Τα πρωτοσέλιδα δε λένε ποτέ “ετεροφυλόφιλοι ηθοποιοί χάνουν τον ύπνο τους” για τον ίδιο λόγο που δε μιλάνε για “Έλληνες βιαστές”.  Γιατί η κοινωνία δε θέλει να κάνει μια κουβέντα για την πατριαρχία και την τοξική αρρεωνοπότητα, ούτε να έρθει αντιμετωπη με το γεγονός, ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων βιάζουν και παρενοχλούν σεξουαλικά είναι άντρες.

Έτσι, χρησιμοποιεί τον εγκληματία “Άλλο” ως αντιπερισπασμό, για να εκτροχιάσει τη συζήτηση, αλλά και, ταυτόχρονα, για να επιβεβαιώσει προϋπάρχοντα ομοφοβικά στερεότυπα, περί γκέι παιδεραστών, και μουσουλάνων βιαστών. Εννοείται πως κανείς ποτέ δε θα έλεγε, ότι κάποιος που παρενοχλεί, ή βιάζει μια γυνάικα, την κάνει ετεροφυλόφιλη – ούτε καν αν αυτή ήταν λεσβία. Τίποτα δε σε κάνει ετερο/αμφι/ομοφυλόφιλο, παρά η έλξη σου προς τα ανάλογα φύλα.

Η λεζάντα δίνει, ταυτόχρονα, την εντύπωση πως οι ομοφυλόφιλοι διαφεντεύουν το χώρο του θεάματος -μια κλασική ομοφοβική αντίληψη- ενώ ταυτόχρονα μιλάει για “κρυφογκέι” σαν κάποιο είδος κατηγορίας, σαν απόδειξη της ανεντιμότητάς τους. Μα, αν ήταν τόσο ισχυροί, που “διαφέντευαν” τον χώρο, ποιος ο λόγος να κρυφτούν; Μηπως κρύβονται, γιατί ακόμα και στον χώρο της τέχνης επικρατεί η ομοφοβία;

Οι μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης από ομοφυλόφιλα άτομα, αντί να δώσουν κι άλλες διαστάσεις στο θέμα της έμφυλης βίας, γίνονται αφορμή για να ξεράσουν κάποιοι την ομοφοβία τους, ακριβώς λόγω του στιγματισμού του ομόφυλου σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η έλξη προς άτομα του ίδιου φύλου παραμένει στα μάτια της κοινωνίας μεγαλύτερο έγκλημα από την έλλειψη συναίνεσης.