Το επετειακό 10ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride είναι από μόνο του μια μεγάλη επιτυχία της λοατκια+ κοινότητας της πόλης.
Το Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride κλείνει τα 10 χρόνια παρουσίας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, καλώντας το κόσμο να λάβει μέρος στις εκδηλώσεις του.
Η πολύχρωμη πορεία ελεύθερης έκφρασης θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 23/5.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ομάδας Sylvia Rivera – για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride:
“Το επετειακό 10ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride είναι από μόνο του μια μεγάλη επιτυχία της λοατκια+ κοινότητας της πόλης. Χαιρόμαστε που ήμασταν η ομάδα που ανέλαβε την αρχική πρωτοβουλία για αυτό και παρέμεινε ενεργή στη συνδιαμόρφωση του Αυτοοργανωμένου Pride όλα αυτά τα χρόνια. Στις σημερινές συνθήκες της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και παντού, αλλά και του ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, φεστιβάλ όπως το Αυτοοργανωμένο Pride μπορούν να ενισχύσουν τις αντιπολεμικές και αντιφασιστικές αντιστάσεις της κοινωνίας. Ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό, εμείς αντιτάσσουμε τη ζωή, τον έρωτα, την περηφάνια μας. Για άλλη μια χρονιά βγαίνουμε στον δρόμο με τα πρόσωπά μας και όλη μας την ύπαρξη, για να διεκδικήσουμε κι άλλα δικαιώματα, με στόχο την πλήρη απελευθέρωση του φύλου και της σεξουαλικότητας, αλλά και έναν κόσμο με ειρήνη και ισότητα. Για να απαιτήσουμε να γίνουν προτεραιότητα της πολιτείας οι ανάγκες των ανθρώπων και όχι τα κέρδη των λίγων, για τους οποίους γίνονται οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών. Για να φωνάξουμε ότι εχθρός της κοινωνίας είναι το σύστημα και όχι οι καταπιεσμένες κοινωνικές και εθνικές ομάδες. Για να δείξουμε πάνω απ’ όλα ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πέρα από την ετεροκανονικότητα και την πατριαρχία!
Το Αυτοοργανωμένο Pride όταν το ξεκινήσαμε
Όταν το φθινόπωρο του 2015 η ομάδα μας πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει σε συνελεύσεις για τη συνδιοργάνωση του «επίσημου» 5ου Thessaloniki Pride με αυτοοργάνωση, δεν είχε άλλο στόχο πέρα από την επιστροφή του Pride στα χέρια της ίδιας της κοινότητας και των αλληλέγγυων, με ανοιχτές διαδικασίες και άρνηση χορηγιών. Η Πρωτοβουλία, όπως ονομάστηκε η σχετική συνέλευση, δεν κατάφερε να μετατρέψει το ήδη υπάρχον Pride σε αυτοοργανωμένο, όπως ήταν λίγο-πολύ τα πρώτα δύο χρόνια, 2012 και 13. Συγκρότησε, όμως, ένα μαζικό μπλοκ στην πορεία του 5ου Thessaloniki Pride και διοργάνωσε παράλληλες εκδηλώσεις. Αυτές οι δράσεις οδήγησαν την επόμενη χρονιά στο 1ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride. Και μόνο το γεγονός ότι φτάνουμε πια στο 10ο Αυτοοργανωμένο Pride αποτελεί μια απόδειξη της επιτυχίας της αυτοοργάνωσης, σε αντίθεση με τα Pride που εξαρτώνται από μεγάλους χορηγούς (όπως πχ το Pride του Tuscon που αυτοδιαλύθηκε και ματαιώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο). Όμως για το ότι είμαστε στο 10ο Αυτοοργανωμένο Pride δεν ήταν αρκετή μόνο μια γενικού τύπου αυτοοργάνωση. Χρειάστηκε και η δόμηση συγκεκριμένων διαδικασιών, αλλά και τολμηρές αποφάσεις, όταν οι διαδικασίες δεν τηρούνται ή εκφυλίζονταν. Χρειάστηκε, πάνω απ’ όλα, η διαθεσιμότητα και η έμπνευση πολλών μελών της λοατκια+ κοινότητας”.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του REclaim PRIDE – Thessaloniki
“Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που επιμένει να μας διαιρεί με κριτήριο ποιον ερωτευόμαστε και πώς εκφράζουμε το φύλο ή/και τη σεξουαλικότητά μας.
Βγάζουμε τη γλώσσα απέναντι στους -τραμπικής έμπνευσης- παραλογισμούς περί «woke ατζέντας», που έχουν περάσει και στην από δω πλευρά του Ατλαντικού. Απέναντι σε ένα σύστημα που μετρά χρωμοσώματα, για να κατηγοριοποιήσει και να περιορίσει ίντερσεξ και τρανς ανθρώπους. Που αποκλείει σε τρανς άτομα ακόμα και να υπάρξουν στον δημόσιο χώρο με ασφάλεια. Που αδιαφορεί, όταν δεν υποθάλπει και δεν ενισχύει επιθέσεις βίας πάνω στα λοατκια+ σώματα. Πάνω στα δικά μας σώματα.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που -για τα συμφέροντα των λίγων- επιχειρεί να βυθίσει τον κόσμο στον πόλεμο, ακόμα και με χρήση πυρηνικών. Για τον λόγο αυτό, εθίζει κοινωνίες ολόκληρες στην «πολεμική προετοιμασία» και τις ευθυγραμμίζει με το πνεύμα του μιλιταρισμού. Εκπαιδεύει ανθρώπους στη ματσίλα και την τοξική αρρενωπότητα. Εκθειάζει τη σωματική ρώμη και την αρτιμέλεια. Την «εθνική υπερηφάνεια». Τη γέννηση ανθρώπων-πολεμιστών, που θα πεθάνουν για τα ιδανικά της «πατρίδας» και του «έθνους». Επιφυλάσσει έναν κοινωνικό Καιάδα για όσα από εμάς δεν ανήκουμε στα μιλιταριστικά και πατριαρχικά κομμένα και ραμμένα «κουτάκια» τους. Για τις λεσβίες, για τα τρανς και φυλοδιαφορετικά άτομα, για τις ανάπηρες, για τα μεταναστά, για τους ρομά, για τα νευροδιαφορετικά, για τις χρήστριες, για τα γκέι συντρόφια μας. Για όσες/όσα από εμάς δεν θέλουμε να γίνουμε παιδοποιητικές μηχανές και να θέσουμε τις μήτρες μας στην υπηρεσία των πολεμοκάπηλων σχεδίων τους. Για όσα θεωρούμαστε «περιττοί πληθυσμοί», που δεν εναρμονιζόμαστε με το πνεύμα της εποχής των πολεμικών ιαχών.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που βαδίζει ολοταχώς προς έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Που σκορπά αδιανόητα ποσά για να παράγει και να αγοράζει όπλα, βόμβες, πυραύλους, πολεμικά πλοία και αεροπλάνα. Ξέρουμε ότι τα δικά μας σώματα και τα σώματα των αδελφιών μας είναι αυτά που θα ταΐσουν τα κανόνια τους. Τα δικά μας σώματα θα «στριμωχτούν», προκειμένου να χωρέσουν στα «ιδεώδη» στερεοτυπικά καλούπια και όσα δεν «συμμορφωθούν» θα υποστούν ανελέητη βία. Τα δικά μας σώματα θα θαφτούν κάτω από τα ερείπια από τις πανάκριβα αγορασμένες βόμβες τους. Ο πολεμικός παροξυσμός τους είναι αυτός, που θα φτιάξει τα ποτάμια των προσφυγι(σσ)ών, που θα εκδιωχθούν από τους τόπους τους.
Βγάζουμε τη γλώσσα στην κυβέρνηση της «δικής μας χώρας», που μας εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά σε αυτόν τον πόλεμο, μόνο και μόνο για να υπερασπίσει συμφέροντα πετρελαιάδων, εφοπλιστών και βιομηχάνων όπλων. Διατηρεί Βάσεις, διακινδυνεύοντας την ασφάλεια ενός ολόκληρου λαού. Διατηρεί Βάσεις, από τις οποίες εκκινούν πλοία και αεροπλάνα για να δολοφονήσουν ανθρώπους -σαν και εμάς- χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Επιλέγει να χρηματοδοτεί έναν (ενδεχόμενο) πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας και να εμπλέκεται ενεργά και σε πολέμους που έχουν ήδη ξεσπάσει, αλλά να μην χρηματοδοτεί δομές δημόσιας εκπαίδευσης και δημόσιας υγείας, ξενώνες για επιζώντα/επιζώσες έμφυλης βίας, γηροκομεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Επιλέγει τον αφανισμό και όχι τη ζωή.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε μια κυβέρνηση, που δεν διστάζει να σφίγγει το χέρι και να συνάπτει συμμαχίες με γενοκτόνους. Με όσους σπέρνουν τον όλεθρο σε πολέμους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Με όσους βομβαρδίζουν και ισοπεδώνουν γειτονιές, σχολεία και νοσοκομεία. Με όσους αφήνουν ανθρώπους να πεθαίνουν βασανιστικά από έλλειψη τροφής, νερού και στοιχειωδών φαρμάκων στην Παλαιστίνη. Σε μια Παλαιστίνη, που βρίσκει τη γενναιότητα και αντιστέκεται. Και όσο αυτή αντιστέκεται, αντλούμε δύναμη ώστε να αρνηθούμε να γίνουμε το ροζ πλυντήριο, που θα ξεπλύνει μια γενοκτονία. Υψώνουμε περήφανα το δικό μας «Όχι στο όνομά μας».
Βγάζουμε τη γλώσσα στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης. Στην απόπειρα να μετατραπεί το Pride από εξέγερση και διαδήλωση σε χορηγούμενο θέαμα. Δεν ξεχνάμε: το Pride γεννήθηκε ως αγώνας, ως σύγκρουση, ως διεκδίκηση. Απορρίπτουμε την ενσωμάτωση σε ένα σύστημα, που ξεπλένει εταιρείες, πρεσβείες και υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν δεχόμαστε «υποστήριξη» από όσους την ίδια στιγμή συμμετέχουν σε πολέμους, σε εκτοπισμούς, σε δολοφονίες λαών και λοατκια+ ανθρώπων. Δεν θα γίνουμε το «πολύχρωμο άλλοθί» τους.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε οποιονδήποτε μας παραχωρεί «ψίχουλα», χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά τις υλικές συνθήκες ζωής μας. Που δεν εξαλείφει τις διακρίσεις στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία. Που δεν προστατεύει από τις απολύσεις, τη φτώχεια, τη βία. Ξέρουμε καλά: ό,τι κατακτήθηκε, κατακτήθηκε με αγώνες. Και μόνο με αγώνες θα διευρυνθεί.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε ένα σύστημα, που κερδοφορεί πάνω στα δικά μας σώματα. Κατασκευάζει μπισκότα από το αίμα εργατριών. Αδιαφορεί για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς. Μας τεντώνει σαν λάστιχα από τη μια εργασία στην άλλη. Μας απολύει, όταν μένουμε έγκυες. Περιορίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης πάνω στο δικό μας σώμα. Μας ωθεί -ανεξαρτήτως φύλου- στη στράτευση, ακριβώς για να εντείνει ακόμα περισσότερο το κλίμα στρατιωτικοποίησης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και ξέρουμε πολύ καλά πόση βία παράγει μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία για τα σώματα γυναικών, θηλυκοτήτων και λοατκια+ ανθρώπων. Μας γυναικοκτονεί. Μας δολοφονεί στα σύνορα. Μας ταΐζει τα ψίχουλα που περισσεύουν από τα τραπέζια των πλούσιων. Μας εκπαιδεύει να αρκούμαστε στην επιβίωση. Να ζούμε με κουπόνια. Να τρεφόμαστε με κουπόνια. Να μετακινούμαστε με κουπόνια. Εμείς όμως δεν αρκούμαστε στην επιβίωση. Διεκδικούμε τη ζωή, που μας κλέβουν καθημερινά.
Βγάζουμε τη γλώσσα απέναντι στις κραυγές φασιστικού μίσους από τις εφεδρείες του συστήματος, που σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (και όχι μόνον) κατακτούν κυβερνητικές θέσεις και απειλούν να πισωγυρίσουν τον κόσμο σε σκοτεινές εποχές, που θα έπρεπε να μείνουν θαμμένες -για πάντα- στο παρελθόν.
Βγάζουμε τη γλώσσα σε όσους προσπαθούν να φτιάξουν κοινωνίες που δεν μας χωράνε.
Βγάζουμε τη γλώσσα στον παλιό σαπισμένο κόσμο τους. Στον συντηρητισμό, που μας θέλει αόρατα και φοβισμένα. Στον νεοφιλελεύθερο δικαιωματισμό, που επιχειρεί να μας ενσωματώσει, χωρίς να αμφισβητεί την εκμετάλλευση. Δεν διαλέγουμε στρατόπεδο ανάμεσα σε καταπιεστές. Στεκόμαστε με τους καταπιεσμένους. Σε διεθνιστική αλληλεγγύη με τα ταξικά μας αδέλφια σε Ιράν, Λίβανο, Κούβα και Παλαιστίνη.
Οργανώνουμε τις συλλογικές αντιστάσεις μας. Υπερβαίνουμε τα τεχνητά «σύνορα», που οι από πάνω όρθωσαν για να μας χωρίσουν από τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές ανάγκες και κοινούς στόχους με σκοπό την κοινωνική χειραφέτηση. Ακριβώς για αυτό τον λόγο κοινή θα είναι και η μάχη που θα δώσουμε απέναντι σε έναν κοινό καταπιεστή και εκμεταλλευτή.
Επαναδιεκδικούμε να ζούμε ανθρώπινα. Συνειδητοποιούμε τη συλλογική φωνή μας και τη δύναμη που έχει αυτή και απέναντι σε έναν κόσμο σεξιστικής και ομοτρανσφοβικής βίας, εκμετάλλευσης και πολέμων, εμείς το λοατκια+ και τρανσφεμινιστικό κίνημα, οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος, κάνουμε φραγμό τα σώματά μας και φωνάζουμε περήφανα:-
Επιλέγουμε έναν κόσμο συμπεριληπτικό και φροντιστικό για όλα μας.
Επιλέγουμε τη ζωή. Με όλα τα χρώματα της”.
