Η λεσβιακή εκπροσώπηση στην ελληνική τηλεόραση είναι σχεδόν ανύπαρκτη κι έτσι η αναπάντεχη κουήρ σχέση μεταξύ δύο γυναικών στη σειρά του Alpha «Άγιος Έρωτας» αγαπήθηκε έντονα από το ΛΟΑΤΚΙ+ κοινό. Η Αντιγόνη Μακρή, η οποία υποδύεται την Ελένη – το ένα μέρος της τηλεοπτικής αυτής σχέσης – μας μιλάει για τον κουήρ ρόλο, τη σειρά και την οικουμενικότητα της αγάπης.
Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Με λένε Αντιγόνη, όπως έλεγαν τη γιαγιά μου. Έχω σπουδάσει γραφιστική — αυτό ήταν το πρώτο μου πτυχίο. Στη συνέχεια έκανα το μεταπτυχιακό «Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση» στο Ναύπλιο και τελικά σπούδασα υποκριτική, γιατί, ουσιαστικά, όλο γύρω από αυτό με έβλεπες να κινούμαι. Ήδη από το σχολείο είχα ασχοληθεί με το θέατρο ερασιτεχνικά. Είχα μπει σε μια θεατρική ομάδα στο Λύκειο που έκανε πολύ όμορφη δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, όταν τελείωσα το σχολείο, το έβλεπα περισσότερο ως χόμπι — κάπως έτσι μου είχε περάσει και από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Οι γονείς μου με ενθάρρυναν, αλλά με τη λογική ότι πρώτα θα σπουδάσω κάτι «σταθερό» και αυτό θα μείνει ως παράλληλη ενασχόληση. Όταν όμως τελείωσα το μεταπτυχιακό, ένιωσα ότι ήρθε η στιγμή να βουτήξω πραγματικά σε αυτό. Να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά και, τουλάχιστον, να μπορώ να πω ότι το προσπάθησα.
Και, όπως φαίνεται, μια χαρά πήγε τελικά.
Έτσι φαίνεται — αν και σε αυτό το επάγγελμα όλα πάνε μέρα με τη μέρα. Δεν υπάρχει σιγουριά, εκτός ίσως αν φτάσεις σε ένα σημείο όπου τα πράγματα σταθεροποιούνται περισσότερο. Αλλά γενικά είναι μια διαρκής πορεία.
Ο «Άγιος Έρωτας» πώς προέκυψε;
Η σειρά προέκυψε μέσω κάστινγκ, με την Ηρώ Γάλλου που είναι υπεύθυνη κάστινγκ. Έτσι μου δόθηκε ο ρόλος της Ελένης. Η πρώτη πληροφορία που είχα ήταν ότι τον πατέρα μου θα υποδυθεί ο Θανάσης Κουρλαμπάς, κάτι που με ενθουσίασε, γιατί τον θαυμάζω πολύ ως ηθοποιό. Και τελικά, μέσα από τα γυρίσματα, τον γνώρισα και ως άνθρωπο — είναι υπέροχος συνεργάτης, τόσο επαγγελματικά όσο και ανθρώπινα.
Είναι η πρώτη σου σειρά στην τηλεόραση;
Ναι, είναι η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά. Είχα προηγουμένως πέντε χρόνια στο θέατρο και χαίρομαι πολύ που ήρθε αυτή η ευκαιρία. Χαίρομαι επίσης για όλους τους ανθρώπους που εργάζονται πίσω από τις κάμερες — τη συγγραφή, την επιμέλεια κειμένων, τους φωτισμούς, το μοντάζ. Είναι μια συνολικά πολύ προσεγμένη δουλειά. Επίσης, νιώθω ιδιαίτερα τυχερή και για τον ρόλο μου, γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να ακολουθήσω την εξέλιξη της Ελένης σε βάθος χρόνου: από μαθήτρια και ένα πιο άγουρο κορίτσι, μέχρι μια ενήλικη γυναίκα που διαμορφώνεται μέσα από εμπόδια και εμπειρίες. Δεν είναι δεδομένο για έναν ηθοποιό να έχει έναν τόσο πλήρη χαρακτήρα — είναι μεγάλη «τροφή» δημιουργικά.
Πώς είναι να ενσαρκώνεις έναν κουήρ χαρακτήρα;
Καταρχάς, εγώ τον βλέπω απλώς σαν έναν άνθρωπο. Όπως θα έβλεπε ο καθένας τον εαυτό του. Οι ταμπέλες υπάρχουν για να μπορούμε να συνεννοούμαστε, αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι χρειάζεται να τη βάλω σε κάποιο πλαίσιο. Όχι ότι είναι ένα καλούπι αυτό, αλλά καταλαβαίνεις πώς θέλω να το πω. Είχα, βέβαια, την τύχη να χτίσω αυτόν τον χαρακτήρα από την αρχή. Μιλάμε για ένα κορίτσι που μεγαλώνει στην επαρχία τη δεκαετία του ’60, σε ένα περιβάλλον όπου το μόνο πρότυπο που γνωρίζει είναι η “κλασική” οικογένεια: μαμά, μπαμπάς και σχέσεις με αγόρια. Είναι φυσικό, λοιπόν, να προσπαθήσει αρχικά να ακολουθήσει αυτό που έχει μάθει και δει γύρω της — να βγει με ένα αγόρι, να πιστεύει ότι αυτή είναι η συνέχεια. Όμως αυτό δεν της ταιριάζει. Σιγά σιγά αρχίζει να αναρωτιέται: «Γιατί νιώθω διαφορετικά; Αφού έχω τόση αγάπη να δώσω». Έχει μεγαλώσει με μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το πώς “πρέπει” να εξελιχθεί η ζωή: σπουδές, δουλειά, οικογένεια. Ήταν καλή μαθήτρια, μάλιστα η πρώτη στην οικογένειά της που σπούδασε, και πίστευε ότι τα υπόλοιπα θα έρθουν φυσικά. Όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει, δημιουργείται μέσα της μια σύγκρουση. Για έναν άνθρωπο που είναι ήσυχος, συνεπής και δεν θέλει να “ξεφεύγει”, αυτό είναι κάτι που την ταράζει βαθιά. Βάζει για λίγο στην άκρη το ερωτικό κομμάτι και αφοσιώνεται στις σπουδές της. Μέχρι που επιστρέφοντας, γνωρίζει την Άννα και για πρώτη φορά βιώνει τον έρωτα με έναν τρόπο που της είναι αληθινός. Οπότε, για μένα, δεν είναι θέμα “διαφορετικού” ρόλου. Παίζω έναν άνθρωπο που ερωτεύεται. Και ο έρωτας είναι κοινός για όλους. Η αγάπη είναι μία.
Είναι, ωστόσο, από τις πρώτες γυναικείες σχέσεις που βλέπουμε στην ελληνική τηλεόραση. Δεν το έχουμε συνηθίσει. Η απεικόνιση των γκέι ανδρικών ζευγαριών είναι πιο συχνή.
Είναι από τις πρώτες και νιώθω πάρα πολύ τυχερή που είμαι μέρος αυτής της ιστορίας. Η πρόθεση της σειράς είναι να πει μια αλήθεια. Δίνεται μεγάλη προσοχή ώστε αυτή η σχέση να αποδοθεί με ειλικρίνεια και φροντίδα — ως μια σχέση ανάμεσα σε ανθρώπους που βιώνουν συναισθήματα, δυσκολίες και ανάγκες όπως όλοι. Ενδεχομένως με μεγαλύτερα εμπόδια. Και το ότι μπορεί να ταυτιστεί οποιοσδήποτε, ανεξαρτήτως ταυτότητας, είναι ίσως η πιο ουσιαστική μορφή αποδοχής. Ελπίζω πραγματικά να δούμε και άλλες τέτοιες ιστορίες, με την ίδια λεπτότητα και σεβασμό.
Πώς αποτυπώνεται η αποδοχή μιας λεσβιακής σχέσης στη σειρά;
Είναι μια σειρά που προσπαθεί να δείξει την αλήθεια — και μαζί με αυτήν, δείχνει όλο το φάσμα των αντιδράσεων. Δεν παρουσιάζει απλώς δύο κοπέλες που ερωτεύονται· αναδεικνύει και τα εμπόδια που συναντούν, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Γιατί η αποδοχή δεν αφορά μόνο το πώς σε βλέπουν οι άλλοι, αλλά και το πώς αποδέχεσαι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό είναι μια διαδικασία που δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά σε ένα περιβάλλον που δεν σου αφήνει χώρο να υπάρξεις όπως είσαι. Η σειρά δεν λειτουργεί διδακτικά με μονοδιάστατο τρόπο. Προφανώς, ως άνθρωποι στεκόμαστε απέναντι στη βία. Όμως στη μυθοπλασία έχει σημασία να αποτυπώνονται όλες οι πλευρές με ειλικρίνεια, χωρίς ωραιοποίηση. Δεν παρουσιάζεται μια ιδανική πραγματικότητα όπου όλοι αποδέχονται τα πάντα. Αντίθετα, βλέπουμε ότι δεν τους δέχονται όλοι. Υπάρχει ο άνθρωπος που αποδέχεται, αυτός που αποδέχεται αλλά δεν κατανοεί πλήρως, εκείνος που προσπαθεί να αποδεχτεί, επειδή αγαπάει, αλλά δυσκολεύεται και φυσικά υπάρχει και εκείνος που δεν μπορεί να το δεχτεί καθόλου και το αντιμετωπίζει με απόρριψη ή ακόμα και εχθρότητα. Αυτή η πολυπλοκότητα είναι που κάνει την αφήγηση πιο αληθινή. Γιατί τελικά η αποδοχή τόσο από τους άλλους όσο και από τον ίδιο τον άνθρωπο είναι μια διαδικασία με στάδια, αντιφάσεις και προσωπικές διαδρομές.
Είναι και μια σειρά εποχής.
Ναι, και αυτό δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε ένα «zoom out» και να αναρωτηθούμε: πόσο έχουν αλλάξει πραγματικά τα πράγματα; Έχουν αλλάξει ή νομίζουμε ότι έχουν αλλάξει; Έχουν αλλάξει ουσιαστικά ή επιφανειακά; Υπάρχει μεγαλύτερη κατανόηση ή απλώς διαφορετική έκφραση των ίδιων στάσεων; Συνεννοούμαστε μεταξύ μας, βρίσκουμε σημεία σύνδεσης; Πόση, πού είναι η ανθρωπιά μέσα σε όλο αυτό; Δηλαδή στην τελική πόσο κακό σου κάνει ένας τέτοιος άνθρωπος; Πώς σε βλάπτει εσένα; Πώς σου κάνει κακό ακριβώς. Πώς σε αφορά εσένα;
Διανύουμε μια περίοδο που υπάρχει έντονη βία σε βάρος των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική στην τηλεόραση και νόμους εντός και εκτός Ευρώπης που επιτίθενται στα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.
Δεν έχω πλήρη εικόνα για όλα όσα συμβαίνουν, αλλά βλέπω σε καθημερινή βάση τη βία στα σχόλια του Facebook. Υπάρχει έντονη επιθετικότητα, ακόμη και για κάτι που δεν αφορά άμεσα αυτούς που σχολιάζουν — ακόμη και για τη μυθοπλασία. Αυτό είναι κάτι που προβληματίζει. Σε σημείο να εύχονται θάνατο, για κάτι που δεν τους αφορά. Είναι δυνατόν να κοντεύει να σκοτώσει κάποιος τον συνάνθρωπό του, και να λένε καλά του έκανε; Και αναρωτιέμαι: πώς γίνεται να υπάρχει τόση οργή για κάτι που δεν σε επηρεάζει προσωπικά; Γιατί να επενδύσεις χρόνο και ενέργεια σε ένα σχόλιο γεμάτο αρνητικότητα, αντί απλώς να απομακρυνθείς; Νομίζω ότι αυτό λέει πολλά για το τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Δεν είναι εύκολο να το κατανοήσεις, αλλά σίγουρα είναι κάτι που χρειάζεται να μας απασχολήσει ως κοινωνία. Γιατί αυτή η βία δεν είναι αφηρημένη — υπάρχει ανάμεσά μας, τη συναντάμε καθημερινά, και αυτό με τρομάζει. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Εσύ τι σχόλια έχεις δεχτεί για τον συγκεκριμένο ρόλο;
Τα προσωπικά σχόλια και μηνύματα που δέχομαι είναι πάρα πολύ θετικά. Είναι είτε από ανθρώπους που το έχουν βιώσει και επιτέλους βρίσκουν κάπου να ακουμπήσουν, είτε από ανθρώπους που καμία σχέση δεν έχουν με αυτό και τους έχει αγγίξει αυτή η ιστορία. Κι από κάποιους γονείς, που μου έχουν πει ότι έχουν δει τα πράγματα διαφορετικά. Και ξέρεις τι; Το αστείο είναι ότι κάποιοι μπορεί να μην το έχουν καταλάβει μέσα από την Ελένη και την Άννα, αλλά μέσα από τον Κυριάκο, που υποδύεται τον πατέρα μου — έναν άνθρωπο που είναι αρνητικός. Και έτσι ο γονιός σκέφτεται: «όχι, δεν θέλω να είμαι έτσι εγώ». Γι’ αυτό μετράει καμιά φορά να βλέπουμε όλες τις πλευρές. Οπότε, ό,τι έχω λάβει είναι θετικό. Αν δω κάποιο αρνητικό, θα είναι μόνο, όπως σου είπα, στο Facebook: σχόλια ανθρώπων που γράφουν το μακρύ τους και το κοντό τους, ότι «μας το προωθείτε» κλπ. Ανορθόγραφα και χωρίς να βγάζουν νόημα πολλές φορές. Και δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούν με μια ταμπέλα στο μέτωπό τους, για να ξέρουμε να τους αποφύγουμε (γέλια).
Έχεις μια τεράστια βάση θαυμαστριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Είναι πολύ συγκινητικό, που μιας και η Ηρώ Πεκτέση [σ.σ. Άννα] παίζει και στο θέατρο ταυτόχρονα, οι θαυμάστριες πηγαίνουν και τη βρίσκουν και της δίνουν δώρα, ζωγραφιές, προσωπικά γράμματα, πράγματα που θέλουν να μοιραστούν και με τις δυο μας. Ειδικά τα γράμματα, που περιλαμβάνουν προσωπικές ιστορίες, είναι κάτι το ανεκτίμητο που με αγγίζει βαθιά. Επίσης, είναι πολύ ευτυχές το γεγονός ότι το κανάλι, η παραγωγή, όλοι οι συντελεστές έχουν αγκαλιάσει πάρα πολύ αυτήν την ιστορία και βλέπεις την ευαισθησία τους πάνω σε αυτό. Το γεγονός ότι αισθανόμαστε την ασφάλεια με το σενάριο, με τον εκάστοτε σκηνοθέτη μας, το ότι βλέπουμε και αυτόν που είναι πίσω από την κάμερα ή αυτόν που ακούει τον ήχο να έχει την ευαισθησία πάνω σε αυτό το κομμάτι και να τον ενδιαφέρει, είναι συγκινητικό. Νιώθουμε προστατευμένες, νιώθουμε ότι κάνουμε κάτι σημαντικό. Αν έπαιζα απλώς κάποια σε ετερόφυλη σχέση, φυσικά θα ήθελα να αποδοθεί κι εκεί η αλήθεια, αλλά δεν θα ένιωθα τόσο μεγάλη ευθύνη.
Είναι πολύ σημαντικό που υπάρχει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο.
Υπάρχει ένα πλαίσιο υπέρ του δέοντος προστατευτικό και ιδανικό. Δηλαδή ο Άγγελος Χασάπογλου, που γράφει το σενάριο, μαζί με την ομάδα του, μιας και χωρίς κείμενο δεν υπάρχει κάτι να δουλέψεις, έχει φροντίσει πολύ τη συγκεκριμένη ιστορία. Από τη στιγμή που αυτό είναι ιερό και με θεμέλια, όλα τα άλλα τα βρίσκεις, ειδικά αν έχεις τους σωστούς συνεργάτες. Όπως έτυχε να έχω εγώ την Ηρώ.
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι πολύ σημαντικό που υπάρχει επιτέλους λίγη κουήρ και ειδικά λεσβιακή εκπροσώπηση στην ελληνική τηλεόραση. Κι ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για κεντρικούς χαρακτήρες.
Ναι, είναι αρκετά κεντρικοί χαρακτήρες, πέρα από τους πρωταγωνιστικούς. Το ωραίο με αυτήν τη σειρά είναι ότι όλοι κάπως περνάμε από την πρωταγωνιστική θέση. Γι’ αυτό νιώθω ότι έχει συνδεθεί και τόσο ο κόσμος. Γιατί αν κάποιος έχει ακουμπήσει σε κάποιο εκάστοτε ζευγάρι, θα το δει κάποια στιγμή να φωτίζεται ως κεντρική ιστορία και θα δει ακριβώς το τι περνάει. Οπότε, όπως σε μια κοινωνία βλέπουμε τους πάντες και δεν ασχολούμαστε μόνο με έναν άνθρωπο ή με δύο ανθρώπους, έτσι και εκεί πέρα βλέπεις την αλήθεια των σχέσεων.
Θεωρείς ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται η συντροφικότητα της δικής σας σχέσης είναι αντίστοιχη με αυτήν των στρέιτ ζευγαριών;
Καταρχάς, να πω πρώτα ότι η εκπροσώπηση αυτή είναι πολύ σημαντική για όλες τις γυναίκες, γιατί εξακολουθούμε να ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία. Η γυναίκα πάντα καταπιεζόταν σε κάτι και δεν αναφέρομαι μόνο σε μια γυναίκα που της άρεσαν άλλες γυναίκες, αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες. Ας θυμηθούμε τι γινόταν με το προξενιό. Θες καριέρα; Όχι, θα είσαι σπίτι, θα μαγειρεύεις, αυτή θα είναι η αλήθεια σου. Θα μάθεις να τον αγαπάς. Καταπίεζαν τον εαυτό τους, κάποιες ενδεχομένως να το κάνουν ακόμα, για να έχουν την προστασία τους ή οτιδήποτε. Είναι σημαντικό να ακούγονται και οι γυναίκες. Όλοι να ακουστούμε. Με τις διαφορετικότητες και με τις μοναδικότητές μας. Τώρα σε σχέση με αυτό που με ρώτησες, εγώ εμπιστεύομαι πάρα πολύ το κείμενο και το γεγονός ότι έχουμε φτιάξει πραγματικά και μια σχέση πέρα από το κείμενο μαζί με την Ηρώ, με inside πράγματα. Τι σημαίνει αυτό το άγγιγμα χεριού; Αυτό το βλέμμα; Εμείς πρώτα με τα μάτια φιληθήκαμε. Αυτό δεν είναι πιο μεγάλο; Το καταλαβαίνω ότι υπάρχει αυτή η αγωνία [σ.σ. για την αποτύπωσης της συντροφικότητας], γιατί είναι από τις πρώτες φορές που αποτυπώνεται εκτενώς ένα τέτοιο ζευγάρι. Εμείς όλοι μαζί δίνουμε όσα περισσότερα μπορούμε και με βάση αυτό που έχουμε να κάνουμε. Η οικειότητα υπάρχει και ανθίζει μέσα από το μάθημα που κάνουν στο σχολείο, μέσα από τα κοινά τους ενδιαφέροντα. Και έχουν βέβαια και τις προσωπικές τους στιγμές. Το καταλαβαίνω ότι κι εγώ, αν μου άρεσε πάρα πολύ ένα ζευγάρι, θα ήθελα να δω κι άλλες σκηνές. Αλλά πολλές φορές και το να μην δεις κάτι σου εξάπτει τη φαντασία, σου δημιουργεί πράγματα, σε κάνει να θες παραπάνω. Αυτό που βιώνω εγώ μέσα από τη σειρά είναι μια ολοκληρωμένη σχέση. Δηλαδή δεν νιώθω ότι μου έχει λείψει κάτι. Νιώθω ότι τη ζει η Ελένη αυτή την πρώτη της σχέση με την αλήθεια της και τον χαρακτήρα της.
Θα μπορούσε να ήταν και μια προσπάθεια να μην προκληθούν περαιτέρω ομοφοβικές αντιδράσεις;
Δεν το ξέρω αυτό, αλλά εγώ βλέπω ότι το κανάλι έχει στηρίξει αυτήν την ιστορία. Ειδικά τώρα που έχει πέσει το φως επάνω μας. Τόλμησαν εξαρχής να το κάνουν, παρόλο που αποκαλύφθηκε αργότερα αυτή η σχέση. Φαντάζομαι πάντα υπάρχει ο φόβος αντιδράσεων για κάθε πράγμα που μπορεί να φανεί διαφορετικό. Όπως η σχέση ενός παπά με μία κοπέλα. Κάθε φορά κάτι θα έχεις να αντιμετωπίσεις, νομίζω, σε κάθε σχέση. Εγώ δεν νιώθω όμως ότι φοβούνται κάτι.
Πάντως, εγώ θυμάμαι αρκετά σχόλια για το ότι δεν είδαμε ολόκληρη τη σκηνή του πρώτου σας φιλιού στον σεισμό.
Αυτό εγώ δεν το αισθάνομαι, γιατί όταν γίνεται ένα μοντάζ δεν μπορείς να ξέρεις τι γίνεται εκεί μέσα. Υπάρχει ο ρυθμός του σεισμού. Γίνονται παράλληλες δράσεις. Δεν ξέρω δηλαδή πώς λειτουργούν ακριβώς τα πράγματα εκεί πέρα. Τη σκηνή τη γυρίσαμε πολλές φορές, όχι τόσο του φιλιού. Το να τρέχω, να συντονίζομαι, να την ψάχνω, να πέφτω. Αλλά και τότε το κανάλι το προώθησε σε ένα επετειακό μοντάζ με όλα τα φιλιά των σειρών και το είχαν βάλει κι εκεί, πριν καν παίξει στην τηλεόραση. Νιώθω πολύ ζεστά σε σχέση με όλα αυτά. Αν δεν ένιωθα, θα φαινόταν και στο παίξιμό μου. Συνολικά, εγώ νιώθω ότι ο χαρακτήρας της Ελένης είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Όχι απλώς μια ιστορία.
Ένα από τα πράγματα που μου κάνει θετική εντύπωση σε σένα είναι ότι προωθείς πολύ το κουήρ περιεχόμενο της σειράς και τον ρόλο σου. Γιατί έχουμε δει ηθοποιούς να υποδύονται κουήρ χαρακτήρες, αλλά να μην το δημοσιεύουν ποτέ στα δικά τους μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ναι το κάνω υποσυνείδητα. Σε οποιαδήποτε δουλειά και να ήμουν θα το έκανα. Θα το προωθούσα γιατί είμαι περήφανη, πολύ περήφανη και για τον ρόλο που κάνω και είμαι περήφανη για όλους αυτούς που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες, που γράφουν τα κείμενα, για το κανάλι, για την παραγωγή μου. Είμαι περήφανη και για αυτό πάντα αναφέρω όλους τους συντελεστές. Δεν είναι μόνο αυτό που κάνω, είμαι περήφανη για όλους αυτούς τους συνεργάτες πάρα πολύ.
Πάντως και να μην γίνεται συνειδητά, είναι πολύ σημαντικό που δημοσιεύετε βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ σας.
Δεν γίνεται αν δεν περάσεις και λίγο καλά, λίγο χιούμορ. Ναι, νομίζω όταν γίνεται και αυτή η καθημερινότητά σου, γιατί είμαστε πολλές ώρες στις γυρίσματα, κάπως έτσι περνάει η ώρα, θέλω να πω. Να υπάρχει και λίγο χιούμορ, να δείξεις τα ρούχα, να δείξεις πώς γίνονται τα πράγματα στο σετ μέχρι εκεί που επιτρέπεται. Έχει και αυτό το ενδιαφέρον του.
Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο έχουν ταυτιστεί πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα με τον ρόλο, ειδικά αυτά που ζουν στην επαρχία.
Είμαι περήφανη που ο κόσμος ταυτίζεται με διαφορετικές πλευρές της Ελένης. Είτε με το κουήρ κομμάτι, είτε με τα υπόλοιπα. Είτε στο ότι ήταν η πρώτη που τόλμησε να πάει να σπουδάσει, να ακολουθήσει το όνειρό της, αν θέλεις. Είτε στον ρομαντισμό της, στο πώς βλέπει τα πράγματα, στο πόσο αγαπάει τους ανθρώπους, στο πόσο δεν της αρέσει το ψέμα καθόλου και η ίδια δεν μπορεί να τα πει, οριακά μπορεί. Και το κάνει μόνο όταν είναι να προστατεύσει τον ερωτά της. Και αυτό είναι ωραίο, δηλαδή πόσο καλά δομημένος είναι αυτός ο χαρακτήρας.
Μίλα μου για τα καλλιτεχνικά σου σχέδια.
Τώρα είναι η φάση που στέλνουμε βιογραφικά. Ελπίζουμε να μας πάρουν σε κάποια παράσταση. Θα ήθελα πάρα πολύ να ξαναπαίξω στο θέατρο. Η τελευταία μου παράσταση ήταν πριν ακριβώς έναν χρόνο, οπότε μου έχει λείψει πολύ η επαφή με τη σκηνή.
Θα έλεγες ότι το θέατρο σου αρέσει περισσότερο;
Κοίτα, τώρα μπορεί να σου πω ναι, γιατί μου έχει λείψει. Αλλά θεωρώ ότι και τα δύο μου αρέσουν εξίσου. Ό,τι έχει να κάνει με την υποκριτική μου αρέσει, γιατί έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα ειδικά σε αυτήν την πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά. Πράγματα, όπως το πώς δουλεύει η κάμερα, πού είναι το φως, τι θα σκεφτεί ο σκηνοθέτης, τις ορολογίες κλπ.
Να τολμήσω να ζητήσω ένα spoiler; Θα έχουμε happy end στην ιστορία αυτή;
Νομίζω πως το happy end είναι ένας γενικός όρος. Τι θα πει happy end; Να μπορέσουν να είναι ευτυχισμένες και οι δύο; Να είναι μαζί, αλλά να είναι εγκλωβισμένες; Να είναι μαζί, αλλά να είναι ευτυχισμένες και όχι εγκλωβισμένες; Δηλαδή, πρέπει να σκεφτούμε πάρα πολλούς παράγοντες για το τι είναι το happy end. Εγώ θα πω ότι θέλω να είναι και οι δύο ευτυχισμένες. Ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό. Το γεγονός ότι ζουν αυτόν τον μεγάλο έρωτα, δεν είναι δεδομένο. Κι εγώ προσωπικά, ίσως επειδή έχω εμπλακεί και με τον ρόλο, δεν έχω δει κανένα ζευγάρι να είναι τόσο ερωτευμένο όσο η Άννα με την Ελένη σε αυτή τη σειρά. Ίσως επειδή ο έρωτάς τους έχει να περάσει και τόσα εμπόδια, υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση. Και μόνο ότι καταφέρνουν να τον ζήσουν, είναι ένα ευτυχές κεφάλαιο στη ζωή τους. Κάποιοι δεν ερωτεύονται καν. Κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να κοιτάνε δύο ζευγάρια μάτια και να λένε μόνο για σένα ζω. Δεν ξέρω αν και αυτό είναι υγιές από την άλλη. Αλλά ζουν κάτι πάρα πολύ έντονο. Και έφτασε η Ελένη από το να λέει, «έχω τόσο αγάπη να δώσω γιατί δεν βρίσκω έναν άνθρωπο», στο «έχω βρει τα πάντα σε κάποιον». Οπότε δεν μπορεί να μην είναι ένα φωτεινό πράγμα στη ζωή της. Από εκεί και πέρα το πώς θα καταλήξει δεν ξέρω. Αλλά αυτό, θέλω να κρατάμε αυτό το φως, γιατί αυτό το φως είναι κάτι που συνεχίζεται και σε συνοδεύει σε όλη σου τη ζωή.
Τι θα ήθελες να πεις στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που θα διαβάσουν τη συνέντευξη;
Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που μας βλέπουν, τους δίνει κάτι αυτή η ιστορία. Τους ευχαριστώ που το επικοινωνούν, γιατί είναι πολύ σημαντικό για εμάς, ως ηθοποιούς να ξέρουμε ότι έχουμε αγγίξει την αλήθεια αυτών των ανθρώπων και αυτών των σχέσεων. Και θέλω να πω ότι κρατηθείτε, γιατί η αγάπη είναι αυτή στην οποία πρέπει να εστιάζουμε και σε αυτά που μας ενώνουν, όχι σε αυτά που μας χωρίζουν.
