ και τον κόσμο να έρχεται με πολύ φανταχτερά ρούχα. Τι κριντζάρετε να βάλετε στη ζωή; Βάλτε το στο live μου. Πιστεύω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κρυφοκοιτάει και λέει γαμώτο αυτό που να το φορέσω. Ε, στο live μου μπορείς να το φορέσεις. Ένα παιδί που μπορεί να δουλεύει σε ένα γραφείο, δεν έχει πολλές διεξόδους να φύγει από τα όριά του. Δεν μπορούμε να περιμένουμε και το πατρινό καρναβάλι (γέλια).
Είναι ένα safe space δηλαδή οι συναυλίες σου.
Ακριβώς αυτό. Και μου το έχουν πει και πολλά άτομα. Είναι ένα safe space να είμαστε ο εαυτός μας. Μου το έχουν πει και για τις «Στρακαστρούκες». Έρχονται και δύο και τρεις φορές να δουν την παράσταση και αισθάνονται ένα safe space. Αυτό νομίζω το δημιουργεί η πρόθεση. Το διαβάζουμε υποσυνείδητα στους καλλιτέχνες και σε όλους τους ανθρώπους γενικά. Την πρόθεσή τους.
Κι ενώ ήταν και λίγο τραυματική η παράσταση, κάπως κατά τη διάρκεια, περνάς και ευχάριστα.
Ναι το καταλαβαίνω. Γιατί είμαι έτσι κι εγώ. Και στον μεγάλο μου πόνο κατατρέχω στο χιούμορ, για να ανασάνω λίγο. Να σαρκάσω και μια δύσκολη κατάσταση, κάπως για να την αποσυμφορήσω. Και υπάρχει και χιούμορ στην παράσταση. Η ίδια η ζωή μας κάνει αυτό το σκωτσέζικο ντουζ που λέμε. Μπορεί να φτάσεις από τα ύψη στα βάθη μέσα σε μια ώρα. Να είσαι ευτυχισμένος, να πέσεις κάτω. Να μάθεις ένα νέο και να πλαντάξεις. Να σου στείλουν ένα μήνυμα που περιμένεις καιρό, και να νιώσεις καλύτερα. Είναι roller coaster η ζωή.
Πώς θέλεις να κλείσουμε αυτή τη συζήτηση;
Θα σου πω αυτό που μου έρχεται πρώτο. Εγώ αυτό που βιώνω τώρα το φανταζόμουν πολλά χρόνια. Όλον αυτόν τον καλό άνεμο που υπάρχει στην παράσταση και τα τραγούδια. Για πολύ καιρό έβρισκα πολλούς τοίχους μπροστά μου και πίστευα ότι τα πράγματα δεν προχωράνε. Θέλω να πω σε όσα άτομα διαβάσουν αυτήν τη συνέντευξη ότι, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, έρχεται η στιγμή που αυτά που φαντάζεσαι για τον εαυτό σου γίνονται. Αυτά που ονειρεύεσαι, αυτά για τα οποία «καίγεσαι», γίνονται πραγματικότητα. Και το λέω πλέον από δική μου πείρα. Έγιναν όσα είχα ονειρευτεί κι ακόμα καλύτερα.
