Οκτώ χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του/της Ζακ/Zackie Oh και «κατεβαίνουμε στον δρόμο» για «όλες τις ζωές που μας είπαν πως αξίζουν λιγότερο».
Η ομάδα Justice for Zak/Zackie καλεί σε μια πορεία – όχι μνημόσυνο – αλλά «για να μη γίνει η βαρβαρότητα κανονικότητα. Για να μη γίνουμε ξανά το πλήθος που κοιτάζει».
Σημείο συγκέντρωσης η Γλάδστωνος στις 21 Σεπτεμβρίου στις 18:30.
Ακολουθεί η ανακοίνωση τουJusticeforZak/Zackie
8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλ@ μας.
«Συνειδητοποιείς πως η δύναμή σου είναι αυτή ακριβώς η ευαλωτότητα. Είναι η θέληση και η ελευθερία του να είσαι εσύ και να συνεχίσεις να ζεις παραμένοντας εσύ. Ο ευάλωτος εσύ. […] Το να μπορείς να είσαι αυτό που είσαι. Και να έχεις το κουράγιο να συνεχίζεις να περπατάς».
Ζακ Κωστόπουλος, Zackie Oh
22 Αυγούστου 1985 – 21 Σεπτεμβρίου 2018
Ο Σεπτέμβρης πονάει λίγο περισσότερο, γιατί κάθε 21 του μήνα προσθέτει έναν ακόμη χρόνο στην απώλεια, στο πένθος, σε εκείνη την τρύπα οδύνης που μεγαλώνει μαζί με την απουσία.
Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ. Χωρίς τη Zackie. Χωρίς το γέλιο, την τρυφερότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την οργή, τη λάμψη. Χωρίς έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να μικρύνει για να χωρέσει στις κανονικότητες των άλλων.
Ο Ζακ ήταν περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ανοιχτά οροθετικός, genderqueer, drag queen, ακτιβιστής, ένας άνθρωπος που μιλούσε για όσα άλλοι ήθελαν να μείνουν στη σιωπή. Για τον HIV και το στίγμα, για το φύλο και την ελευθερία, για τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την πατριαρχία, τον κοινωνικό εκφασισμό. Για το δικαίωμα να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι για το σώμα σου, την επιθυμία σου, την ταυτότητά σου, την ευαλωτότητά σου.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του:
Το να συνεχίζεις να περπατάς.
Οκτώ χρόνια μετά, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Έχουμε κερδίσει ορατότητα, αλλά όχι ασφάλεια· δικαιώματα, αλλά όχι ισότητα. Έχουμε βρει λέξεις, αλλά όχι πάντα τον χώρο για να υπάρξουμε.
Η τρανσφοβία, η ομοφοβία και η πατριαρχία συνεχίζουν να δολοφονούν. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία συνεχίζουν να στοχοποιούν. Οι φτωχές, οι μετανάστριες, οι τρανς άνθρωποι, οι σεξεργάτριες, τα ανάπηρα σώματα, τα οροθετικά άτομα, όσα, όσες και όσοι χρησιμοποιούν ουσίες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως ζωές δεύτερης κατηγορίας. Οι πόλεμοι, η γενοκτονική βία, η προσφυγιά και η αποικιοκρατία συνεχίζουν να μας θυμίζουν καθημερινά πόσο άνισα μοιράζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία αν δεν είναι ελευθερία για όλες.
Δεν υπάρχει queer απελευθέρωση χωρίς αντιρατσισμό. Δεν υπάρχει φεμινισμός χωρίς τρανς συμπερίληψη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει ασφάλεια όταν η αστυνομική βία παρουσιάζεται ως κανονικότητα. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς την αναγνώριση ότι κάθε σώμα έχει δικαίωμα να υπάρχει.
Και οκτώ χρόνια μετά, η δικαιοσύνη δεν στάθηκε στο ύψος της.
Οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην επίθεση στη Γλάδστωνος αθωώθηκαν. Οι δύο ιδιώτες κρίθηκαν ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για θανατηφόρα σωματική βλάβη και όχι για ανθρωποκτονία, και καταδικάστηκαν σε ποινές πέντε και έξι ετών.
Η δικαιοσύνη μπορεί να εξέδωσε αποφάσεις. Για εμάς, όμως, δεν στάθηκε στο ύψος της ζωής που χάθηκε, ούτε της βίας που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης πόλης.
Γιατί δικαιοσύνη δεν είναι μόνο μια καταδίκη. Δικαιοσύνη είναι να αναγνωρίζεται η αξία μιας ζωής. Να αναγνωρίζεται η βία που ασκήθηκε πάνω της. Να μην αθωώνονται εκείνοι που είχαν καθήκον να προστατεύσουν. Να μην αντιμετωπίζεται με επιείκεια η βία που οδήγησε στον θάνατο ενός ανθρώπου.
Και η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
Ο Αθανάσιος Χορταριάς, καταδικασμένος σε έξι χρόνια κάθειρξη, παραμένει στη φυλακή, όμως το ενδεχόμενο αποφυλάκισής του μπορεί να επανέλθει ανά πάσα στιγμή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Και κάθε φορά που ανοίγει ξανά αυτή η συζήτηση, θυμόμαστε κάτι απλό:
Ο Ζακ δεν μπορεί να ζητήσει πίσω τη ζωή του.
Δεν μπορεί να ξαναπερπατήσει στη Γλάδστωνος. Δεν μπορεί να ξαναφορέσει τα ρούχα του, να κάνει drag, να γελάσει με τους φίλους του, να ερωτευτεί, να γράψει, να θυμώσει, να μας μιλήσει, να μεγαλώσει.
Εμείς μπορούμε.
Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε.
Οκτώ χρόνια μετά, δεν κάνουμε μνημόσυνο. Κατεβαίνουμε στον δρόμο. Κοιτάμε γύρω μας και αναγνωρίζουμε όλα όσα ο Ζακ πολέμησε όσο ζούσε και όλα όσα συνεχίζουν να κάνουν τις ζωές κάποιων ανθρώπων πιο δύσκολες, πιο επισφαλείς, πιο αναλώσιμες.
Κατεβαίνουμε στον δρόμο για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλες τις ζωές που μας είπαν πως αξίζουν λιγότερο.
Για να μη γίνει η βαρβαρότητα κανονικότητα.
Για να μη γίνουμε ξανά το πλήθος που κοιτάζει.
Για να μπορούμε όλες, όλοι και όλα να περπατάμε ελεύθερα.
Με την ευαλωτότητά μας δύναμη.
Με την αλληλεγγύη μας ασπίδα.
Με την οργή μας αντίσταση.
Με αγάπη και γκλίτερ.
Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ.
Οκτώ χρόνια χωρίς τη Zackie.
Οκτώ χρόνια μνήμη, οργή και αγώνα.
**8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.**
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ
**ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΕΝΑΡΞΗ ΠΟΡΕΙΑΣ 18:30**
Προσυγκέντρωση στη Γλάδστωνος.
Σεξιστικές, παραβιαστικές, εξουσιαστικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές, ιντερφοβικές, μισαναπηρικές και ρατσιστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν αποδεκτές.
