Με την υπόθεση υιοθεσίας τέκνου συζύγου σε ομόφυλο γάμο ασχολήθηκε η εφημερίδα «Δημοκρατία» στο φύλλο που κυκλοφόρησε την Τρίτη (09/06), αφιερώνοντας μάλιστα σε αυτή και το πρωτοσέλιδο της.
Ο τρόπος, ωστόσο, με τον οποίο ασχολήθηκε με το θέμα μοιάζει περισσότερο με ομοφοβικό σχολιασμό πολιτευτή της Ελληνικής Λύσης, παρά με δημοσιογραφικό κείμενο. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Στις 08/06 το dikastiko.grαναφέρεται σε δημοσίευμά του στην υπόθεση ενός ζευγαριού γυναικών, το οποίο έκανε χρήση του νόμου για την ισότητα στο γάμο (Ν. 5089/2024). Πιο συγκεκριμένα, μια γυναίκα έγινε και επίσημα μητέρα των δίδυμων παιδιών της συζύγου της με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Όπως αναφέρει και το δημοσίευμα «πρόκειται για μία από τις πρώτες δικαστικές αποφάσεις στην Ελλάδα που αναγνωρίζουν την υιοθεσία τέκνου συζύγου σε ομόφυλο ζευγάρι, κάνοντας πράξη τον πρόσφατο νόμο».
Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα η «συγκεκριμένη απόφαση (υπ’ αριθμ. 143/2026), η οποία συζητήθηκε τον Απρίλιο του 2025 και δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2026, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον», γιατί «παρόλο που το δικαστήριο δικαιώνει πλήρως την οικογένεια, αφιερώνει σημαντικό μέρος του σκεπτικού της σε μια εκτεταμένη παράθεση διεθνών μελετών που προβάλλουν επιφυλάξεις για την ανάπτυξη παιδιών σε ομόφυλα περιβάλλοντα, δημιουργώντας μια αξιοσημείωτη εσωτερική αντίφαση».
Όπως σημειώνεται «το αξιοσημείωτο στοιχείο της απόφασης εντοπίζεται στο σημείο όπου το δικαστήριο, αν και κρίνει τελικά ότι η υιοθεσία είναι προς το συμφέρον των ανηλίκων, επιλέγει να συμπληρώσει στο σκεπτικό του: “[…]Kαι τούτο παρά το γεγονός ότι υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ότι τα τέκνα που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες υφίστανται αρνητικές επιπτώσεις στην εν γένει ανάπτυξη και ψυχοσύνθεσή τους”¨».
To dikastiko.gr φιλοξενεί, μάλιστα, και τις δηλώσεις της πληρεξούσια δικηγόρου, Φωτεινή Ντούρα, η οποία σημειώνει: «Η απόφαση μοιάζει να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγει. Ενώ αναγνωρίζει ότι τα συγκεκριμένα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα υγιές, σταθερό και υποστηρικτικό περιβάλλον και ενώ τελικά κάνει δεκτή την αίτηση, προηγουμένως αφιερώνει μεγάλο μέρος του σκεπτικού της στην παράθεση μελετών που παρουσιάζουν την ομόφυλη οικογένεια ως παράγοντα κινδύνου».
Πιο συγκεκριμένα, ο δικαστής παραθέτει σειρά διεθνών επιστημονικών μελετών (όπως οι Regnerus 2012, Crouch 2014, Sullins 2015, κ.ά.), αναφέροντας τα συμπεράσματά τους περί αυξημένης συχνότητας «ανεργίας», «χρήσης υπηρεσιών ψυχικής υγείας», «συναισθηματικών προβλημάτων» ή «χαμηλότερης αναμενόμενης πιθανότητας να αναπτυχθούν ως ετεροφυλόφιλα».
Να σημειώσουμε εδώ ότι οι εν λόγω έρευνες έχουν αμφισβητηθεί και αναγνωριστεί ως προβληματικές από τον επιστημονικό κόσμο, κάτι που σημειώνει και η κα. Ντούρα στο δημοσίευμα: «Οι μελέτες Regnerus (2012) και Sullins (2015), στις οποίες γίνεται ειδική αναφορά στην απόφαση, έχουν αμφισβητηθεί έντονα στη διεθνή βιβλιογραφία ως προς τη μεθοδολογία και την ερμηνεία των συμπερασμάτων τους. Αντίθετα, οι επίσημες θέσεις διεθνών επιστημονικών οργανισμών, όπως η American Psychological Association και η American Academy of Pediatrics, αλλά και οι παρεμβάσεις ελληνικών επιστημονικών φορέων, συγκλίνουν στο ότι καθοριστικό στοιχείο για την ανάπτυξη των παιδιών είναι η ποιότητα της γονικής φροντίδας και η σταθερότητα του οικογενειακού περιβάλλοντος και όχι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων τους».
Πάμε τώρα στο δημοσίευμα της «Δημοκρατίας», η οποία δημοσιεύει την είδηση με κάποια σχόλια αλλά και κάποιες σημαντικές παραλείψεις. Διαβάζουμε: «Με την υπ’ αριθμ. 143/2026 απόφαση-σοκ του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εγκρίνεται η υιοθεσία διδύμων από γυναίκα παντρεμένη με τη βιολογική μητέρα τους, παρά το γεγονός ότι ο δικαστής σημειώνει στο σκεπτικό του πως η υιοθεσία από τις δύο γυναίκες των παιδιών είναι “μάλλον προς το συμφέρον τους. Η λέξη “μάλλον” αποκαλύπτει το δράμα της δικαστικής εξουσίας που εφαρμόζει αναγκαστικά τον νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη τον οποίο -τουλάχιστον εν μέρει- αμφισβητεί. Ουσιαστικά στο σκεπτικό του ο δικαστής μοιάζει να απολογείται για την απόφαση που εξέδωσε αναγκαστικά με βάση τον νόμο 5089/2024, με τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη νομιμοποίησε τον ομόφυλο γάμο και την υιοθεσία».
Είναι σαφές ότι ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου χρησιμοποιεί προσωπικά του σχόλια («το δράμα της δικαστικής εξουσίας», «μοιάζει να απολογείται»), προσανατολίζοντας έτσι και τον αναγνώστη. Κάνει, επίσης, μια εκτενή αναφορά στις επιστημονικές μελέτες που χρησιμοποίησε ο δικαστής, χωρίς ωστόσο να σημειώσει ότι πρόκειται για μελέτες που έχουν αμφισβητηθεί. Επιλέγει δε αναφέρει τις δηλώσεις της δικηγόρου του ζευγαριού, μέχρι όμως εκεί που το βολεύουν ιδεολογικά, παραλείποντας πλήρως το κομμάτι στο οποίο η κα. Ντούρα αναφέρεται στο προβληματικό τους χαρακτήρα. Διαβάζουμε: «“Υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ότι τα τέκνα που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες υφίστανται αρνητικές επιπτώσεις στην εν γένει ανάπτυξη και ψυχοσύνθεσή τους” αναφέρει στο σκεπτικό του ο δικαστής που ενέκρινε την υιοθεσία, παρατηρώντας σε άλλο σημείο πως τα παιδιά θα ζουν με το ζευγάρι “ούτως ή άλλως”, καθώς ο νόμος το επιτρέπει… Με απλά λόγια, ο δικαστής αφήνει να εννοηθεί ότι η δικαστική απόρριψη δεν θα προστάτευε τα παιδιά από τίποτα – απλώς θα τα άφηνε χωρίς νομική “ασπίδα”! Το σκεπτικό της 143/2026 δεν είναι απόφαση δικαστή που πείστηκε. Ο δικαστής φαίνεται πως υποχρεώθηκε από τον νόμο να εγκρίνει την υιοθεσία από το ομόφυλο ζευγάρι, αν και δεν είναι πεπεισμένος! “Η απόφαση μοιάζει να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγει”, δήλωσε η πληρεξούσια δικηγόρος της αιτούσας Φωτεινή Ντούρα στο dikastiko.gr που έφερε στο φως τη δικαστική απόφαση με την οποία δίνεται το “πράσινο φως” στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλο ζευγάρι».
Και αν μέχρι τώρα διατηρούσαμε αμφιβολίες για τις προθέσεις του συντάκτη του συγκεκριμένου άρθρου, αυτές γίνονται μάλλον σαφείς μέσα από την παρακάτω παράγραφο – σχολιασμό που φιλοξενείται:
«Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα: ο νομοθέτης, και στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη woke ατζέντα της, αποφάσισε εκ των προτέρων, “δένοντας τα χέρια” των δικαστών”».
