Ο μόνος λόγος που θα με οδηγούσε να δω μια «υπερφυσική ταινία τρόμου» είναι το να πρόκειται για μια κουήρ υπερφυσική ταινία τρόμου. Με αυτό το μοναδικό κίνητρο αποφάσισα να δω το Leviticus ή αλλιώς Λευιτικόν σύμφωνα με τις γραφές, πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Αυστραλιανού Άντριαν Κιαρέλα, και όπως αποδείχτηκε, πολύ καλά έπραξα.
Οι πρώτες σεκάνς δεν βοηθούσαν και πολύ. Αιματηρό και μυστηριώδες φονικό σε ντουζιέρα κολυμβητηρίου και στη συνέχεια, αλλαγή σκηνικού, ένα φίδι καταπίνει ένα δυστυχές βατραχάκι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πρωταγωνιστών, του Νάιμ και του Ράιαν. Βρίσκονται στο προαύλιο ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου, σε με μια απόπειρα να ξεφύγουν από την επιτήρηση και την ανία που επικρατούν στην επαρχιακή τους πόλη, που βρίσκεται κάπου στη μέση του πουθενά της Αυστραλιανής ενδοχώρας. Θα περιπλανηθούν στα ενδότερα του κτηρίου και, κάπου μεταξύ πειραγμάτων και παιχνιδιών θα ανταλλάξουν ένα πολλά υποσχόμενο φιλί.
Ο Νάιμ έχει μετακομίσει πρόσφατα με την μητέρα του στη μικρή πόλη, που, εκτός από πληκτική, είναι και απομονωμένη, με αποτέλεσμα το μείζον κοινωνικό γεγονός να συνίσταται στην κυριακάτικη λειτουργία, που συχνά ακολουθείται από ζωντανή μουσική, ροκ μεν, με θρησκευτικό περιεχόμενο δε. Οι πάντες γνωρίζουν τους πάντες, δεν είναιάλλωστε και τόσοι πολλοί.
Όταν λοιπόν διαρρεύσει ότι ο Ράιαν φλερτάρει (και) με τον Χάντερ, γιό του πάστορα, η κοινότητα θα επιστρατεύσει τα «μεγάλα μέσα», θα φέρει έναν εξορκιστή που, σε δημόσια τελετή στιγματίζει την απαγορευμένη επιθυμία μεταξύ των δυο αγοριών και καλεί στον εξοστρακισμό της.
Η κατάρρευση εν μέσω σπασμών και εμετών ήταν το λιγότερο από τα προβλήματα που περίμεναν τους «ένοχους». Σύντομα και οι δυο τους καταλαμβάνονται από κρίσεις πανικού και καταδίωξης που οδηγούν τον Χάντερ στην (αυτό)καταστροφή. Είναι όμως αυτοχειρία;
Καθώς ο Νάιμ και ο Ράιαν έρχονται όλο και πιο κοντά, θα έρθει η σειρά του Νάιμ να υποβληθεί στα ξόρκια του «θεραπευτή», με υπόδειξη της κοινότητας και (φυσικά) με συναίνεση της μητέρας του, οπότε άμεσα καταλαμβάνεται και ο ίδιος από αυτοκαταστροφικές κρίσεις. Μέσα από τα μάτια του Ράιαν, γίνεται κατανοητό σε τι συνίσταται το ξόρκι-κατάρα: Το «θεραπευόμενο» άτομο καταδιώκεται από ένα πρόσωπο που δεν μπορεί να δει κανείς, παρά μόνο το ίδιο, και το οποίο έχει πάντα τη μορφή του απαγορευμένου έρωτά του. Έτσι η ερωτική επιθυμία μετατρέπεται σε θάνατο και κόλαση. Φοβερό κόλπο! Μπορούμε να διανοηθούμε τι θα συμβεί, όταν τα αισθήματα είναι αμοιβαία, όπως στην περίπτωση του Νάιμ και του Ράιαν; Προσπαθώντας να λύσουν το μυστήριο, αποφασίζουν να μην μένουν μόνα τους, να αναζητήσουν άλλα παθόντα άτομα, να πολεμήσουν τους δαίμονές τους. Ένας θυμός ωστόσο θα τους χωρίσει, και ακολουθεί ανθρωποκυνηγητό, με το ερώτημα να επικρέμεται: «Αυτός που χτυπά την πόρτα είναι ο αγαπημένος μου ή η νέμεσης μου;».
Πέρα από τη θεματική horror, η κοινωνική αλληγορία της ταινίας είναι σαφής: Η ομοερωτική επιθυμία και οι προσπάθειες καταστολής της στο πλαίσιο επιστροφής στην «κανονικότητα», ό,τι ακριβώς κάνουν οι «θεραπείες μεταστροφής». Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο, που εκφέρεται όταν οι δυο πρωταγωνιστές ξανοιχτούν μεταξύ τους πιο πολύ είναι η καλλιέργεια του φόβου, της ενοχής και τελικά της αυτο-ακύρωσης, σαν βασικό συστατικό τήρησης της ηθικής τάξης, από εκεί και η αναφορά στο Λευιτικόν, το τρίτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο αναφέρεται στις ιουδαϊκές επικλήσεις, τελετές και θυσίες, που εστιάζονται στην καραδοκούσα αμαρτία και την τιμωρία της βλασφημίας.
Όπως ακριβώς αναφέρει σε ανύποπτη στιγμή η μητέρα του Νάιμ (μια αγνώριστη Μία Βασικόφσκα), «μα ο φόβος είναι αναγκαίος, πώς αλλιώς θα υπάρχει ευταξία;»…
Οι παραγωγοί των ταινιών Talk to Me (στην οποία πρωτοείδαμε τον Τζο Μπερντ που υποδύεται τον Ράιαν) και The Babadook μαζί με τον σκηνοθέτη Αντριάν Kιαρέλα έφτιαξαν και μας προσφέρουν ένα μικρό, επίκαιρο διαμαντάκι για την κουήρ επιθυμία και τους δαίμονες που δυστυχώς μέχρι σήμερα την καταδιώκουν.
INFO: Η ταινία παίζεται στις αίθουσες από 18 Ιούνη
