Σήμερα απλά έκατσα σε μια παραδοσιακή ταβέρνα που δεν είχα ξανακάτσει πριν.
Γράφει η Kassandra El Najjar*
Την πέτυχα στον δρόμο μου, όσο έκανα τη βόλτα μου.
Έκατσα χωρίς πολλή σκέψη, χωρίς να σκανάρω πολύ τον κόσμο που καθόταν — κάτι που παλιότερα το έκανα πολύ.
Μόλις έκατσα, πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου: «Τώρα μπορώ να κάτσω παντού».
Κάθομαι πλέον σε μέρη που δεν θα τολμούσα παλιότερα, πριν από τη μετάβασή μου, να κάτσω, ώστε να μη με καταλάβουν… ώστε να μη πάρουν χαμπάρι τη θηλυκότητά μου, που προσπαθούσα παλιότερα να κρύψω.
Αλλά αυτό, όσο προχώρησε η μετάβασή μου, άλλαξε εντελώς.
Και είμαι σε ένα σημείο πλέον που δεν με νοιάζει πραγματικά τι μπορεί να καταλάβουν οι άλλοι και τι όχι.
Και αυτό όλο έχει μεγάλη σημασία για όσα άτομα βίωσαν ή ακόμα βιώνουν ότι είναι «απορρίμματα» της κοινωνίας. Έτσι όπως μας περιέγραψε κάποτε το Τζούντιθ Μπάτλερ σε ένα βιβλίο του.
Δεν ξέρω αν είναι το «passing» ως γυναίκα αυτό που βοηθάει σε αυτή την αντιμετώπιση ή αν είναι όλη η δουλειά που έχω κάνει μέσα μου τόσα χρόνια — και συνεχίζω να κάνω — ώστε να μπορώ να σταθώ καλύτερα απέναντι στον εαυτό μου και μπροστά στον κόσμο.
Έκατσα μόνη μου στην ταβέρνα να φάω, όπως έχω συνηθίσει να κάθομαι πολλές φορές.
Γιατί για μένα όλη η πορεία της ζωής μου μέχρι στιγμής μού έμαθε από μικρή ηλικία πώς να είμαι μοναχική και να είμαι εντάξει με αυτό.
Γιατί, όταν όλα φτάνουν στα άκρα και το βίωμα είναι πολύ περιθωριακό, δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη διέξοδος, έτσι όπως το βιώνω εγώ.
Πάντα υπάρχουν πολλές επιλογές στο πώς θα αντιδράσει ή θα επιλέξει κάθε ψυχή να κατευθύνει τη ζωή της.
Και μεταξύ ζωής και θανάτου, τρέλας και αφύπνισης, έμαθα να κάθομαι με τις ώρες, να σκέφτομαι… να παρατηρώ τα πάντα… να διαλογίζομαι.
Και αυτό ίσως να μη με κάνει κατανοητή σε πολύ κόσμο, στον οποίο πλέον δεν σκοπεύω πια να είμαι αρεστή.
Ειδικά όταν εκφράζω κάποια άποψη ή την αντιρρηση μου σε κάτι.
«Φόρεσε τα παπούτσια μου, αν μπορείς, και περπάτα λίγο· και μετά πες ό,τι θες…».
Παρόλα αυτά, όλο αυτό το βίωμα και πολλά άλλα δεν με σκλήρυναν, ούτε με έκαναν να μισήσω τον κόσμο.
Έμαθα όντως να αγαπώ.
Θέλω να μπορούμε να κινούμαστε παντού και να καθόμαστε όπου θέλουμε, χωρίς να έχουμε κάποιο θέμα που υπάρχουμε.
Δεν χρειάζεται να είμαστε μόνο σε στέκια που είναι οικεία για εμάς, ώστε να νιώθουμε άνετα.
Σε αυτό που λέμε «friendly spaces» δεν υπάρχει κάτι τέτοιο απόλυτα στην πραγματικότητα, γιατί παντού μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.
Και αυτό έχει να κάνει όχι μόνο με τον κόσμο και τη φοβία που μπορεί να έχει μέσα του, αλλά και με το πού βρισκόμαστε εμείς στην πορεία μας· με την αντίληψή μας, με τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στα πράγματα και με την αντανάκλαση που αντιμετωπίζουμε μέσα μας από τον κόσμο.
Στην υγεία μας, λοιπόν.
29/09/2026
*Η Kassandra El Najjar είναι ηθοποιός.
