Πριν γίνει ο χώρος που πολλά από εσάς γνωρίζετε, η blossom ήταν ένα φοιτητικό δωμάτιο, όπου στο ένα τρίτο έμενε η Ελευθερία και στα άλλα δύο τα μηχανήματά της. Μέχρι που τελικά σκέφτηκε να δημιουργήσει έναν χώρο, όπου η έμφυλη, σεξουαλική και σωματική ποικιλομορφία δεν θα χρειάζεται να στριμώχνεται σε γωνίες, αλλά θα έχει χώρο να «ανθίσει».
Η Ελευθερία, λοιπόν, ως μια λεσβία δασκάλα pilates που δεν χωρούσε στα στούντιο όπου εργαζόταν, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα δικό της εγχείρημα για να υπάρχει ολόκληρη. Εκτός από αυτό, ήθελε να δημιουργήσει έναν χώρο, όπου ήταν οικονομικά προσβάσιμος.
«Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να χωρέσω στους χώρους στους οποίους εργαζόμουν. Ούτε το εργασιακό ήταν καλό. Επίσης, το άλλο πολύ σημαντικό είναι ότι η άσκηση αυτή είναι μια θεραπευτική άσκηση, και έχω στον κύκλο μου πονεμένους ανθρώπους και ταξικά πονεμένους, δηλαδή ανθρώπους που κάνανε σέρβις πολλές ώρες κλπ. Θα μπορούσα να πω στις φίλες μου έλα να σου κάνω μάθημα, γιατί ξέρω ότι αυτό θα σε ωφελήσει στο σώμα σου, θα σε βοηθάει με την ορθοστασία στις κουζίνες. Αλλά ήταν τόσο ακριβά τα μαθήματα στα στούντιο που δούλευα, που ντρεπόμουν να πω σε φίλες μου να έρθουν. Δηλαδή θα έδιναν το μεροκάματό τους για να κάνουν ένα μάθημα;», μου εξηγεί η Ελευθερία.
Για αυτούς τους λόγους αποφάσισε να φτιάξει κάτι «που θα μας χωράει με διάφορους τρόπους».
«Που θα είναι πιο φιλικό και οικονομικά, αλλά και για να μπορείς να έρχεσαι όπως θέλεις. Θυμάμαι τότε όταν έφυγα από τις άλλες μου δουλειές, ξύρισα το κεφάλι μου, άφησα αξύριστες τις μασχάλες μου. Δηλαδή ήμουν όπως ήθελα να είμαι. Ήθελα να μπορώ να πω στους φίλους μου με τα φανταχτερά κολάν τους να έρθουν χωρίς να νιώθουν ότι θα τους κοιτάξουν περίεργα», προσθέτει.
Κι έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε η blossom το 2016, από ένα φοιτητικό δωμάτιο σε ένα σπίτι που συγκατοικούσε με άλλες συμφοιτήτριές της, «χάρη στη στήριξη και την υπομονή τους μπόρεσε να μεγαλώσει η blossom», συμπληρώνει. Να σημειώσουμε ότι το όνομα αποτελεί έμπνευση της Νανάς από τα ανθοϊαματα.
«Το δωμάτιο μου ήταν μια πάρα πολύ μεγάλη σαλονοτραπεζαρία, αυτές οι τεράστιες στα Αθηναϊκά διαμερίσματα και στο ένα τρίτο έμενα εγώ και τα άλλα δύο τρίτα είχαν τα μηχανήματα. Προφανώς δανείστηκα από τους φίλους μου, για να τα αγοράσω. Και πήγε καλά», μου λέει.
Πήγε καλά γιατί ήρθε να απαντήσει σε μια πραγματική ανάγκη. «Τότε κιόλας τα στούντιο pilates δεν ήταν τόσο πολυάριθμα όσο είναι σήμερα, που κάθε γειτονιά έχει 5-6. Και τα λίγα στούντιο που υπήρχαν ήταν πραγματικά απρόσιτα οικονομικά. Υπήρχαν δύο κατηγορίες: ή τα γυμναστηριακά που ήταν ψιλοχάλια για κόσμο, ο οποίος αντιμετώπιζε μυοσκελετικά προβλήματα, ενώ δεν ήταν και καθόλου friendly από πλευρά φύλου και σεξουαλικότητας. Ή τα πιο καλά στούντιο pilates, που ήταν πολύ ακριβά».
Κι έτσι, αυτός ο πειραματικός χώρος, όπου κάθε άτομο μπορεί να βρει μια θέση, ξεκίνησε και τελικά άνθισε. «Το να πεις ότι θα κάνω ένα χώρο στον οποίο θα έρχονται κουήρ άτομα και της δικιάς μου οικονομικής εμβέλειας και θα μπορώ να ζω κιόλας από αυτό ήταν ένα όνειρο. Ένα αδιανόητο πράγμα. Αλλά έτσι στηρίχθηκε και αγαπήθηκε πολύ και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα έχουμε κόσμο από τότε. Που έχει μείνει όλα αυτά τα χρόνια και είμαστε συνοδοιπόροι σε αυτό», εξηγεί η Ελευθερία.
Σήμερα, η blossom έχει μετατραπεί σε έναν χώρο με τρεις αίθουσες που δουλεύουν παράλληλα, καθώς και ένα δωμάτιο ευεξίας και χαλάρωσης. Και παρά την εξέλιξή του, δεν αλλοιώθηκε, με την Ελευθερία να τονίζει ότι πλέον «έχει διασφαλιστεί ο χαρακτήρας της σχολής».
«Είχα αυτό το άγχος του μήπως έρθει καινούργιος κόσμος και αλλοιωθεί ο χαρακτήρα της σχολής. Και μου έλεγαν άλλα άτομα, που είχαν ήδη χώρους, να μην ανησυχώ. Ό,τι είσαι, τέτοιος κόσμος θα έρχεται. Και όντως δίκαιο είχαν. Επιβεβαιώθηκε», συμπληρώνει.
Φυσικά, σε μια εποχή έντονης οικονομικής δυσχέρειας, όπου οι αυτόνομες προσπάθειες και οι μικρές επιχειρήσεις καταστέλλονται μέσω κρατικών περιορισμών, η blossom δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη.
«Είναι πολύ συστηματική η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να τελειώνει με τις μικρές επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα τα μέτρα για τις κάρτες που έχει βάλει τα οποία όχι μόνο είναι πολύ τιμωρτικά, αλλά δεν ταιριάζουν σε συνεταιριστικά εγχειρήματα όπως η blossom», επισημαίνει.
Το ανθρώπινο δυναμικό είναι η ουσία της σχολής
Αυτό το τελευταίο είναι μια από τις πιο σημαντικές πληροφορίες που αξίζει να κρατήσετε από τη blossom – και έναν από τους λόγους που αξίζει να τη στηρίζουμε – είναι ότι δεν λειτουργεί σαν μια οποιαδήποτε επιχείρηση. «Είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα υπέρ των ανθρώπων που διδάσκουν στη σχολή. Γιατί, όπως σου ξαναείπα, ένας λόγος που την άνοιξα είναι για να μπορώ να είμαι open στη δουλειά μου, να μπορώ να φωνάζω τους φίλους μου και να τους προσφέρω ένα ποιοτικό μάθημα που δεν είναι πανάκριβο. Ένας ακόμα λόγος είναι το εργασιακό, κάτι που παραμένει απολυτή προτεραιότητα της blossom. Προτεραιότητά μας, λοιπόν, είναι να είναι ευχαριστημένοι οι άνθρωποι που διδάσκουν στη blossom. Το ανθρώπινο δυναμικό είναι η ουσία της σχολής».
Επίσης, προσθέτει ότι η σχολή δεν έχει τη λογική του «ό,τι θέλει ο πελάτης». «Δεν βλέπουμε τους ανθρώπους ως πελάτες. Δεν έχουμε πελάτες, έχουμε μαθητές. Δηλαδή, η δουλειά μας είναι να είμαστε δάσκαλοι. Δεν κάνουμε pilates. Όταν έρχεσαι στη σχολή, δεν θες να κάνεις pilates, όπως κάνεις γυμναστική. Θέλεις να μάθεις, όπως μαθαίνεις μια πολεμική τέχνη. Ή μαθαίνεις ένα σύστημα χορού. Είναι κάτι που το μαθαίνεις. Οπότε η δουλειά μας είναι αυτή», μου εξηγεί.
Νομίζω ότι η πραγματική συνταγή της επιτυχίας είναι οι συλλογικές προσπάθειες
Και αυτή η διαφορετική αντίληψη για τις εργασιακές συνθήκες συνδέεται άμεσα με κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες για τη blossom: τον συλλογικό της χαρακτήρα. Άλλωστε, η Ελευθερία δεν ήθελε να δημιουργήσει έναν χώρο που θα έφερε απλώς το δικό της όνομα, αλλά ένα εγχείρημα που θα μπορούσε σταδιακά να ανήκει σε όλα τα άτομα που το διαμορφώνουν.
«Αν εξαιρέσεις τους παλιούς μαθητές που συμπορευόμαστε, ο καινούριος κόσμος δεν με ξέρει. Νομίζει ότι η σχολή είναι της Μαρίας ή του Νίκου ή οποιουδήποτε από μας. Γιατί όντως αυτό είναι πια η blossom. Μπορεί να την ξεκίνησα με μια τρελή ιδέα πριν δέκα χρόνια. Αλλά έχει γίνει εμείς πια. Και γι’ αυτό κιόλας δεν λέγεται pilates by Ελευθερία. Είναι κάτι διαφορετικό από την ιδέα των ατομικών success stories, που είναι ένα πολύ καπιταλιστικό αφήγημα. Νομίζω ότι η πραγματική συνταγή της επιτυχίας είναι οι συλλογικές προσπάθειες, που προφανώς είναι πολύ πιο δύσκολες και οικονομικά και πολύ πιο χρονοβόρες. Αλλά αξίζει αυτό το παίδεμα. Γιατί είναι αλλιώς το μαζί. Έχει άλλη αξία το μαζί και έχει μια αξία που εγώ τη βρίσκω πολύ συγκινητική σε αυτούς τους καιρούς που διανύουμε. Το να μοιραζόμαστε», λέει η Ελευθερία.
Αυτό το συλλογικό εγχείρημα είναι και μια απάντηση και στην ολοένα και αυξανόμενη ομοτρανσφοβία των ημερών που διανύουμε. Ανάμεσα στα άβολα βλέμματα στους κλασσικούς γυμναστηριακούς χώρους ή στα pilates στούντιο της «καλής κοινωνίας», η blossom λειτουργεί ως ένα συμπεριληπτικό καταφύγιο για κάθε κουήρ ύπαρξη.
«Ξεκίνησε από εμάς για εμάς. Από άτομα της κοινότητας για άτομα της κοινότητας. Και παραμένει έτσι. Γιατί είναι κάτι που το φροντίζουμε και του δίνουμε προτεραιότητα. Από τον τρόπο που εκφραζόμαστε, ακόμα και το ιστορικό υγείας που παίρνουμε σε κάποιο, όταν έρχεται πρώτη φορά. Ρωτάμε ποια είναι τα pronouns σου, πώς νιώθεις άνετα να σου απευθυνόμαστε. Μπαίνουμε στον κόπο να δώσουμε αυτόν το χώρο, γιατί είναι χώρος που εμείς χρειαζόμαστε για να αναπνέουμε. Οπότε βγαίνει οργανικά», συμπληρώνει η Ελευθερία, εξηγώντας για ακόμη μια φορά γιατί πρόκειται για έναν κουήρ χώρο.
Κι ακριβώς επειδή ξεκίνησε με βάση τη φιλοσοφία του «από εμάς για εμάς», έχει διατηρήσει και τον χαρακτήρα του.
Η κουήρ φύση της σχολής αντικατοπτρίζεται και πρακτικά στον τρόπο που «ανακατεύουν» μεταξύ τους διαφορετικές μεθόδους. «Πολλές σχολές ακολουθούν αυστηρά ένα σύστημα . Εμείς θέλαμε συνειδητά από την αρχή να το σπάσουμε αυτό. Γιατί έχουμε αγάπη στα πιο νοθευμένα, με την καλή έννοια, πράγματα. Στα πιο περίπλοκα. Και νομίζω ότι αυτό είναι ένας πλούτος της σχολής, ότι μπορεί κάποιο άτομο να έρθει και να κάνει μάθημα με εμένα και να κάνει μετά μάθημα με τον Αλέξανδρο και να είναι τελείως διαφορετικά. Οπότε, αυτό νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον και είναι ένα πλεονέκτημα. Είναι ένας πλούτος πληροφορίας για το κάθε άτομο που έρχεται εδώ», καταλήγει η Ελευθερία.
Σε μια εποχή, που κυριαρχεί το ατομικό έναντι του συλλογικού, τέτοιες προσπάθειες μας υπενθυμίζουν τη χαρά και τη δύναμη του «μαζί». Παράλληλα, μας προσφέρουν χώρους, όπου μπορούμε να αναπνέουμε, όπως προανέφερε η Ελευθερία, και να γυμναζόμαστε χωρίς κριτική και αποκλεισμούς.
