Η ζωή της Εύας κύκλους κάνει, όπως το πλυντήριο του laundry, το οποίο παρατηρεί βαριεστημένα να στριφογυρίζει, αναπολώντας καλύτερες μέρες: Μια παραλία, η ίδια αγκαλιά με μια κοπέλα, ένα sleeping bag. Ξανά και ξανά. Περιμένει υπομονετικά, χαζεύει στο δρόμο και τότε θα συμβεί το αδιανόητο: Η κοπέλα του ονείρου της περνάει ακριβώς απ’εξω. Η Εύα τα παρατάει και την ακολουθεί. Είναι μια βροχερή σκοτεινή βραδιά. Το αντικείμενο του πόθου της μπαίνει σε ένα ινστιτούτο περιποίησης. Το ίδιο και η Εύα, αλλά τώρα; Αποφασίζει με δέος να κάνει μανικιούρ. Δεν θα πάει πολύ καλά αυτό, κι εκεί που απελπίζεται, εμφανίζεται η μυστηριώδης γυναίκα λόγω ενός ακυρωμένου ραντεβού αποτρίχωσης με κερί, το οποίο θα σπεύσει να κλείσει η Εύα. Τελευταία ευκαιρία να προσεγγίσει τη Νίκη, ακόμη κι αν είναι να ξετριχιαστεί…
Βρισκόμαστε σχεδόν στη μέση της νέας ταινίας μικρού μήκους Το κερί (Hot wax), της Χρυσιάννας Παπαδάκη. Εκτός από τη σκηνοθέτρια, βρίσκουμε στο σετ αρκετά μέλη από την ομάδα της αγαπημένης Αρκουδότρυπας (Σέργιος Ντινόπουλος, Πάμελα Οικονομάκη, Χαρά Κυριαζή).
Το Κερί προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και απέσπασε το βραβείο Ενδυματολογίας.
Στις 8 Οκτώβρη προβάλλεται στις Αθηναϊκές «Νύχτες Πρεμιέρας», συμμετέχοντας στο τμήμα «Ελληνικές Μικρές Ιστορίες».
Μια συζήτηση με τη σκηνοθέτρια Χρυσιάννα Παπαδάκη, την Πάμελα Οικονομάκη (Νίκη) και το Ηρώ Κράγια (Εύα).
Ας ξεκινήσουμε με τα βαμπίρ. Είχα διαβάσει ένα βιβλίο της Άντρια Βάις με τίτλο «Vampiresandviolets» που εκδόθηκε πριν πολλά χρόνια, στο οποίο συνδέει τα βαμπίρ με την παράδοση των (γυναικείων) λοατκι+ απεικονίσεων και επαναδιεκδικεί αυτή την απεικόνιση για λογαριασμό της λεσβιακής ταυτότητας. Επειδή, καθώς πέφτουν οι τίτλοι αρχής στο «Κερί», διαβάζουμε ότι «Κάθε εποχή έχει τα βαμπίρ που της αντιστοιχούν», τι πιστεύετε γι’αυτό;
Χ.Π. Ναι, νομίζω ότι σε πολλά κουήρ άτομα τα βαμπίρ προκαλούν μια έλξη. Είναι τόσο ολοφάνερη σε μας η ταύτιση, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για σαφώς κουήρ βαμπίρ, τόσο με την καλή όσο και με κακή έννοια. Οι απεικονίσεις του θανάτου, της αρρώστιας είναι πτυχές που έχουν ταυτιστεί με την κουήρ εμπειρία. Επιπλέον, το ότι συχνά δεν έχουν τη δυαδική ταυτότητα μας κάνει να ελκόμαστε από αυτά. Να θυμηθούμε τη νουβέλα «Καρμίλα», για το πρώτο ever βαμπίρ, που είχε γραφτεί πριν τον Νοσφεράτου, και περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία του σύγχρονου βαμπίρ, είναι σαγηνευτικό, κυριλέ έχει αισθησιακότητα, κι ας το έχει γράψει άντρας, αλλά δεν πειράζει (γέλια), ήταν το πρώτο μοντέρνο βαμπίρ, τα υπόλοιπα (Δράκουλας, Νοσφεράτου κλπ.) ήταν ουσιαστικά αντιγραφές. Είναι ωραίο να παίρνουμε πίσω κομμάτια από τις τέχνες και να τα επανεφευρίσκουμε. Το βρίσκω πιο τίμια απεικόνιση βαμπίρ. Είμαι της άποψης να μην είμαστε πολύ διακριτικοί. Ποιος είναι ο θύτης; Έχει να κάνει με το φύλο, παρά με τη σεξουαλικότητα, με το gender performance στη χώρα μας. Κι εμένα με ενδιαφέρει η εμπειρία του να υπάρχεις σε κάποιους χώρους, χωρίς να έχεις όλα τα στοιχεία του χώρου. π.χ. στο ινστιτούτο αισθητικής, η πάλη με το να ανήκεις κάπου σε σχέση με το φύλο, επανέρχομαι στην ταινία μια κι έχει περάσει καιρός από τα γυρίσματα.
Π.Ο. Για μένα από πολύ μικρή, από το δημοτικό, με έλκυαν πάρα πολύ τα βαμπίρ, τα λάτρευα, ήθελα να είμαι κι εγώ βαμπίρ. Για όλους τους λόγους που ανάφερε η Χριστιάνα, είναι πολύ ερωτικά πλάσματα, κλασάτα, αψηφούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα και ταύτιζα τον ερωτισμό μου με αυτά, οπότε μου είναι πολύ κοντά σαν ταυτότητα και όχι πέρα από τον άνθρωπο, μου ήταν κάτι γνώριμο. Βέβαια η Νίκη είναι πολύ θηλυκή, πιο κοντά στον χαρακτήρα μου, τα βαμπίρ είναι ανώτερα όντα και ο λόγος είναι επειδή αψηφούν τους κανόνες, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, κάτι πιο βαθύ.
Η.Κ. Εμένα πάντα με γοήτευε το TrueBlood, από παιδάκι, είναι και του Ράιαν Μέρφι που είναι και κουήρ, όλο το κομμάτι του μετα –humanity, το βαμπίρ o βρυκόλακας, τα cyborgs, μαγικά πλάσματα, και με αφορούσε και θεωρώ είναι συνδεδεμένο με την κουήρ ιστορία, βρίσκεται εκτός δυαδικού πλαισίου άντρας -γυναίκα και επιτελέσεις φύλου. Στέκονται εκτός νόρμας ταυτότητας και φύλου, αυτό με τράβηξε.
Θα ήθελα να μιλήσουμε για τη διαδικασία με το κερί, τη δοκιμασία και τον σωματικό πόνο για την Εύα, είναι σαν τελετουργία. Είναι ο τρόπος να ξεπεράσει η Εύα την εμμονή της για τη Νίκη;Spoilers!
Η.Κ. Εγώ δεν είμαι ηθοποιό, οπότε με βοήθησε πολύ η καθοδήγηση που είχα από Χριστιάνα και Πάμελα. Βρήκα σημεία ταύτισης με την Εύα μέσω της εμμονής, όπως είπες. Η Εύα έχει τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που ζει στην Αθήνα, έχει ζοριστεί στο βιοποριστικό, στο εργασιακό και ερωτεύεται τις μικρές ουτοπίες και κάπως έτσι έρχεται το κόλλημα με τη Νίκη. Ξαναεμφανίζεται, μπορώ να πω, βλέποντας πάλι την ταινία, πώς νοιώθεις όταν μεγαλώνεις σαν κουήρ άτομο, στο νυχάδικο ακούει να τις λένε ότι «έχω κάνει παιδιά», ιδού η ανασφάλεια, η σκέψη «εγώ δεν μπορώ να πορευτώ στον ετεροκανονικό κόσμο», αυτά τα stops, «εγώ δεν μπορώ να παντρευτώ, να κάνω παιδιά, εγώ σε έχω ερωτευτεί, αλλά δεν μπορώ να ακολουθήσω με τίποτα τον δικό σου δρόμο. Τρέχω όμως πίσω σου γιατί δεν έχω δική μου ζωή, και εν τέλει αφήνομαι να με φας και να με σκοτώσεις» και μένει σε ερωτηματικό αν η Εύα έγινε βαμπίρ ή πέθανε.
Στο τέλος (spoiler) δείχνεις δυο σημάδια στο λαιμό, θα έχουμε Το Κερί μεγάλου μήκους με το μετά, Χρυσιάννα;
Χ.Π. Θα μπορούσαμε, αν είχαμε κεφάλαιο από το Κέντρο Κινηματογράφου να ξοδέψουμε, αλλά δεν έχουμε. Το ωραίο και δύσκολο στις ταινίες μικρού μήκους είναι ότι ο κόσμος κάπως κατανοεί ότι δεν μπορείς να τα πεις όλα, παρά ένα κομματάκι της ιστορίας, self-contained, και καταλαβαίνεις ότι υπήρξε πριν και ίσως και μετά, κι αυτό συμβαίνει συχνά. Μας απασχολούσε η έννοια του κύκλου, θα μπορούσε να είναι ένα μεγάλο συμβάν ή ένας κύκλος επιθυμίας, στενάχωρος και μοιραίος γιατί το δύσκολο του βαμπίρ είναι ότι δεν μπορεί να έχει αυτό που θέλει. Η Νίκη-Πάμελα (βαμπίρ) ποθεί την Εύα-Ηρώ, θέλει να είναι κοντά, αλλά δεν μπορεί και όσο πιο κοντά, θα το χάσει, ιδού κι ένα παλιό στοιχείο κουήρ, όσο πιο πολύ πλησιάζεις στο πιο αληθινό, αυθεντικό, ελεύθερο version του εαυτού σου, είτε μέσω ενός άλλου ατόμου ή σε μια εκδοχή του εαυτού σου, ως κουήρ άτομα πάντα υπάρχει κίνδυνος, είναι λυπηρό στην έκφρασή μας. Δεν θέλησα να το κάνω τραυματικό, αλλά ήθελα να το αναδείξω σαν θεματική σε πιο φανταστικό επίπεδο, το ανεκπλήρωτο, το αμφιταλαντευόμενο. Και βγαίνει στα μοτίβα στο laundry π.χ. Η Εύα μπορεί να γίνει ένα άλλο άτομο ή πρόκειται για φαύλο κύκλο; Δεν απαντήσαμε ακριβώς, αλλά ανοίγει ένα κόσμο.
Το Κερί έλαβε στη Δράμα δίκαια κατά τη γνώμη μου το βραβείο Ενδυματολογίας. Πέρα από αυτό, θα ήθελα να αναφερθείτε στην ατμόσφαιρα μυστηρίου που δημιουργήσατε, τους χώρους του ινστιτούτου, έχει να κάνει μεsafespace, με υπερβατικό σινεμά;
Χ.Π. Ναι, νομίζω ότι ο χώρος του σαλόν είναι safe space για κάποιους, ένας κοινωνικός κόμβος για θηλυκότητες, και σε παραδοσιακό πλαίσιο, και σε πιο radical. Ο χώρος περιποίησης λειτουργεί και σαν χώρος κοινότητας. Υπάρχει μια ετεροκανονική εκδοχή της ομορφιάς και της περιποίησης ιστορικά, το μακιγιάζ -και αυτό σχετίζεται με την κουήρ κοινότητα- έχει να κάνει με τη μεταμόρφωση την ανεύρεση αυτού που σου ταιριάζει. Άρα μπορεί να υπάρξει και σαν απελευθερωτικός χώρος. Εγώ σαν άτομο με προσδοκία, στα 15 με πήγαν για αποτρίχωση για πρώτη φορά, κι ήταν σαν τελετουργία, ακόμη και στο σπίτι, αλλά το σαλόν ήταν τελετουργία ενσωμάτωσης στον χώρο της θηλυκότητας, σημαντικός πυλώνας, περιποίηση με τη συναισθηματική έννοια, επαφή με άλλα άτομα, ειδικά στην Ελλάδα. Βέβαια, αν είσαι κουήρ νιώθεις και λίγο σαν ναρκοπέδιο, θα ρωτήσουν για τα γκομενικά, θα παρατηρήσουν το σώμα και την εμφάνισή σου. Εκτίθεσαι, απογυμνώνεσαι όταν μπαίνεις. Εγώ το είχα, ότι θα πάω και μια κυρία θα μου πει να βγάλω τα ρούχα μου και θα με ρωτήσει ποιο αγόρι μου αρέσει στο σχολείο. Για κάποια άτομα απελευθερωτικό, για άλλα όχι. Θέλαμε να παίξουμε μ’ αυτό το subvert. Το βαμπίρ- Νίκη ανήκει στον χώρο αν και κουήρ, είναι το βασίλειό της. Η Εύα δεν ταιριάζει και αψηφά τα gender expectations. Θα μπορούσε να συμβεί και εδώ στην Κυψέλη και να είναι κάπως τρομακτικό.
Η Πάμελα «το είχε», έλεγχε την κατάσταση ωςhostessτου τρόμου;
Χ.Π. Πάμελα, δώστο!
Π.Ο. Εγώ είχα την αίσθηση ότι η Νίκη ελέγχει τα πάντα, ακόμη κι αν δεν το δείχνει καθαρά. Το μεταφυσικό του βαμπίρ, μπορεί και επίτηδες να ακύρωσε το ραντεβού και παίζει στο γήπεδό της. Ακόμη και μέσα στο δωμάτιο που ακουμπά επίτηδες την καρέκλα όπου κάθεται η Εύα, αυτό δείχνει.
Η.Κ. Ένα βαμπίρ δεν χάνει ποτέ την ψυχραιμία του. Το σαλούν μου θυμίζει τις αφηγήσεις για τα μπουντουάρ ως γυναικείοι χώροι που παραπέμπουν στη σεξουαλικότητα. Μου προκαλούν τρομερή δυσφορία, δεν με χωράει ο τόπος. Σαν παιδάκι με πήγαινε η μαμά μου και ποτέ δεν ήθελα, έτσι βγήκε η ευαλωτότητα της Εύας, όπως το αντιμετώπισα εγώ. Για τα βαμπίρ ήταν ο οίκος, η Εύα όμως είναι ένα ξένο άτομο, ένιωθα λίγο μπριζολάκι εκεί μέσα.
Παρέμεινες όμως!
Η.Κ. Εγώ δεν κυνηγούσα, απλά ήμουν ένα υποτακτικό πλάσμα που έτρεχε γύρω από τη Νίκη και μπήκα μέχρι και στο νυχάδικο για χάρη της…
Πάμελα, το Κερί είναι ο δεύτερος συνεχόμενος λοατκι+ ρόλος σου. Σκέφτεσαι ότι σηματοδοτεί συγκεκριμένες (κουήρ) επιλογές; Τι άλλα σχέδια ερμηνευτικά έχεις;
Π.Ο. Χαίρομαι πολύ να κάνω κουήρ ρόλους ως κουήρ άτομο που είμαι. Δεν εννοώ ότι θέλω να περιοριστώ εκεί, αλλά αν ο χαρακτήρας έχει ενδιαφέρον, θα το κάνω. Χαίρομαι που δυο στα δυο έκανα κουήρ ρόλους. Και στην Ελλάδα δεν βλέπουμε συχνά κουήρ θηλυκότητες και απεικονίσεις, παρά περισσότερο γκέι άντρες, επομένως είναι σημαντικό να υπάρχει αυτή η εκπροσώπηση.
Το Ηρώ ανάφερε ότι δεν είναι επαγγελματίας. Πώς προέκυψε η συνεργασία;
Π.Ο. Όλη τη γη ψάξαμε (γέλια).
Χ.Π. Είδαμε πάρα πολύ κόσμο. Ήθελα ένα άτομο που να μπορεί να επικοινωνήσει, να έχει αυτές τις εμπειρίες της αποξένωσης, που για κάποιες είναι θερμές, αλλά για σένα τρόμος, η αίσθηση δυσφορίας που θέλαμε να φαίνεται στον χαρακτήρα και η εμμονή, και ένιωσα ότι μπορούσε να το αποδώσει. Από τη στιγμή που ανοίγει την πόρτα του ινστιτούτου, η αίσθηση ότι χάνεις τον εαυτό σου, ότι η επαφή σε στιγμάτισε και δυσκολεύεσαι. Είχαμε ήδη δει πιο κλασικά ηθοποιά, άτομα από την κουήρ κοινότητα, ένοιωσα ότι με Πάμελα και Ηρώ είχαμε ένα κοινό λεξιλόγιο σε σχέση με φύλο, σώμα, gender performance, είχαμε αυτά τα κοινά στοιχεία, που όχι ότι αποκλείεται άτομο εκτός κοινότητας. Είχαμε και λιγοστούς πόρους, οπότε αυτό το άτομο περιείχε όλα τα χαρακτηριστικά που έψαχνα. Στις audition ίσως δεν μπόρεσα να το εξηγήσω. Με το Ηρώ το πιάσαμε γρήγορα. Εδώ παρατηρούμε πόσο ετεροκανονικός είναι ο χώρος του casting. Όταν προσπαθούσα να περιγράψω τα στοιχεία της Εύας, που για μένα είναι ένα άτομο που δεν είναι binary κραυγαλέα, δυσκολευτήκαμε στο «normi» πλαίσιο του casting. Το Ηρώ λοιπόν, το πρότεινε η μακιγιέζ της ταινίας όταν της ανάφερα ότι δυσκολεύομαι να βρω ηθοποιό με αυτά τα στοιχεία, έτσι παρατήσαμε το casting και είδαμε το Ηρώ, ήταν φανερά η σωστή επιλογή, είχε ήδη επεξεργαστεί πράγματα που αποδώσαμε έστω και πιο ρηχά στην ταινία.
Η.Κ. Συμφωνώ και βλέπουμε σε κουήρ ταινίες υπάρχει και μια αορατότητα, η Εύα για μένα είναι πολύ πραγματική. Η πολιτική μου θέση είναι ότι σχετικά με κουήρ και τρανς ρόλους, πιστεύω ότι πρέπει να δίνονται σε αντίστοιχα άτομα.
Θα συνεχίσεις στο σινεμά;
Η.Κ. Βασικά κάνω εικαστικά και μόντελιν, αν προκύψει κάποιος ρόλος που θα με ενδιέφερε καλλιτεχνικά, κάτι που μπορώ να φέρω στο χαρακτήρα και να έχει ένα πολιτικό εκτόπισμα και μπορώ να φέρω κάτι στον χαρακτήρα, τότε ναι. Αλλά βασικά, δεν θα με έβλεπα να κάνω οτιδήποτε, π.χ έναν cis ρόλο.
Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αύξηση ομοτρανσφοβικής ρητορείας, σε κάποιες χώρες έχουν ληφθεί και μέτρα με επίπτωση στις κουήρ ζωές. Ένα δείγμα αυτής της τάσης ήταν πιστεύω και η ακύρωση της προβολής της «Αρκουδότρυπας» στην ορεινή Αχαΐα το καλοκαίρι. Σ’αυτό το φόντο, ποιο ρόλο πιστεύετε θα μπορούσε να παίξει το κουήρ σινεμά;
Χ.Π. Νομίζω ότι και μόνο για να μπορούμε να σηκωνόμαστε το πρωί, όταν σου επιτίθενται, με τον πρωθυπουργό και τα μεγάλα συστήματα βίας, δεν έχουμε καμία άποψη ότι μπορούμε να απαντήσουμε στις επιθέσεις κάνοντας ταινίες, κάποιοι λένε ότι θα έπρεπε να βγούμε να τους πλακώσουμε στο ξύλο. Ωστόσο, πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε την τέχνη μας. Στο σήμερα για μένα σημαίνει να συμβάλουμε κάπως στην απελευθέρωση κάποιων ανθρώπων, δηλαδή να δει κάποιος την Αρκουδότρυπα ή το Κερί και να νοιώσει ότι υπάρχει κάτι για αυτόν εδώ που δεν το έχει ξαναβιώσει σαν εμπειρία μέσω του κινηματογράφου. Κάποιοι έχουν κάνει ρίξει τις μάσκες και μας δείχνουν ότι είναι οι φασίστες που μάλλον ήταν πάντα, ε δεν μας νοιάζει, η τέχνη μας είναι για τους άλλους, με έχει κουράσει η προσπάθεια να απαλυνθεί η ενοχικότητα, η εντύπωση της κανονικότητας. Κάνουμε τέχνη για μας, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Πρέπει να βρεις και να υποστηρίξεις την κοινότητά σου, πολιτικά, να συμβάλεις στο να αλλάξει κάτι θετικά. Όσο μπορώ κάνω και αυτό. Δεν ξέρω γιατί δίνω συμβουλές όταν κάθε μέρα ξυπνάω και ουρλιάζω…
Π.Ο. Συμφωνώ απόλυτα με τη Χρυσιάννα, εγώ ως ηθοποιός, χαίρομαι για τους κουήρ ρόλους που έχω κάνει. Είμαι σε έναν χώρο που είμαι επιλεκτική, ενώ υπάρχει τεράστια προσφορά και ελάχιστη ζήτηση. Το να έχεις άποψη, να επιλέγεις τι κάνεις ανάλογα με το περιεχόμενο, που έχουν κάτι να πουν, είναι πολύ σκληρό σ’αυτή τη χώρα, βιώνεις καθημερινή απόρριψη, και από πόρους, ναι θέλουμε περισσότερο κουήρ κινηματογράφο, ας το ζητήσουμε. Η χώρα τρώει τα παιδιά της, το ξέρουμε, ξυπνάμε με αυτό, πορευόμαστε με αυτό που έχουμε και λέμε αυτό που πιστεύουμε παρά την απόρριψη. Εγώ θα επέλεγα να δουλέψω μαζί με τα ΦΥΤΑ, αντί να παίξω στη σειρά του ANT1, κι ας είναι δύσκολο.
Η.Κ. Θα σταθώ στο πολιτικό. Πάντα υπήρχε ομοφοβία, τρανσφοβία, πέθαιναν άτομα, τώρα τα μαθαίνουμε πιο πολύ γιατί δεν είμαστε τόσο αόρατα. Πάντα υπήρχε κουήρ τέχνη τώρα παίρνει περισσότερο χώρο για διάφορους λόγους και βέβαια προκαλεί αντιδράσεις. Δυστυχώς όχι μόνο εδώ, αλλά και σε χώρες που θεωρούνται «προχωρημένες» βλέπουμε να κρίνεται ο,τιδήποτε ταυτοτικά βρίσκεται εκτός ανδρικής αρρενωπότητας και της συμπληρωματικής σε αυτό cis θηλυκότητας. Είναι φασιστικό να σιωπάς επειδή υπάρχουν άνθρωποι τόσο καταπιεστικοί.
Π.Ο. Συμφωνώ απόλυτα με το Ηρώ για τις τρανσφοβικές επιθέσεις, ακόμα και σε χώρες που δεν το περιμένεις. Η μικρή εμπειρία μου στο χώρο δείχνει ότι αυτό που εδώ θεωρείται επαναστατικό, εκτός Ελλάδας είναι πιο στάνταρ, δεν θα περνούσαμε αυτά τα προβλήματα που περνάμε εδώ, είμαστε πιο πίσω…
ΧΠ. Και το έξω έχει εκραγεί, αλλά ήμασταν στο ξεκίνημα μιας συζήτησης πιο ανοιχτά, και πάνω σ’αυτό το ξεκίνημα χτύπησε μια οπισθοδρόμηση. Ακόμα και στοιχεία που επιβραβεύονται σαν «ουάου» representation του κουήρ στο Ελληνικό σινεμά, δεν μας καλύπτουν, δεν είναι για μας. Ταυτόχρονα, αυτή η εκπροσώπηση βάλλεται από τα δεξιά. Χάλια κατάσταση, από τη μια δεν μας αρέσουν πολλές κουήρ αφηγήσεις της τηλεόρασης, απ’την άλλη, κι αυτές τρώνε ξύλο. Είναι πολύ παράδοξο να βρίσκεσαι σαν κουήρ άτομο στη θέση να συμπαρασταθείς σε κουήρ αφηγήσεις που δεν σου αρέσουν, για αυτό το λόγο.
Η.Κ. Συμφωνώ με τη Χρυσιάννα. Την τελευταία δεκαετία υπάρχει εξευγενισμός σχετικά με την κουήρ αφήγηση από άτομα που δεν έχουν τη δικαιοδοσία, χωρίς να ξέρω ποιον αντιπροσωπεύουν όλοι αυτοί. Και χρησιμοποιείται με προβληματικό τρόπο. Τα ίδια στη μουσική.
Είναι μια σημαντική συζήτηση σε εξέλιξη, έχουμε τον άχαρο ρόλο να υπερασπιζόμαστε τα κουήρ έργα ακόμη κι αν δεν τα εκτιμάμε, αρκεί να μην είναι κακοποιητικά – σεξιστικά. Μπορεί να είναιmainstream, αλλά δεν δεχόμαστε κριτικές και απαγορεύσεις από υπουργεία και ιεροεξεταστές. Θέλουμε περισσότερα, καλύτερα, πιο ριζοσπαστικά έργα.
Μια και το «Κερί» διαγωνίζεται στις «Νύχτες Πρεμιέρας», σας εύχομαι επιτυχία!
