Μια αδημοσίευτη, ημι-αυτοβιογραφική σύντομη ιστορία του σημαντικού γκέι μαθηματικού, Άλαν Τούρινγκ, μελετήθηκε σε βάθος για πρώτη φορά, αποκαλύπτοντας νέα στοιχεία για τον άνθρωπο του οποίου το έργο υπήρξε καθοριστικό για την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Σάρα Ντίλον, καθηγήτρια αγγλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία μετέγραψε το εξασέλιδο, χειρόγραφο λογοτεχνικό έργο και δημοσίευσε την ανάλυσή της στο ακαδημαϊκό περιοδικό «The Review of English Studies», αναφέρει ότι η ιστορία αποκαλύπτει μια πλευρά του Τούρινγκ που τα τελευταία χρόνια έχει σε μεγάλο βαθμό παραμείνει άγνωστη.
«Έχουμε δημιουργήσει μια εκδοχή του Τούρινγκ που αποτελεί ένα δισδιάστατο στερεότυπο», λέει η Ντίλον σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. «Έχει καταλήξει να θεωρείται ως κοινωνικά αποκομμένος, απόλυτα αφοσιωμένος στη λογική και στους αριθμούς, και αρκετά απομονωμένος».
Όπως υποστηρίζει η Ντίλον, ο Τούρινγκ πλέον αντιμετωπίζεται ως μια τραγική φιγούρα. Ο Βρετανός μαθηματικός εργάστηκε στο βρετανικό κέντρο αποκρυπτογράφησης κωδίκων στο Μπλέτσλεϊ Παρκ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου βοήθησε στην αποκρυπτογράφηση του γερμανικού κώδικα «Enigma». Αναγνωρίζεται επίσης ως ο πατέρας της σύγχρονης πληροφορικής, καθώς σχεδίασε έναν από τους πρώτους υπολογιστές και ανέπτυξε θεωρίες που έθεσαν τα θεμέλια για την τεχνητή νοημοσύνη.
Ωστόσο, το πρωτοποριακό έργο του Τούρινγκ στο Μπλέτσλεϊ Παρκ παρέμεινε απόρρητο από τη βρετανική κυβέρνηση μέχρι μετά τον θάνατό του το 1954. Το 1952, καταδικάστηκε για «βαριά απρέπεια» επειδή είχε σεξουαλική σχέση με έναν άλλο άνδρα. Η ποινή του περιλάμβανε την υποβολή του σε «χημικό ευνουχισμό» μέσω μιας σειράς ενέσεων συνθετικών οιστρογόνων. Ο θάνατός του το 1954, σε ηλικία 41 ετών, από δηλητηρίαση με κυάνιο, καταγράφηκε ως αυτοκτονία. Η βρετανική κυβέρνηση ζήτησε επίσημα συγγνώμη για τη μεταχείριση του Τούρινγκ το 2009 και το 2013 η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ τού απένειμε μεταθανάτια χάρη.
Αν και η ανάλυση της Ντίλον δεν αναφέρεται άμεσα στη βιογραφική ταινία του 2014 «The Imitation Game», η ταινία δέχτηκε έντονη κριτική κατά την κυκλοφορία της για τον τρόπο με τον οποίο παρουσίαζε τον Τούρινγκ. Σε μια έρευνα σχετικά με αυτές τις κριτικές που έγινε το 2019 για το LGBTQ Nation, ο Μάικλ Μπέντγουελ έγραψε ότι ο σκηνοθέτης Μόρτεν Τίλντουμ και ο σεναριογράφος Γκράχαμ Μουρ είχαν περιορίσει τον χαρακτήρα του Τούρινγκ «σε μια καρικατούρα του βασανισμένου ιδιοφυούς ανθρώπου» και είχαν μετατρέψει «τον πραγματικό Τούρινγκ, έναν ζωντανό και δυναμικό άνθρωπο, σε ακριβώς το είδος του μυθολογικού γκέι άνδρα, γκρινιάρη και αδύναμου, που οι ομοφοβικοί λατρεύουν να μισούν».
Όμως, η Ντίλον λέει ότι η σύντομη ιστορία του Τούρινγκ, στο ημι-αυτοβιογραφικό του διήγημα με τίτλο Pryce’s Bouy, «αποκαλύπτει έναν πολύ διαφορετικό άνθρωπο: παιχνιδιάρη, αστείο, πειραχτήρι, άνθρωπο της λογοτεχνίας και κάποιον που πραγματικά του άρεσε το σεξ».
Το Pryce’s Bouy, το οποίο αποτελεί μέρος του αρχείου του Τούρινγκ στο «King’s College» του Κέιμπριτζ, αφορά τη συνάντηση ανάμεσα σε έναν γκέι επιστήμονα και έναν εργατικής τάξης νεαρό που προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες έναντι αμοιβής. Η ιστορία εναλλάσσεται ανάμεσα στις οπτικές γωνίες των δύο ανδρών, πριν ολοκληρωθεί απότομα, στη μέση μιας πρότασης. Η Ντίλον υποστηρίζει ότι η ιστορία πιθανότατα γράφτηκε το 1952 ή το 1953, μετά την καταδίκη του Τούρινγκ, και σχεδόν σίγουρα εμπνεύστηκε από τη σχέση που οδήγησε στη σύλληψή του. Η ίδια πιστεύει ότι υπήρχε συνέχεια στο έργο, αλλά οποιεσδήποτε σελίδες πέρα από τις έξι που περιλαμβάνονται στα αρχεία του «King’s College» έχουν χαθεί.
«Δεν ξέρουμε πού πήγε το υπόλοιπο. Δεν ξέρουμε αν η μητέρα του Τούρινγκ το λογόκρινε», λέει. «Έγινε πιο σεξουαλικά αποκαλυπτικό; Πώς τελείωνε; Αυτό είναι απογοητευτικό, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι τόσο συναρπαστικά».
Η καθηγήτρια λέει ότι η ιστορία δανείζεται στοιχεία άμεσα από το μυθιστόρημα του συγγραφέα Άνγκους Γουίλσον του 1952 «Hemlock and After», γεγονός που δείχνει ότι ο Τούρινγκ εξακολουθούσε να έρχεται σε επαφή με την κουήρ λογοτεχνία που ήταν διαθέσιμη εκείνη την εποχή.
«Στα χρόνια που προηγήθηκαν του θανάτου του, προσπαθούσε να κατανοήσει τον εαυτό του και τον κόσμο του. Η λογοτεχνία τού πρόσφερε έναν πραγματικά ισχυρό τρόπο για να το κάνει αυτό. Αυτή ήταν η στιγμή κατά την οποία ένιωθε πραγματικά μια απελευθέρωση, μια ευκαιρία να γίνει πιο δημιουργικός και παιχνιδιάρης», λέει η Ντίλον. «Φανταστείτε να ήσασταν ο Τούρινγκ. Είστε ένας γκέι άνδρας, έχετε διωχθεί ποινικά, έχετε αναγκαστεί να υποβληθείτε σε χημικό ευνουχισμό. Και μετά, μόλις λίγους μήνες αργότερα, διαβάζετε αυτό το μυθιστόρημα. Πρέπει να ήταν μια εξαιρετικά δυνατή στιγμή για τον Τούρινγκ, μέσα σε ένα τόσο μεγάλο τραύμα».
«Παρόλο που διώχθηκε ποινικά για την ομοφυλοφιλία του, ποτέ δεν ντράπηκε γι’ αυτήν», είπε η Ντίλον στους New York Times. «Ήταν ένας περήφανος γκέι άνδρας».
