Όταν δύο γκέι μπαμπάδες, ο Michael και ο Paul Atwal-Brice, συνάντησαν για πρώτη φορά τα τεκνοθετημένα δίδυμα Levi και Lucas, η σύνδεση ήταν άμεση.

Το ζευγάρι, με έδρα το Γιορκσάιρ, ετοιμάστηκε για τεκνοθεσία, οπότε όταν οι κοινωνικοί λειτουργοί τους είπαν, ότι ο Levi και ο Lucas αντιμετώπιζαν αναπτυξιακή καθυστέρηση, δεν το σκέφτηκαν και πολύ.

«Απλώς πιστεύαμε ότι επειδή ήταν πρόωρα, καθυστέρησαν λίγο και θα προλάβαιναν τον χρόνο», λέει ο Michael στο PinkNews.

Σύντομα, έγινε σαφές ότι τα αγόρια βίωναν κάτι περισσότερο από μια απλή αναπτυξιακή καθυστέρηση.

Ο Levi δεν άρχισε να περπατά, παρά όταν ήταν σχεδόν τριών ετών. Και τα δύο αγόρια δε μιλούσαν και δυσκολεύονταν με την οπτική επαφή. Όταν ο Levi και ο Lucas ήταν τριών ετών, μια ομάδα ειδικών τους διέγνωσε σοβαρό αυτισμό. Λίγο αργότερα και οι δύο διαγνώστηκαν με επιληψία. Σήμερα, ο Levi και ο Lucas είναι 16 ετών – και ευημερούν. Δεν ήταν πάντα ένα εύκολο ταξίδι για τον Michael και τον Paul, αλλά είναι περήφανοι που μπόρεσαν να δημιουργήσουν μια στοργική οικογένεια, ξεπερνώντας τις αντιξοότητες στην πορεία.

«Με τα χρόνια έχουμε αναπτύξει έναν πολύ ισχυρό δεσμό με τα αγόρια. Έχουμε αυτή την οπτική επαφή και χαμογελάμε πολύ», λέει ο Michael.

Ο Paul είναι πρώην επαγγελματίας χορευτής και χρησιμοποίησε την εκπαίδευσή του για να βοηθήσει τον Levi και τον Lucas να εκφραστούν.

«Ο Levi λατρεύει να χορεύει», γελάει ο Paul. «Είναι 16 χρονών τώρα και θέλει ακόμα να τον σηκώσω και να τον στριφογυρίσω».

Τόσο ο Levi όσο και ο Lucas δε μιλούν, αλλά έχουν τόσο ισχυρό δέσιμο με τους μπαμπάδες τους που έχουν τους δικούς τους τρόπους επικοινωνίας.

«Με έναν τρόπο που μπορούμε να καταλάβουμε – εξακολουθούν να μπορούν να μας πουν τι θέλουν γιατί έτσι έχουμε συνδεθεί μαζί τους», λέει.

Δυστυχώς, η αντιμετώπιση της επιληψίας των αγοριών ήταν πιο δύσκολη.

Ο Levi και ο Lucas άρχισαν να έχουν κρίσεις λίγο αφότου διαγνώστηκαν με αυτισμό, και αυτό οδήγησε και τα δύο αγόρια να διαγνωστούν με σοβαρή, πολύπλοκη επιληψία. Ανήκουν και οι δύο στην κατηγορία της επιληψίας που απειλεί τη ζωή και ο Levi ήταν κάποτε σε μια παιδιατρική μονάδα εντατικής θεραπείας.

«Ελπίζω να μην ξαναπεράσουμε ποτέ κάτι τέτοιο. Αυτή ήταν η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής μας», λέει ο Paul.

Οι γκέι μπαμπάδες θέλουν να «κανωνικοποιήσουν» την αναπηρία

Ήταν αυτή η εμπειρία και το ταξίδι τους στο να έχουν τη διάγνωση του αυτισμού στον Levi και τον Lucas, που ενέπνευσε τον Michael και τον Paul να ξεκινήσουν το δικό τους podcast. Είναι οι περήφανοι οικοδεσπότες του Diffability, το οποίο μεταδίδεται μέσω του δικτύου Dadsnet.

«Το να είμαστε τόσο ανοιχτοί ήταν η θεραπεία μας», εξηγεί ο Paul.

«Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν γονέα που παλεύει με τη συμπεριφορά ή την υγεία ενός παιδιού και νομίζει ότι είναι μόνος του. Όσο περισσότερο μιλάμε γι’ αυτό, τόσο περισσότερο μπορούμε να το κανονικοποιήσουμε.

«Μας αρέσει να υποδεικνύουμε τις οικογένειες στις σωστές φιλανθρωπικές οργανώσεις και τις κατάλληλες υποστηρίξεις, γιατί όταν ο Levi και ο Lucas πήραν τις διαγνώσεις τους, νιώσαμε πραγματικά απομονωμένοι. Ήταν σαν να ήμασταν μόνο εμείς, και καταλήξαμε να είμαστε απομονωμένοι επειδή ο κόσμος κοιτούσε επίμονα τα αγόρια».

«Πού είναι η μαμά τους σήμερα, έχει ρεπό;»

Ήταν ένα μακρύ ταξίδι για την οικογένεια. Η σκληρότητα των ξένων έκανε τη μοναξιά και την απομόνωση που ένιωθαν ο Michael και ο Paul εκείνα τα πρώτα χρόνια ακόμη χειρότερη.

«Οι άνθρωποι συχνά κρίνουν τα πράγματα με την πρώτη εξωτερική ματιά, οπότε αν ήμασταν έξω με τον Levi και τον Lucas και συμπεριφέρονταν με διαφορετικό τρόπο – κάνοντας δυνατούς, ξαφνικούς θορύβους – οι άνθρωποι σε δημόσιο χώρο θα περνούσαν σε σχόλια. Αυτό μας επηρέασε πραγματικά και εξακολουθεί να επηρεάζει τόσους πολλούς γονείς εκεί έξω.

«Μιλώντας για αναπηρίες και περίπλοκες ανάγκες υγείας, εκπαιδεύετε τους ανθρώπους για αυτό. Επομένως, αν είμαστε έξω με τα αγόρια, μην κοιτάτε επίμονα – απλώς ελάτε και μιλήστε μας.

«Είναι μόνο παιδιά. Έχουν μόνο μια παιδική ηλικία και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους υποστηρίξουμε».

Ο Michael και ο Paul χρειάστηκε να ξεπεράσουν αμέτρητα εμπόδια για να γίνουν οι καλύτεροι μπαμπάδες που μπορούν να γίνουν – συμπεριλαμβανομένης της ομοφοβίας.

«Οι άνθρωποι συχνά ρωτούσαν: «Ω, πού είναι η μαμά τους σήμερα, έχει ρεπό;» Αυτά τα σχόλια σας επηρεάζουν», λέει ο Paul.

Παρά τις προκλήσεις, ο Michael και ο Paulτους άρεσε τόσο πολύ να είναι μπαμπάδες που αργότερα αποφάσισαν να τεκνοθετήσουν άλλα δύο παιδιά – τα δίδυμα αγόρια Lotan και Lance είναι τώρα τεσσάρων ετών.

Τόσο ο Michael όσο και ο Paul προτείνουν την τεκνοθεσία και την ανατροφή σε άλλα άτομα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα – η συμβουλή τους είναι να είστε «εντελώς ανοιχτοί και ειλικρινείς» με τους κοινωνικούς λειτουργούς από την αρχή. Εάν έχετε περάσει δυσκολίες στη ζωή, αυτό μπορεί να σας κάνει καλύτερο γονέα – και οι κοινωνικοί λειτουργοί θα το αναγνωρίσουν.

«Δεν υπάρχει τέλεια οικογένεια εκεί έξω»

«Όταν ήμασταν παιδιά αντιμετωπίσαμε δύσκολες στιγμές με ενδοοικογενειακή βία, ποτό και καυγάδες», λέει ο Michael.

«Πιστεύεις ότι αυτό θα μπορούσε να σου πάει ενάντια, αλλά στην πραγματικότητα δείχνει στην ομάδα ελέγχου της τεκνοθεσίας ότι έχεις περάσει δύσκολες στιγμές και έχεις βγει πιο δυνατός, έτσι σου δίνει τη δύναμη να είσαι γονιός».

Ο Paul επισημαίνει ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως τέλειοι γονείς – το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας για τα παιδιά σας, και αυτό είναι το μόνο που χρειάζονται πραγματικά.

«Δεν υπάρχει τέλεια οικογένεια εκεί έξω, δεν υπάρχει τέλεια σχέση, δεν υπάρχει τέλειο άτομο.

«Όλοι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες σε διαφορετικά στάδια της ζωής μας – έχει να κάνει με το πώς τις αντιμετωπίζεις και πώς τις ξεπερνάς».

Μπορείτε να ακούσετε το podcast του Diffability εδώ.