Από τα πιο σημαντικά κομμάτια των Queer Movie Nights είναι τα διαγωνιστικά τμήματα, αφού δίνουν τη δυνατότητα στο κοινό να έρθει σε επαφή με νέες queer παραγωγές. Σε αυτό το άρθρο θα γνωρίσουμε τα άτομα πίσω από τις κουήρ ταινίες που θα λάβουν μέρος στη φετινή διοργάνωση και συγκεκριμένα στο Διαγωνιστικό Μικρού Μήκους.
Flora Fousteri & Μαριλού Βόμβολου – Cinderella’ S Glass Slippers
Flora Fousteri & Μαριλού Βόμβολου
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Flora: Δεν ξέρω ποια είμαι. Κάθε φορά που κοιτάζομαι βλέπω τον εαυτό μου κάπως παραμορφωμένο, κυρίως επειδή γνωρίζω ποια είμαι μέσα από τις σχέσεις που με συνθέτουν και τους ανθρώπους με τους οποίους έχουν διασταυρωθεί οι πορείες μας. Η σχέση μου με την τέχνη και τα μαθηματικά είναι μία από αυτές· η γυμναστική επίσης. Αλλά κυρίως το ότι μοιράζομαι τη ζωή μου με τη σύντροφό μου και με ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ είναι ίσως η πιο συνταρακτική και πολύτιμη σχέση .Βλέπω πολύ έντονα και ζωντανά όνειρα — κάτι σαν μια δεύτερη ζωή από πολύ μικρή. Συχνά φαντάζομαι μια εξέγερση όταν βρίσκομαι στα ΜΜΜ ή ακόμη και στις διακοπές. Τα τελευταία χρόνια μου έρχεται συχνά στο μυαλό μια φράση του Robert Musil: «Στην Κακάνια θεωρούν τον ιδιοφυή άξεστο, αλλά ποτέ τον άξεστο ιδιοφυή».
Μαριλού: Μ’ αρέσουν οι ιστορίες. Να διαβάζω, μ’ ακούω, να βλέπω, να διηγούμαι, να φαντάζομαι ιστορίες. Μ’ αρέσουν οι μη-τόποι, ίσως γιατί εντός τους οι άνθρωποι συναντιόμαστε διαφορετικά -πιο τρελά, πιο παράδοξα, πιο γυμνά. Μου αρέσουν τα πατατάκια με μαγιονέζα κι η θάλασσα. Μου αρέσει όταν η Φλώρα μου λέει τι είδε στον ύπνο της ή μου διηγείται μια ταινία. Μ’ αρέσει να ηχογραφώ. Μ’ αρέσει ο έρωτας και τα εγκαταλελειμμένα τοπία.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
F: Η ταινία αυτή κουβαλά την προσπάθεια και το λιθαράκι πολλών ανθρώπων που πιστεύουν σε εμάς χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο και συνέβαλαν εξίσου. Με τη Μαριλού ψάχνουμε συχνά αφορμές για να εξερευνήσουμε τα όρια του πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε κόσμους — εν προκειμένω μια δυστοπία όπου η τρυφερότητα γίνεται ύμνος. Νύμφες που υπάρχουν και δεν υπάρχουν· είναι και δεν είναι. Ζουν ένα όνειρο — ή ίσως και μια πραγματικότητα.
Μ: Μια δυστοπία εστιασμένη στην περιβαλλοντική καταστροφή και την αύξηση της κοινωνικής ψαλίδας, μέσα στην οποία ο έρωτας μπορεί να μην αποτελεί λύση, ανοίγει όμως έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορεί να ξανανθίσει η τρυφερότητα , η περιέργεια και η λαχτάρα για ζωή.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
F: Λόγω δυσλεξίας, μια λέξη πολλές φορές με παραπέμπει σε κάποια φαινομενικά άσχετη. Το “Queer” μέσα μου γίνεται “Question”, δηλαδή «Ερώτημα», «Απορία», «Ζήτημα» ή ακόμα και «Αμφισβήτηση». Είναι, έτσι μου φαίνεται, και αυτή μια εποχή που η ανάγκη γέννησε το αδιανόητο, έγινε ουτοπία, διαρθρώθηκε σαν ιδέα, θεωρητικοποιήθηκε και εν τέλει πήρε σάρκα και οστά μέσα στην τρέχουσα κοινωνία, που είναι καθήκον της να είναι δύσκαμπτη και κομπλεξική ώστε να συντηρούνται οι συσχετισμοί ισχύος. Υπάρχει ένας τυφλοσούρτης απαντήσεων για το «τι» και το «πώς» πρέπει να ζεις, να είσαι, να πράττεις, να υπάρχεις, οι οποίες όμως δεν λειτουργούν. Κάθε πολιτισμική επανάσταση επιφέρει ένα ναρκισσιστικό πλήγμα στον άνθρωπο, στις θεωρήσεις και στον βίο του — στο πώς και στο πού τοποθετεί, και με ποιον τρόπο, τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Δημιουργήσαμε λέξεις, σκάλες που φανερώνουν αναλογίες μεταξύ διαφορετικών εννοιών, τροπικοτήτων φαινομενικά ασύνδετων ή μη λεχθέντων. Μια καινούργια γεωμετρία μεταξύ οικείου και ανοίκειου. Η τέχνη μετασχηματίζει την ψυχική εμπειρία του ανθρώπου· ο κινηματογράφος όμως δομεί και ένα συλλογικό φαντασιακό. Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες που ετεροπροσδιορίζονται κοινωνικά, η ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης είναι ζωτικής σημασίας ώστε να μην εκφυλιστεί το σύστημα μέσα στην ομοιογένεια.
Μ: Για εμένα γενικά το κουήρ σημαίνει τα πάντα και τίποτα. Ίσως σημαίνει έναν πολυδιάστατο τόπο που χωράει οτιδήποτε ακατάτακτο. Όσον αφορά την Ελλάδα δε νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι ενιαίο. Σίγουρα γίνονται βήματα, τουλάχιστον στις πόλεις, όμως έχει πρόσβαση ως δημιουργός ή ως θεατής κάποιο άτομο που μεγαλώνει ή ζει σ’ ένα μικρό χωριό ή σ’ ένα απομακρυσμένο νησί;
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
F: Το να υπάρχει ένας χώρος μέσα στον οποίο μπορούμε να συνδιαλεγόμαστε και να λειτουργούμε με «ασφάλεια» έχει να κάνει με τη δημοκρατία. Όσο ο ολοκληρωτικός μανδύας τεντώνει λόγω των αυξανόμενων ανισοτήτων, τόσο περισσότερο θα αναζητούμε χώρους όπου η ασφάλεια δεν θα είναι επιτηρούμενη ούτε πειθαρχημένη, αλλά μια διαρκής επαναδιαπραγμάτευση της ελευθερίας και της ανομοιογένειας. Η τέχνη —και κατ’ επέκταση ο κινηματογράφος— μετατρέπει το οικείο σε ανοίκειο και το αντίστροφο. Από μόνο του αυτό δημιουργεί έναν πολύ υπαρκτό χώρο, που συχνά ενοχλεί και προτρέπει μη ευγενείς ανθρώπους σε βλακώδεις ή ακόμη και επικίνδυνες πράξεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτός ο χώρος θα εξαλειφθεί ή θα μικρύνει. Αναζητούμε ασταμάτητα, και θέλουμε να δημιουργούμε όταν υπάρχει ανάγκη, τον χώρο και τον χρόνο μιας άλλης δημοκρατίας: πιο δίκαιης, πιο συμπεριληπτικής. Και η τέχνη το κάνει αυτό πολλές φορές ούτε ανεπαίσθητα ούτε ειρηνικά.
Μ: Σε κάποιον βαθμό ναι, αλλά δε νομίζω ότι αυτό συμπεριλαμβάνει το ευρύ κοινό. Όπως είπα παραπάνω, πολλά εξαρτώνται απ’ το που ζεις, κάτω από ποιες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, με τι πρόσβαση -ή απουσία πρόσβασης- σε κοινότητες, ερεθίσματα, ευκαιρίες. Γι αυτό πιστεύω πως πρέπει να συνδέουμε το κουήρ με το κοινωνικό. Αλλιώς γίνεται κλειστό σύστημα και απονοηματοδοτείται.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
F: Όχι, δεν μου αρέσουν τα μηνύματα — πόσο μάλλον οι συμβουλές. Δεν μπορείς να πεις τίποτα σε κανέναν αν δεν συσχετιστείς μαζί του και αν δεν έχεις ειλικρινή πρόθεση να βοηθήσεις. Διαφορετικά όλα αυτά είναι λίγο «να ’χαμε να λέγαμε». «Ένα γραμμάριο πράξη ισούται με έναν τόνο θεωρία».
Μ: Εγώ δεν είμαι κινηματογραφίστρια κι ούτε πολυπιστεύω στις συμβουλές, οπότε όχι. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, ίσως, κάνουμε τέχνη αντιδρώντας στα πράγματα που συμβαίνουν εντός μας και εκτός μας, προσπαθώντας να νοηματοδοτήσουμε ή , έστω, να θέσουμε ερωτήσεις. Αυτό ,μάλλον, συμβαίνει σε όλους. Η διαφορά με το κουήρ -και με όλες τις μειονότητες- είναι ότι επειδή υφίστασαι ,θέλοντας και μη, τις κοινωνικές αντιστάσεις, αντιλαμβάνεσαι πιο άμεσα και επιτακτικά πως πρέπει να παλέψεις για την αλήθεια σου.
Μενέλας Σιαφάκας – Fetish Eurovision-Greece 1991
Μενέλας Σιαφάκας
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Με λένε Μενέλα. Είμαι σκηνοθέτης και διευθυντής του Αθηναικού Φεστιβάλ Πορνό Ταινιών: Σάτυροι και Μαινάδες. Μου αρέσει η σοκολάτα και τα ηλιοβασιλέματα.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η ταινία αυτή είναι ένα fetish musical, ένα παστις από found footage and audio και δημιουργική φαντασία.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Κουήρ κινηματογράφος είναι μια πολύ μεγάλη ομπρέλα στην οποία μπορούμε όσοι δεν ανήκουμε στην ετεροκανονικότητα να δούμε και να βρούμε τον εαυτό μας και ιστορίες που μας αφορούν. Δεν έχουμε αρκετό κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Πιστεύω ότι η τέχνη γενικότερα είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα. Κάθε καλλιτεχνική δημιουργία, και ίσως λίγο περισσότερο ο κινηματογράφος, περιέχει κάτι από τον κόσμο όπως θέλουμε να είναι. Και το να μοιραζόμαστε αυτή την δημιουργία φέρνει αυτό τον κόσμο λίγο πιο κοντά στο παρρόν.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Η δική μου συμβουλή είναι να το κάνουν! (και να έχουν βέβαια και κάποιο τρόπο να βγάζουν χρήματα)
Δημήτρης Ζούρας – Fouetté
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1994. Σπούδασα σινεμά στη Σταυράκου. Έχω 3 μεγαλύτερες αδερφές. Από το 2016 δουλεύω ως casting director στο Athens Casting. Έχω κάνει 4 ταινίες μικρού μήκους και τώρα γράφω την πρώτη μου μεγάλου. Με τις ταινίες μου μάλλον προσπαθώ να εξερευνήσω περίπλοκες οικογενειακές δυναμικές και θέματα σεξουαλικότητας. Αγαπημένες ταινίες της χρονιάς που πέρασε το One battle after another, if I had legs I’d kick you και Weapons.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η Χριστίνα, μία χορεύτρια μπαλέτου, προσπαθεί να κερδίσει την αποδοχή της μητέρας της, προσπαθώντας να πετύχει σε μία οντισιόν η οποία εκείνη την προετοιμάζει.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Προτιμώ να μη βάζω ταμπέλες. Για μένα ενδιαφέρον κινηματογράφος είναι περίπλοκοι, αληθινοί άνθρωποι. Κάποιες φορές τυχαίνει να είναι και queer χαρακτήρες. Αλλά ταυτόχρονα είναι και χιλιάδες άλλα πράγματα. Σίγουρα είναι σημαντικό να υπάρχει συμπερίληψη στους ανθρώπους που βλέπουμε χωρίς όμως να αγιοποιούνται ή να θυματοποιούνται. Το σημαντικό νομίζω, είναι να προσπαθούν να παρουσιάζονται τρισδιάστατα, έτσι μόνο θα καταφέρουμε ίσως κάποια στιγμή να φτάσουμε στην ισότητα. Π.χ. στο if I had legs I’d kick you βλέπουμε μία μητέρα που κάνει τόσα λάθη αλλά είναι τόσο αληθινή και εν τέλει αξιολάτρευτη που μετά το τέλος της ταινίας νιώθεις ότι έχεις καταλάβει λίγο καλύτερα το τι σημαίνει να είσαι μητέρα (και γενικώς γυναίκα) σήμερα. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερους queer χαρακτήρες στο ελληνικό σινεμά, ιδίως στις μικρού μήκους, κάτι που σίγουρα είναι ελπιδοφόρο.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Νομίζω πως ναι. Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Έλα μου ντε… Ας κάνουν ότι θέλουν.
Ecem Dalgakıranlar – Gender Ideology
Ecem Dalgakıranlar
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Είμαι μεταναστό/προσφυγ@ από την Κωνσταντινούπολη και δραστηριοποιούμαι στο διαθεματικό Κουήρ/Φεμινιστικό Κίνημα τα τελευταία 20 χρόνια. Πριν γίνω καλλιτεχνό, ήμουν ακτιβιστό. Τα κινήματά μας είχαν συνδέσεις: ακτιβιστές από την Ελλάδα έρχονταν στην Κωνσταντινούπολη και εμείς πηγαίναμε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη για υποστήριξη, συζητήσεις και φλερτ. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα γίνω μεταναστό. Δεν είχα ποτέ ονειρευτεί να αφήσω την Κωνσταντινούπολη. Όταν ήρθα εδώ, ένιωσα σαν να καταστράφηκε ο κόσμος μου. Έπρεπε να πενθήσω για την προηγούμενη ζωή μου. Ήταν επώδυνο. Για να κρατηθώ στη ζωή, επικεντρώθηκα στην τέχνη. Συνάντησα τυχαία τα ReFocus Media Labs Athens, έναν ΜΚΟ που παρέχει εκπαίδευση στα μέσα ενημέρωσης για κινηματογραφία, φωτογραφία και δημοσιογραφία σε μετανάστες. Βρήκα ξανά τη δύναμή μου. Τώρα συνεχίζω τις σπουδές μου στον κινηματογράφο, δουλεύοντας σε διάφορα δημιουργικά πρότζεκτ. Είμαι επίσης μέλος του Athens Museum of Queer Arts (AMOQA) και νοιάζομαι για την οικοδόμηση κοινότητας, την αλληλεγγύη, τη δημιουργία γεφυρών και το άνοιγμα χώρων για κουήρ άτομα.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Στην ταινία, παρακολουθούμε έναν χαρακτήρα που είναι η «Ιδεολογία Φύλου». Τι κάνουν στην καθημερινότητά τους και τι υπάρχει στην “woke” ατζέντα τους; Αυτή η ταινία ήταν η εργασία μου. Έμαθα ότι στην Τουρκία η κυβέρνηση δουλεύει σε ένα αντι-LGBT νομοσχέδιο. Θύμωσα και έτσι προέκυψε η ταινία. Στην Τουρκία θέλουν να εισάγουν τον όρο «βιολογικό φύλο» στο ποινικό δίκαιο. Αν περάσει αυτό το νομοσχέδιο, όποιος προωθεί, επαινεί ή ενθαρρύνει συμπεριφορές και στάσεις που αντιβαίνουν στο βιολογικό φύλο που του δόθηκε κατά τη γέννηση θα τιμωρείται με φυλάκιση. Αυτό θα είναι ακόμα πιο αυστηρό από τη Ρωσία. Η κυβέρνηση κάνει καθημερινές ομιλίες εναντίον της «ιδεολογίας φύλου», συχνά αναφέροντας παραδείγματα από τη Ρωσία ή την Αμερική. Όταν βλέπω το «Family Pride» εδώ στην Ελλάδα βλέπω ομοιότητες. Οπότε ήθελα να ευαισθητοποιήσω αλλά και να δείξω το πνεύμα της αντίστασης. Εκεί όπου υπάρχει καταπίεση, υπάρχει πάντα αντίσταση! Πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις. Γυρίσαμε την ταινία σε μία εβδομάδα με προϋπολογισμό 80 ευρώ. Τέλος, σκέφτηκα: «Ααα, έχω μια ταινία!» Και έκανα αίτηση σε φεστιβάλ. Ήμουν τόσο χαρούμενος όταν επιλέχθηκε για το San Francisco Transgender Film Festival. Είναι η πρώτη μου ταινία, ελπίζω να σας αρέσει.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα, το «κουήρ» σημαίνει να είσαι outsider, «ξένος», να μην χωράς σε κατηγορία. Στην Κωνσταντινούπολη, οι πωλητές στον δρόμο νόμιζαν ότι είμαι τουρίστα λόγω των μαλλιών. Αργότερα, οι μισητές εφημερίδες μας χαρακτήρισαν «ξένους πράκτορες». Και τώρα στην Αθήνα κάποιοι με αντιμετωπίζουν σαν τουρίστα. Πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε ταυτότητες: «μεταναστό», «πρόσφυγας», «ξένος», «εξόριστο». Πρέπει να αποδείξω ότι είμαι καλός ξένος ή μπελάς; Άκουσα ότι ένας φίλος κρύβει την προσφυγική του κατάσταση στο σχολείο και κάποιος του απαντάει «τουλάχιστον δεν είσαι από αυτούς τους ανθρώπους με τα πλοία». Στην επιδημία του AIDS θα μπορούσες να ακούσεις κάτι σαν «τουλάχιστον δεν είσαι από αυτούς τους Κουήρ που πάνε σε sex clubs». Καλοί και κακοί κουήρ, καλοί και κακοί ξένοι. Πιστεύω ότι όπως η κουήρ ταυτότητα δεν είναι στατική, έτσι και ο κουήρ κινηματογράφος δεν μπορεί να είναι στατικός. Επεκτείνεται ανάλογα με το πνεύμα των καιρών, ποιος καταπιέζεται και ποιος καταπιέζει. Και τώρα ζούμε δύσκολους καιρούς. Όταν αποφασίζεις να μην στοχεύεις την «πλειοψηφία» για έγκριση, όταν διαταράσσεις την κανονικότητα, μπορεί να είναι κουήρ κινηματογράφος. Το να είσαι ο εαυτός σου παρά το μίσος μπορεί να είναι κουήρ κινηματογράφος. Κάποιες ταινίες μεταναστών ή ταινίες που εστιάζουν στο ADHD είναι επίσης πολύ κουήρ. Ως μεταναστό που ακόμα μαθαίνει ελληνικά, η πρόσβασή μου στον ελληνικό κουήρ κινηματογράφο και τις συζητήσεις είναι περιορισμένη. Η πρώτη ελληνική κουήρ ταινία που είδα ήταν το Strella, νομίζω στην Κωνσταντινούπολη και ήταν τόσο δυνατή! Είδα επίσης το Kaliarda στην Κωνσταντινούπολη λίγο πριν τη μετανάστευσή μου. Ήταν ένα καταπληκτικό γεγονός γιατί οι τρανς γυναίκες αντάλλασσαν τις κουήρ γλώσσες «Kaliarda» και «Lubunca» μεταξύ τους και βρήκαν πολλές κοινές λέξεις. Μου αρέσουν οι ταινίες που έχουν ρίζες στον ακτιβισμό, την κοινότητα και το παρελθόν. Μου αρέσει επίσης η πειραματικότητα. Νομίζω ότι στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί αυθεντικοί άνθρωποι που κάνουν πειραματικά πράγματα, πολλά συλλογικά και με μεγάλο δυναμικό.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Βρίσκω ασφάλεια σε κάποιες αξίες: στην αλληλεγγύη, την ενότητα και τον αγώνα. Στην ανταλλαγή πληροφοριών και πόρων και στο να δίνουμε θάρρος ο ένας στον άλλο. «Το προσωπικό είναι πολιτικό» για μένα και έτσι είναι και ο κινηματογράφος. Με κάνει να νιώθω ασφαλής. Κάποιοι νιώθουν το αντίθετο. Νομίζω ότι αντιδρούν διαφορετικά στον «φόβο». Μπερδεύουν τη «ζώνη άνεσης» με τον «ασφαλή χώρο». Επικεντρώνεσαι μόνο στην καριέρα σου και μοιράζεσαι τα πάντα μόνο με τους φίλους σου; Αυτά είναι «ζώνες άνεσης». Ο επαγγελματισμός και ο τελειομανισμός μπορούν επίσης να είναι ζώνες άνεσης. Να μιλάς με ξένους, η «ξενικότητά» σου είναι ρίσκο. Να δουλεύεις με άγνωστους ηθοποιούς ή μετανάστες μπορεί να είναι ρίσκο. Αλλά αν μπορείς να πάρεις αυτό το ρίσκο, μπορείς να δημιουργήσεις νέες συμμαχίες και να νιώσεις πιο ασφαλής. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι, τα σύνορα, τα όπλα, οι πολώσεις είναι για την «ασφάλεια». Ακόμα και το σώμα σου μπορεί να είναι άρρωστο λόγω ενός ενεργού αμυντικού συστήματος. Γι’ αυτό μου αρέσουν οι ανοιχτές προσκλήσεις, οι ανοιχτές πόρτες, τα ανοιχτά γεγονότα, η κυκλοφορία ανθρώπων και οι τρελοί κουήρ που παίρνουν το ρίσκο να βγουν από τις ζώνες άνεσής τους.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Αν κάνεις μια πολύ κακή ταινία, μπορεί να γίνει cult, οπότε μην είσαι τελειομανής. «Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι, μην ζητάς συμβουλές από αυτούς που δεν έχουν ποτέ φύγει από το σπίτι τους.» ― Rum
Κατ Σιγάλα – God Forgive Me
Κατ Σιγάλα
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς.
Είμαι η Κατ Σιγάλα, ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έχω καταγωγή από την Άνδρο και σπούδασα υποκριτική και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Στη δουλειά μου με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η συνύπαρξη του ρεαλιστικού με το σουρεαλιστικό. Μου αρέσει να ξεκινώ από πολύ οικείες, καθημερινές καταστάσεις και μέσα σε αυτές να εισάγω στοιχεία που θυμίζουν παραμύθι, όνειρο ή μύθο. Για παράδειγμα, σε μια από τις πρώτες μου ταινίες, «The Rabbit Hole», προσέγγισα το παραμύθι «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και το τοποθέτησα μέσα σε μια γυναικεία τουαλέτα ενός νυχτερινού κλαμπ. Με ενδιαφέρει επίσης να δουλεύω με στοιχεία που προέρχονται από την ελληνική τραγωδία, όπως η έννοια του αρχαίου ελληνικού χορού, και να εξερευνώ πώς αυτά μπορούν να μεταφερθούν μέσα στον κινηματογράφο.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η ταινία “God Forgive Me” ακολουθεί την Ίριδα, μια queer Ελληνίδα που, μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της, επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι και μαθαίνει ότι έχει κληρονομήσει ένα μεγάλο χρέος. Ως το τελευταίο μέλος της οικογένειάς της βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιθανότητα να πουλήσει το σπίτι που ανήκει στην οικογένεια εδώ και δεκαετίες. Την ίδια στιγμή έχει ήδη χτίσει μια νέα ζωή στο Λονδίνο με την αρραβωνιαστικιά της και αρχίζει να αναρωτιέται τι σημαίνει καταγωγή, τι σημαίνει σπίτι και τι σημαίνει παράδοση. Στην ταινία, η οικογένειά της και κυρίως ο πατέρας της φαίνεται να τη στοιχειώνει. Μέσα από αυτό προσπαθώ να εξερευνήσω πόσο δύσκολο είναι να θρηνήσεις ένα μέλος της οικογένειας με το οποίο είχες μια περίπλοκη σχέση. Τα φαντάσματα εμφανίζονται σχεδόν σαν ένας αρχαίος ελληνικός χορός, μια παρουσία που είναι ταυτόχρονα τρομακτική αλλά και γεμάτη τρυφερότητα.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα ο κουήρ κινηματογράφος είναι κυρίως ένας χώρος ελευθερίας και αφήγησης εμπειριών που δεν βρίσκουν πάντα χώρο στο mainstream σινεμά. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες τέτοιες ιστορίες να εμφανίζονται, ιδιαίτερα μέσα από τον χώρο των ελληνικών ταινιών μικρού μήκους, όπου δημιουργείται πολύ όμορφη δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας και θα ήθελα να δω ακόμη περισσότερες τέτοιες ιστορίες.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Ναι, πιστεύω πως ο κινηματογράφος μπορεί να λειτουργήσει ως safe space για κουήρ άτομα, τόσο για τους δημιουργούς όσο και για τους θεατές. Είναι ένας τρόπος έκφρασης, όπως κάθε μορφή τέχνης, μέσα από τον οποίο μπορεί κανείς να παρουσιάσει τον εσωτερικό του κόσμο και όσα θέλει να μοιραστεί. Παράλληλα, δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να δει ιστορίες με τις οποίες μπορεί να ταυτιστεί ή να κατανοήσει καλύτερα διαφορετικές πραγματικότητες.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Θα έλεγα να μην φοβηθούν να ξεκινήσουν. Πολλές φορές περιμένουμε μια δικαιολογία για να κάνουμε κάτι, αλλά το σημαντικό είναι απλώς να κάνεις το πρώτο βήμα.
Βασιλική Λαζαρίδου – Hopepunk
Βασιλική Λαζαρίδου
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Λέγομαι Βασιλική Λαζαρίδου, οι φίλοι μου με φωνάζουν Βάσω, Βας ή Μπίτσυ. Είμαι από τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και μένω στην Αθήνα περίπου δέκα χρόνια, δουλεύοντας στις τέχνες, το σινεμά και γενικά σε ό,τι έχει να κάνει με την έκφραση και την επικοινωνία. Αυτή την περίοδο κάνω επίσης το διδακτορικό μου στην αλγοριθμική κουλτούρα, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το Hopepunk είναι ένα κουήρ παραμύθι εκδίκησης, μια μικρή ταινία φόρος-τιμής στα είδη του σινεμά που με μεγάλωσαν και στα συναισθήματα που με έκαναν να νιώσω. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν συναισθηματικό χάρτη διάρκειας 20 λεπτών που ο ορίζοντάς του είναι τόσο προσωπικός, όσο συλλογικός και άρα πολιτικός.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Έχω μία κάπως αιρετική άποψη για το κουήρ σινεμά, δεν θεωρώ ότι μπορεί κάποιος να το κάνει ‘επίτηδες’, ας πούμε. Εγώ βρίσκω και έβρισκα από πάντα κουήρ στιγμές σχεδόν σε όλα τα πολιτισμικά προϊόντα, ακόμα και σε εκείνα που ήταν εντελώς απέναντι σε κάτι τέτοιο. Ωστόσο, πέρα από την τυχαιότητα και την πανταχόθεν παρουσία του «λάθους» (σώμα, σεξουαλικότητα, φυλή, τάξη) εντός του «κανονικού», υπάρχει και αυτό που λέμε στρατευμένος κουήρ κινηματογράφος και ευτυχώς αυτό όχι μόνο υπάρχει στη χώρα μας αλλά είναι και πολύ ενεργός τόπος, πολιτικά και κοινωνικά. Το κουήρ σινεμά, πριν να γίνει αισθητική και είδος, είναι και πρέπει να είναι κουήρ σχέσεις που επαναδιαπραγματεύονται ιεραρχίες και μεθοδολογικές παραδόσεις.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Δυστυχώς όχι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ασφαλείς χώροι γενικά. Πιστεύω ότι υπάρχουν κάπως ασφαλέστεροι χώροι για κάποια από εμάς αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με καθησυχάζει, κάθε άλλο. Φοβάμαι πως δεν μπορούμε να είμαστε πραγματικά ασφαλείς στον μικρόκοσμό μας, αν έστω και ένα κουήρ άτομο στον κόσμο κινδυνεύει. Και αυτή τη στιγμή κινδυνεύουν θανάσιμα ολόκληρες εθνοτικές ομάδες κουήρ ατόμων, όπως στην Παλαιστίνη, το Σουδάν και οπουδήποτε η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός αποφασίσουν να δείξουν με το ματωμένο τους δάχτυλο. Το σινεμά μπορεί να δώσει μια ανάσα σ’ αυτό το σκοτάδι αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό υπεύθυνο για την ασφάλεια κανενός.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Κουήρ σινεμά κάνεις κυρίως με τους φίλους και τους ομοϊδεάτες σου. Αν χρειάζεσαι να το κάνεις επαγγελματικά, ετοιμάσου να μην είναι όσο κουήρ το θες, ή να είναι μόνο αυτό, για πάντα. Με λίγα λόγια, κάνε αυτό που θες να κάνεις με ειλικρίνεια, σεβασμό και συνέπεια, οι ταμπέλες και τα είδη δεν έχουν και τόση σημασία στο τέλος. Αυτό που θα θυμάσαι είναι το γύρισμα.
Ηλίας Μαρούτσης – Ραφαέλα
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Το μόνο σταθερό που με χαρακτηρίζει μέσα στα χρόνια είναι ότι δεν μπορώ να μείνω σταθερός σε ένα αντικείμενο παρά μόνο για όσο διάστημα βρίσκω χαρά μέσα σε αυτό. Για εκείνο το διάστημα του δίνομαι ολοκληρωτικά. Έτσι έχω υπάρξει επαγγελματικά και δημιουργικά σε διάφορα πεδία με πρώτο χρονολογικά τη δημοσιογραφία αλλά πιο αγαπημένα το θέατρο και τον κινηματογράφο. Αυτοί οι κύκλοι ζωής που ανοίγουν και κλείνουν με έχουν κάνει πιο πλούσιο σε κάποια πράγματα και πιο φτωχό σε άλλα. Αν θα έπρεπε να βρω κάποιες κοινές συνισταμένες ανάμεσα τους, το γράψιμο, θα ήταν μια από αυτές. Επίσης η σύνδεση με τους ανθρώπους είναι μια άλλη. Κάποιες από τις πρόσφατες εμπειρίες που μου έδωσαν μεγάλη χαρά ήταν η συνάντηση με όλους τους υπέροχους ανθρώπους με τους οποίους φτιάξαμε τη μικρού μήκους ταινία “Ραφαέλα”, η οποία ήταν επίσημη επιλογή στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και τώρα στο Queer Movie Nights 2026 και με τον θεατρικό σκηνοθέτη İlyas Özçakır, την παραγωγό Άννα Μαρία Ασλάνογλου και όλους τους συντελεστές που συνεργαστήκαμε για την παράσταση Grand Zarifi Apartment. Η παράσταση ανέβηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν παιζόταν στην Πόλη για δύο συνεχόμενα χρόνια. Επίσης η δημιουργική συνεύρεση με την Esther Andre Gonzales, τον Κώστα Χατζηδημητρίου, τον Μίλτο Σαμαρά και όλους όσος συμμετείχαν στη θεατρική μας ομάδα η οποία ήταν και αυτή μια από τις παράπλευρες απώλειες του covid. Στις περισσότερες από τις παραπάνω πολύ διαφορετικές μεταξύ τους συναντήσεις κοινός άξονας υπήρξε ο προβληματισμός πάνω σε queer θέματα.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η ταινία “Ραφαέλα” είναι ένα docu-fiction μικρού μήκους, δηλαδή ένα υβριδικό είδος που συνδυάζει το ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία. Μια επινοημένη ιστορία γίνεται η αφορμή για να αφηγηθεί η Ραφαέλα Μουζακίτη ένα σύντομο αλλά σημαντικό επεισόδιο από την πολυσύνθετη ζωή της. Η Ραφαέλα για όσ@ δεν την γνωρίζουν είναι τρανς σεξεργάτρια και ακτιβίστρια. Έχει συμμετάσχει στους αγώνες για την ορατότητα και τα δικαιώματα των τρανς ατόμων και δη των σεξεργαζόμενων. Παράλληλα προσφέρει εθελοντικά στήριξη ως ομότιμη σε άλλα σεξεργαζόμενα άτομα. Είναι ενεργό και δραστήριο μέλος του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος αλλά και ακόμα ενεργή στη Συγγρού ύστερα από περισσότερα από 40 χρόνια. Η περίπτωση της Ραφαέλας είναι σπάνια. Αντιμετώπισε απόρριψη, έχθρα και προκατάληψη σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκε και συνθήκες που πολλ@ από εμάς θα τ@ είχαν κάμψει ίσως και ισοπεδώσει. Όμως στέκεται ακόμα όρθια, περήφανη και εκπέμπει αυτή τη μοναδική της γοητεία αποτελώντας έμπνευση και για άλλα άτομα. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Συγγρού στο ίδιο το πόστο της. Το ενδιαφέρον είναι ότι λόγω της υβριδικής φύσης της ταινίας η Ραφαέλα συμμετέχει με έναν διπλό τρόπο: ως ο εαυτός της ασφαλώς αλλά και ως ηθοποιός που υποδύεται τον εαυτό της.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα ο queer κινηματογράφος είναι ένας τρόπος αφήγησης και θέασης του κόσμου που αμφισβητεί τις κυρίαρχες νόρμες γύρω από το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την οικογένεια και την ταυτότητα. Συχνά πρόκειται για ιστορίες που δίνουν χώρο σε εμπειρίες οι οποίες ιστορικά έχουν μείνει στο περιθώριο ή έχουν παρουσιαστεί μέσα από στερεότυπα. Ο queer κινηματογράφος μπορεί να είναι πολιτικός, τρυφερός, πειραματικός ή και απολύτως καθημερινός. Το κοινό στοιχείο είναι ότι ανοίγει έναν διαφορετικό τρόπο να φανταστούμε τις ζωές και τις σχέσεις μας. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες δημιουργίες που αγγίζουν queer θεματικές. Ωστόσο δε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για καθιερωμένο ρεύμα κυρίως λόγω περιορισμένων πόρων, μικρών δικτύων παραγωγής και της ακόμη σχετικά περιορισμένης εκπροσώπησης. Παρ’ όλα αυτά, ακριβώς μέσα από πρωτοβουλίες, φεστιβάλ και συλλογικές δράσεις, διαμορφώνεται σταδιακά ένας χώρος όπου οι queer ιστορίες μπορούν να ειπωθούν με μεγαλύτερη ελευθερία και ορατότητα.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα queer άτομα;
Θα έλεγα ότι ο κινηματογράφος μπορεί να είναι ένας ασφαλής χώρος, αλλά αυτό δεν συμβαίνει από μόνο του. Θα έκανα εδώ έναν βασικό διαχωρισμό. Από τη μία πλευρά βρίσκονται τα queer άτομα που εργάζονται στη δημιουργία μιας ταινίας —ηθοποιοί, οπερατέρ, μοντέρ κ.ά.— και από την άλλη τα queer άτομα που παρακολουθούν την ταινία ως θεατές και συνδέονται, ταυτίζονται ή όχι με την ιστορία και τους χαρακτήρες, είτε πρόκειται για μυθοπλασία είτε για ντοκιμαντέρ. Όταν λοιπόν μιλάμε για τον κινηματογράφο ως ασφαλή χώρο, αξίζει να σκεφτούμε και τις δύο αυτές πλευρές. Από τη μία ο κινηματογράφος μπορεί και οφείλει να είναι ένας ασφαλής και συμπεριληπτικός επαγγελματικός χώρος, χωρίς κακοποιητικές συμπεριφορές και αποκλεισμούς. Από την άλλη, μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος αναγνώρισης για τους θεατές, όταν ένα queer άτομο βλέπει εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές του και δημιουργείται μια αίσθηση ορατότητας, ταύτισης ή κοινότητας. Ταυτόχρονα, ο queer κινηματογράφος δεν απευθύνεται απαραίτητα μόνο σε queer άτομα. Υπάρχουν πολλές ταινίες με queer ήρωες των οποίων οι αφηγήσεις υπερβαίνουν τα όρια των ταυτοτήτων και δημιουργούν χώρο κατανόησης και σύνδεσης και για ένα ευρύτερο κοινό. Όμως όλα αυτά συνδέονται τελικά με το ποιοι δημιουργούν τις ιστορίες, ποιοι έχουν πρόσβαση στα μέσα παραγωγής και ποιοι αποφασίζουν ποιες αφηγήσεις αξίζουν να ειπωθούν. Σε αυτό το πλαίσιο, διοργανώσεις όπως το Queer Movie Nights έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν προσφέρουν μόνο προβολές, αλλά δημιουργούν και ένα συλλογικό περιβάλλον όπου το κοινό μπορεί να συναντηθεί, να συζητήσει και να επανανοηματοδοτήσει τις εικόνες που βλέπει. Έτσι ο κινηματογράφος δεν είναι απλώς θέαση, αλλά γίνεται μια κοινή εμπειρία ορατότητας, διαλόγου και ενδυνάμωσης.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Ίσως το πιο σημαντικό είναι να εμπιστευτούν τις ιστορίες που θέλουν πραγματικά να πουν. Το queer σινεμά υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου άνθρωποι διεκδίκησαν το δικαίωμα να αφηγηθούν τις δικές τους εμπειρίες ή τις εμπειρίες που τους αγγίζουν, συχνά χωρίς μεγάλους πόρους αλλά με μεγάλη ανάγκη για έκφραση και ορατότητα. Κάθε νέα αφήγηση προσθέτει κάτι στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Όσο περισσότερες διαφορετικές φωνές βρίσκουν τον δρόμο τους προς την οθόνη, τόσο πιο πλούσια και ανοιχτή γίνεται η κινηματογραφική εμπειρία για όλους.
Θανάσης Φουσέκης – Lala’s Land
Θανάσης Φουσέκης
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Ονομάζομαι Θανάσης Φουσέκης. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Άμφισσα Φωκίδας και τα τελευταία έντεκα χρόνια ζω στην Αθήνα. Σπούδασα κινηματογράφο και βίντεο στη SAE και επαγγελματικά δραστηριοποιούμαι ως ελεύθερος επαγγελματίας στο χώρο του βίντεο και του κινηματογράφου, κυρίως από τη θέση του σκηνοθέτη, αλλά και μέσα από διαφορετικούς δημιουργικούς ρόλους όπως του διευθυντή φωτογραφίας αλλά και του μοντέρ. Το Lala’s Land είναι η πρώτη μου ταινία μικρού μήκους. Το ντοκιμαντέρ είναι ένα είδος που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα γιατί, σε αντίθεση με τη μυθοπλασία —την οποία εκτιμώ εξίσου— έχει για μένα μια πιο αλτρουιστική διάσταση. Σου δίνει τη δυνατότητα να στραφείς προς τους άλλους ανθρώπους και τις ιστορίες τους και να προσφέρεις πιο άμεσα, με λιγότερο εγωκεντρική αφετηρία.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το Lala’s Land είναι το πορτρέτο της drag queen Lala Kolopi και του Γιώργου, του ανθρώπου πίσω από αυτήν. Μέσα από την προσωπική του ιστορία, η ταινία μας ταξιδεύει στον λαμπερό κόσμο των drag shows και ακολουθεί τη διαδρομή από την γέννησητης περσόνας μέχρι την εξέλιξή της σε ένα σύμβολο ελευθερίας, αυτοέκφρασης και δημιουργικότητας. Μέσα από αυτό το ταξίδι, η ταινία φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη μπορεί να γίνει μέσο έκφρασης, ενδυνάμωσης και προσωπικής απελευθέρωσης.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα ο κουήρ κινηματογράφος είναι ένας χώρος όπου μπορούν να ειπωθούν ιστορίες και εμπειρίες που για πολλά χρόνια άδικα έμειναν στο περιθώριο. Είναι ένας τρόπος να δοθεί ορατότητα σε διαφορετικές ταυτότητες και διαδρομές ζωής, αλλά και να ανοίξει ένας διάλογος με το κοινό μέσα από νέες οπτικές. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες τέτοιες φωνές να εμφανίζονται, κυρίως μέσα από ανεξάρτητες παραγωγές και φεστιβάλ. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι υπάρχει ακόμη χώρος για περισσότερη εκπροσώπηση και για ακόμη περισσότερες ιστορίες που να αντικατοπτρίζουν την ποικιλία των εμπειριών της κουήρ κοινότητας.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Ο κινηματογράφος πρέπει να αποτελεί έναν ασφαλή χώρο για όλους όσοι θέλουν να εκφραστούν, να δημιουργήσουν και να μοιραστούν τις ιστορίες τους. Έναν χώρο όπου η ελευθερία της έκφρασης συνυπάρχει με τον σεβασμό προς τους άλλους, χωρίς να καταπατούνται δικαιώματα ή να βλάπτεται οποιοσδήποτε. Έτσι, ο κινηματογράφος μπορεί να δώσει χώρο σε διαφορετικές φωνές και εμπειρίες και να αποτελέσει έναν ασφαλή χώρο όπου οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και υπάρχει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, κατανόηση και ελευθερία.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Το μήνυμά μου προς όσους θέλουν να ασχοληθούν με το κουήρ σινεμά είναι να δημιουργούν με θάρρος και ειλικρίνεια. Να μοιράζονται ιστορίες, να πειραματίζονται, και να βοηθούν στη δημιουργία ενός κόσμου που είναι ασφαλής, ελεύθερος και ανοιχτός για όλους. Το κουήρ σινεμά έχει τη δύναμη να κάνει ορατές εμπειρίες που συχνά μένουν στο περιθώριο, να ενδυναμώνει και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, και κάθε νέα φωνή ενισχύει αυτή τη δύναμη.
Betty Kostadinova – Όnly Connέct
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς:
Είμαι η Betty Kostadinova και γεννήθηκα στη Βουλγαρία. Για κάποια χρόνια δούλεψα στο χώρο της δημοσιογραφίας όμως εδώ και λίγο καιρό φλερτάρω με τον χώρο του κινηματογράφου, παρακολουθώντας αρκετά σεμινάρια φωτογραφίας και κινηματογράφου με τελευταίο το σεμινάριο «Σκηνοθεσίας – μύηση στην τέχνη του Κινηματογράφου» του Filmschool.gr από το οποίο γεννήθηκε και η πρώτη μου σπουδαστική ταινία “Όnly Connέct”.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το “Όnly Connέct” αφηγείται την ιστορία της Αθηνάς, η οποία παγιδευμένη ανάμεσα στην επιθυμία της για αποδοχή και τον φόβο της απόρριψης, προσπαθεί να αποκαλύψει μια προσωπική αλήθεια στους γονείς της. Η αφήγηση εναλλάσσεται μεταξύ στιγμών καθημερινότητας και φανταστικών σεναρίων, οδηγώντας τον θεατή στον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας. Η ιστορία της Αθηνάς υπενθυμίζει ότι η σύνδεση με τους άλλους ξεκινά πάντα από τη σύνδεση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες, η ταινία προσπαθεί ναι υπογραμμίσει ότι η σύνδεση με τους άλλους ξεκινά πάντα από τη σύνδεση με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα, είναι ο χώρος «συμπερίληψης» που οι χαρακτήρες και οι δημιουργοί είναι ελεύθεροι, χωρίς στερεοτυπικά και κοινωνικές νόρμες. Στην Ελλάδα η σχέση του κινηματογράφου με το queer στοιχείο είναι αρκετά πολύπλοκη. Για πολλά χρόνια οι queer χαρακτήρες εμφανίζονταν κυρίως ως καρικατούρες. Ο ελληνικός queer κινηματογράφος εξελίχθηκε παράλληλα με τους αγώνες του LGBTQIA+ κινήματος και εξελίσσεται όπως και το κίνημα, σταδιακά. Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται περισσότερες queer ταινίες που κυρίως, όμως, περιορίζονται σε φεστιβάλ και καλλιτεχνικές κοινότητες.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Ναι, πιστεύω ότι ο κινηματογράφος μπορεί να λειτουργήσει ως ασφαλής χώρος, γιατί είναι ένα μέσο έκφρασης με στόχο την σύνδεση. Παράλληλα η κοινωνική πραγματικότητα δεν προσφέρει πάντα πλήρη ασφάλεια, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο κινηματογράφος να είναι ταυτόχρονα χώρος έκφρασης και πεδίο διεκδίκησης.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Νομίζω πως το πιο σημαντικό στοιχείο στον κινηματογράφο γενικότερα, είναι η ειλικρίνεια. Μια αφήγηση με ειλικρίνεια και θάρρος μπορέσει να δημιουργήσει γέφυρες και να αγγίξει πολύ περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους φανταζόμαστε.
Αλεξία Τσούνη – Αυτοάμυνα
Αλεξία Τσούνη
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς:
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αγρίνιο μέχρι τα 18 μου, και σπούδασα στην Αθήνα, όπου και μένω μέχρι σήμερα που έχω φτάσει τα 47. Είμαι διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. με ειδικότητα υδρολογία, συνεργαζόμενη ερευνήτρια στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, και σκηνοθέτρια κινηματογραφικών ταινιών, βασικά ντοκιμαντέρ. Είμαι ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τα φοιτητικά μου χρόνια, μέσα από τη Διεθνή Αμνηστία πρώτα απ’ όλα, και στη συνέχεια μέσα κι από τη Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας, τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης κι άλλες συλλογικότητες. Το 2020 συνιδρύσαμε την FemArtAct, μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας (ΚΟΙΝΣΕΠ). Η FemArtAct είναι μία ανεξάρτητη φεμινιστική (Fem), καλλιτεχνική (Art), ακτιβιστική (Act) συλλογικότητα με μέλη γυναίκες και κουήρ, στην πλειοψηφία τους από ευάλωτες ομάδες, όπως πρόσφυγες, ΑΜΕΑ, και αποφυλακισμένα άτομα.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η ταινία “Αυτοάμυνα” είναι παραγωγής FemArtAct (2024) και παρουσιάζει την αληθινή ιστορία του 22χρονου Π. (σ.σ. τρανς άνδρας) εναντίον του 46χρονου επίδοξου βιαστή της. Παρότι τον σκότωσε σε αυτοάμυνα, καταδικάζεται σε πολυετή φυλάκιση. Μέσα από τη φυλακή αρχίζει αλληλογραφία με μία από τις αλληλέγγυες που την υποστηρίζουν. Σιγά-σιγά εκφράζει όσα βιώνει στη φυλακή, αλλά και στο σώμα και την ψυχή του, με αποκορύφωμα την αποκάλυψη της πραγματικής σεξουαλικής ταυτότητας και του καταπιεσμένου κοινωνικού φύλου. Η αποδοχή που βρίσκει από την αλληλέγγυα είναι κομβικής σημασίας. Έτσι, ενώ βρίσκεται στη μέση της έκτισης της ποινής φυλάκισης, έχει ήδη απελευθερωθεί από τα εσωτερικά δεσμά του παρελθόντος, και ξαναγεννιέται ως ο Π., όπως και αυτοπροσδιορίζεται στο εξής. Ο Π. αποφυλακίστηκε τελικά το 2023. Ήρθε ο ίδιος και μου ζήτησε να κάνω ντοκιμαντέρ την ιστορία του. Μου είπε για τα γράμματα που έγραφε, τα οποία ευτυχώς τα βρήκαμε από την αλληλέγγυα. Τα ενέταξα στο σενάριο της ταινίας, με τη δική του αφήγηση μάλιστα, για να δώσω φωνή στις δικές του σκέψεις, στα δικά του συναισθήματα, στις δικές του αγωνίες και ελπίδες. Το θερμό χειροκρότημα που λάβαμε, τόσο στην πρεμιέρα της ταινίας, όσο και στις επόμενες προβολές της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μας γεμίζει κι εμάς ελπίδα για έναν κόσμο με μεγαλύτερη ελευθερία κι αποδοχή του Π. και του κάθε Π..
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Ο κουήρ κινηματογράφος για μένα σημαίνει πολλά, διότι ενώνει την τέχνη με τον ακτιβισμό, αποτελώντας ένα εργαλείο ορατότητας, συμπερίληψης και κοινωνικής αλλαγής. Λειτουργεί ως καθρέφτης για βιώματα που συχνά αποσιωπώνται, δίνοντας φωνή σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και καταρρίπτοντας έμφυλα στερεότυπα. Στην Ελλάδα ευτυχώς πολύ πιο εύκολα μπορούμε πλέον να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο, καθώς έχει περάσει από την αφάνεια στην ορατότητα, κι έχει προχωρήσει από τις περιθωριακές ή στερεοτυπικές απεικονίσεις στις απεικονίσεις με αξιοπρέπεια και σεβασμό για τα κουήρ άτομα. Κινηματογραφικά φεστιβάλς όπως το Queer Movie Nights παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την πρόοδο, διότι αναδεικνύουν κούηρ ιστορίες, δίνουν πρόσβαση στο ευρύ κοινό και συμβάλλουν στη δημόσια συζήτηση.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Σε έναν κόσμο που τα κουήρ άτομα έρχονται αντιμέτωπα με τοξικές αντιλήψεις από (ακρο)δεξιούς πολιτικούς χώρους, οπισθοδρομικές τοποθετήσεις ακόμα κι από (κατά τα άλλα) φεμινίστριες, και σκοταδιστικές θρησκευτικές πεποιθήσεις, η τέχνη του κινηματογράφου αποτελεί ένα καταφύγιο, μια όαση δημιουργίας, διεκδίκησης και ένταξης. Προσφέρει στα κουήρ άτομα έναν ασφαλή χώρο κι ένα ισχυρό μέσο έκφρασης, ορατότητας και αποδοχής. Λειτουργεί ως ασπίδα στην στοχοποίηση, την ομοφοβία/τρανσφοβία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, προσεγγίζοντας το ευρύ κοινό μέσω της ενσυναίσθησης. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας για να παρακολουθήσουμε τις ιστορίες των κουήρ ατόμων, για να καταλάβουμε τι έχουν να μας πουν, για να νιώσουμε το πώς νιώθουν, για να μπούμε στη θέση τους. Έτσι θα ανοίξει και το μυαλό και η καρδιά μας. Γιατί πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Θα ήθελα πραγματικά να ενθαρρύνω μέσα από την καρδιά μου τα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με τον κινηματογράφο, κι ιδιαίτερα τον φεμινιστικό και κουήρ κινηματογράφο. Η τέχνη του κινηματογράφου είναι υπέροχη έτσι κι αλλιώς, και επιπλέον μπορεί να αξιοποιηθεί ως εργαλείο ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης, διεκδίκησης δικαιωμάτων και αμφισβήτησης στερεοτυπικών προτύπων. Είναι κυριολεκτικά στο χέρι μας!
Σοφία Σφυρή – Σπίτι
Σοφία Σφυρή
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Μου αρέσει το σινεμά γιατί με κάνει να νιώθω λιγότερο μόνη μου υπαρξιακά, είτε όταν δουλεύω σε αυτό, είτε όταν απλώς παρακολουθώ. Είμαι κινηματογραφίστρια και μοντέζ και αυτή την περίοδο έχω ξεκινήσει να γράφω την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Βλέπω, διαβάζω και ακούω τα πάντα, αρκεί κάτι να μου προξενεί το ενδιαφέρον. Με έναν φίλο λέμε συχνά “και Antonio Vivaldi και Antonio Remo”. Ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και ξενύχτησα όλο το βράδυ για να το τελειώσω είναι το “Στο Σπίτι των ονείρων”, μια ταινία που σκέφτομαι συχνά από όταν την είδα είναι “Η Ανατομία μιας Πτώσης”, αλλά έχω δει και αμέτρητες φορές το “Ντόλτσε Βίτα”.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το “Σπίτι” είναι μια μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας με στοιχεία ντοκιμαντέρ, που ασχολείται με την απώλεια, τον έρωτα και την αρχιτεκτονική. Διαδραματίζεται καλοκαίρι σε ένα εξοχικό και μιλάει για μια στιγμή στη ζωή που η μεγαλύτερη θλίψη και η μεγαλύτερη χαρά αρχίζουν να συνυπάρχουν.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Είναι το σινεμά που είναι φτιαγμένο από κουήρ άτομα, απευθύνεται και σε κουήρ άτομα, αλλά όχι αποκλειστικά και κυρίως δεν είναι κουήρ απλώς για να είναι. Ο κουήρ κινηματογράφος για μένα είναι πρώτα κινηματογράφος και ο κουήρ χαρακτήρας του είναι ακόμα ένα άλλο μείζον στοιχείο του. Ως προς τη δεύτερη ερώτηση, το θέμα είναι το πρίσμα μέσα απ’ το οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Αν μιλάμε από την πλευρά του δημιουργού έχουμε όλο και περισσότερο κουήρ κινηματογράφο και πολύ συχνά πολύ καλό. Αν μιλάμε από την πλευρά του κοινού έτσι κι αλλιώς δυστυχώς δεν είμαστε και η πιο σινεφίλ χώρα, οπότε όταν μιλάμε για κουήρ ταινίες μικραίνει ακόμα περισσότερο το pool. Το “Σπίτι” προβλήθηκε πρόσφατα στο Chéries Chéris που είναι κουήρ φεστιβάλ στο Παρίσι σε δύο προβολές. Η μία ήταν στις 9.30 το πρωί μια Κυριακή με βροχή και ήταν γεμάτη. Σκεφτόμουν ότι αν μια αντίστοιχη προβολή γινόταν στην Αθήνα θα είχε 5 άτομα πιθανότατα.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Ο κινηματογράφος γίνεται όλο και πιο ασφαλής χώρος, αλλά όχι πάντα για τους σωστούς λόγους. Πολύ συχνά νιώθω ότι οι ευκαιρίες δίνονται ως χειρονομία συμπερίληψης και όχι ως καλλιτεχνική επιλογή – και αυτό δεν προκαλεί ασφάλεια. Οι ασφαλείς χώροι δεν προκύπτουν, δημιουργούνται. Αυτό που με κάνει πραγματικά αισιόδοξη είναι τα άτομα -κουήρ και μη- που συναναστρέφομαι ως συνεργάτες και φίλους τα τελευταία χρόνια. Αυτά με κάνουν να νιώθω ότι βρίσκομαι σε ασφαλή νερά.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Θα έλεγα ας κάνουμε τις ταινίες που θα θέλαμε να μπορούμε δούμε και τις ταινίες που μας αφορούν περισσότερο.
Μαριλένα Τσαούση – Sugar Laced
Μαριλένα Τσαούση
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Είμαι η Μαριλένα Τσαούση και είμαι απόφοιτη της σχολής Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Αγαπώ να λέω ιστορίες ανεξαρτήτως του μέσου αφήγησης και οι κλίσεις μου είναι τα κινούμενα σχέδια, οι εικονογραφήσεις και τα βιντεοπαιχνίδια. Οι ιστορίες μου κυρίως αφορούν ταξίδια αυτογνωσίας, εύρεσης σκοπού/ταυτότητας και εξερευνήσεις της σχέσης δημιουργού και έργου. Δεν περιορίζομαι στο είδος αν και έχω αδυναμία στην φαντασία αλλά και στο να κάνω τα καστ μου κατά κύριο λόγο κουήρ άτομα, εφόσον ως κουήρ άτομο με την σειρά μου μού αρέσει να αντικατοπτρίζω κομμάτια της ζωής μου στα έργα μου.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους “Sugar Laced” παρουσιάζει τον δεσμό ανάμεσα στους χαρακτήρες Λεμονιά και Μαργαρίτα, που αναπτύσσουν μια έντονη συναισθηματική σχέση παράλληλα με την επαγγελματική τους, η οποία βγάζει στην επιφάνεια κρυφές πλευρές του χαρακτήρα τους και τρέφει, μεταφορικά και κυριολεκτικά, την αλληλεξάρτησή τους. Είναι ένα queer horror romance που θίγει θέματα όπως την τελειομανία, την αλληλοαποδοχή και την γυναικεία ομοφυλοφιλική αγάπη με φόντο ένα ζαχαροπλαστείο.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Ο κουήρ κινηματογράφος για μένα σημαίνει πείσμα. Ταινίες από κουήρ σκοπιά έχουν δημιουργηθεί λόγω της επιμονής και του αγώνα των συντελεστών τους. Συγκεκριμένα στον κόσμο του κινουμένου σχεδίου γίνονται πολλοί αγώνες για τις απεικονίσεις μη ετεροκανονικών σχέσεων και χαρακτήρων με κίνδυνο την τερμάτιση πρότζεκτ (Nimona, 2023) και απόκλησης του δημιουργού από την παραγωγή (Elio, 2025). Ο Ελληνικός κουήρ κινηματογράφος έχει κάνει μεγάλα βήματα ως προς την αποτύπωση κουήρ ταυτοτήτων και πλοκών, αλλά ζώντας σε μια συντηρητική χώρα που είναι δύσκολο κουήρ ιστορίες να ανθίσουν, υπάρχει δρόμος ακόμα για υπάρξει μια ολοκληρωμένη εικόνα. Πιστεύω ακράδαντα στην Ελληνική κουήρ κινηματογραφική σκηνή και σε όλες τις ανεξάρτητες παραγωγές που συμβάλλουν σε αυτό.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Οι τέχνες είναι κάτι στο οποίο στρέφονται τα κουήρ άτομα για να εκφραστούν, να μοιραστούν ιδέες και να δημιουργήσουν κοινότητες με όμοια ενδιαφέροντα στηριζόμενα σε μια κοινή ταυτότητα. Όπως ανέφερα και παραπάνω, η Ελλάδα και κατ επέκταση ο κόσμος είναι ριζωμένος σε συντηρητικές, πατριαρχικές και σεξιστικές πεποιθήσεις κάτι που επεκτείνεται και στις βιομηχανίες του. Ως εκ τούτου δεν πιστεύω ότι η τέχνη του κινηματογράφου είναι κάτι εξ ολοκλήρου ή αυτονόητα ασφαλές για κουήρ άτομα, αλλά αυτό δεν αποτρέπει ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα από το να φτιάχνουν ταινίες και να βρίσκουν ομοϊδεάτες στον χώρο αυτό. Συγκεκριμένα ο ανεξάρτητος κινηματογράφος είναι ικανός να παρέχει ένα καταφύγιο κοινών εμπειριών και βιωμάτων όπου άνθρωποι μπορούν να βρουν κατανόηση και έρθουν κοντά ο ένας στον άλλο.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Πρέπει οι ιδέες σας να ζήσουν. Ιδιαίτερα για κουήρ φωνές, μην αφήσετε τις ιστορίες που έχετε μέσα σας να μείνουν ανείπωτες. Όσο δύναμη χρειάζεστε για να τις εκφράσετε, άλλη τόση δίνετε σε αυτούς που έχουν ανάγκη να τις ακούσουν. Δεν θα είχα ξεκινήσει να ασχολούμαι με την παραγωγή animation χωρίς την επιρροή από τις αγαπημένες μου ταινίες, δημιουργούς αλλά και την δουλειά των φίλων και συμφοιτητών μου που μου έδωσαν την ώθηση που χρειαζόμουν για να συνεχίσω το δημιουργικό μου ταξίδι.
Αγγελίνα Κοντοπρία – Η τελευταία καλή ανάμνηση της μητέρας μου
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Ονομάζομαι Αγγελίνα Κοντοπρία, είμαι απόφοιτη σπουδών κινηματογράφου από το Πανεπιστήμιο του Greenwich σε συνεργασία με το New York College και φοιτήτρια μεταπτυχιακού προγράμματος φιλοσοφίας κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Trinity του Δουβλίνου. Η δουλειά μου περιλαμβάνει κυρίως σενάριο, σκηνοθεσία και ακαδημαϊκή έρευνα στο queer και female representation στο σινεμά.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
“Η τελευταία καλή ανάμνηση της μητέρας μου” είναι για την περίπλοκη σχέση μητέρας-κόρης και τις γλυκόξινες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε ως άνθρωποι καθώς μεγαλώνουμε. Παρά την αγάπη που τρέφει η Αφροδίτη για τη μητέρα της, έρχεται αντιμέτωπη με μία από αυτές τις αποφάσεις. Πώς μπορούμε να κρατήσουμε την αγάπη των γονιών μας ζωντανή στο μέλλον, χωρίς να θυσιάζουμε τον εαυτό μας; Ένα ρεαλιστικό δράμα με μια μικρή γεύση fiction για μία νεαρή λεσβία και τη μητέρα της.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Το queer σινεμά είναι και ήταν από πάντα μία μορφή τέχνης φτιαγμένη για να ενημερώσει, παρακινήσει και κυρίως να ενώσει τους θεατές μέσα από τις ιστορίες του. Το να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου στην οθόνη, σημαίνει πως κάποιος σε ακούει και σε καταλαβαίνει. Για μένα η ζωή είναι φτιαγμένη για να αγαπάς. Και τι είναι η αγάπη χωρίς κατανόηση; Ο queer κινηματογράφος για μένα είναι λοιπόν ακριβώς αυτό, η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου. Ενώ στην Ελλάδα του σήμερα το queer σινεμά μπορεί να συζητιέται όλο και πιο πολύ, η πραγματικότητα είναι πως οι queer δημιουργοί δεν δίνονται ίδιες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους σκηνοθέτες. Αυτό βέβαια μας παρακινεί να πάρουμε ρίσκα και να δημιουργούμε μέσω μικρών παραγωγών, με φίλους, συνεργάτες, άτομα γεμάτα πάθος για την τέχνη, “μικρές οικογένειες” δηλαδή.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Πάντα θα υπάρχει χώρος για τα queer άτομα στον κινηματογράφο, γιατί η ταυτότητά μας συνδέεται άμεσα με την τέχνη. Μπορεί να μην ήταν ασφαλής κάποτε και μπορεί να μην είναι στο μέλλον, αλλά πάντα θα υπάρχει χώρος για έκφραση μέσω της οθόνης.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας για την κινηματογράφο. Μικρή πίστευα πως οι ιστορίες που έβλεπα στην οθόνη δημιουργούνται από ανθρώπους-θεούς. Μου πήρε καιρό να αποδεχτώ πως θέλω να ασχοληθώ με το σινεμά. Και για μένα ήταν σαν δεύτερο coming out, αλλά όπως και με αυτό, ποτέ δεν πρέπει να σταματάς να κυνηγάς αυτό που πραγματικά θέλεις.
Έφη Κωτούλα – Transwalking
Έφη Κωτούλα
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Ονομάζομαι Έφη και μένω στην Αθήνα. Δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων και εργασιακή σύμβουλος. Παράλληλα ασχολούμαι με τη φωτογραφία, καθώς και με τη δημιουργία και παραγωγή ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το ντοκιμαντέρ ‘Transwalking’ δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος ‘Εφαρμοσμένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη’ (Πανεπιστήμιο Αιγαίου & Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας) και εξερευνά πώς η περιπατητική τέχνη λειτουργεί ως εργαλείο ενδυνάμωσης. Μέσα από περιπατητικές διαδρομές στην πόλη, το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη διεκδίκηση του χώρου από τα τρανς άτομα, αναδεικνύοντας παράλληλα τις προσωπικές τους ιστορίες και τα βιώματά τους.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα, ο κουήρ (queer) κινηματογράφος δεν εξαντλείται στο στοιχείο της σεξουαλικότητας. Είναι μια κινηματογραφική θεματική που θέτει στον πυρήνα της τα ζητήματα που προκύπτουν από τη δυαδικότητα του φύλου και την ανατροπή των παραδοσιακών εμφύλων ρόλων και κανόνων. Εξετάζει πώς η ταυτότητα φύλου διαμορφώνεται ανά τους αιώνες μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό πλαίσιο και πώς η εξέλιξη —είτε χρονική είτε θεσμική— μας φέρνει πιο κοντά στην αμφισβήτηση και την ανατροπή αυτών των κατασκευών. Στην Ελλάδα, το να μιλάμε σήμερα για κουήρ κινηματογράφο είναι σαφώς πιο εύκολο σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό αποτελεί μέρος της εξέλιξης που προανέφερα, μια εξέλιξη που σηματοδοτείται διαχρονικά από τους αγώνες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας σε άμεσο συνδυασμό με τις ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Η ορατότητα που έχει κερδηθεί επιτρέπει στον κινηματογράφο να λειτουργεί πλέον ως ένας ανοιχτός χώρος διαλόγου για την ταυτότητα και την αποδοχή.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Θεωρώ ότι η τέχνη αποτελεί έναν κατεξοχήν ασφαλή χώρο για όλους/ες/α. Τα queer άτομα, εξάλλου, δεν βρίσκονται έξω από το κοινωνικό σύνολο, αλλά αποτελούν κομμάτι του. Επειδή ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη συλλογική, που βασίζεται στην ομαδική προσπάθεια, οι queer ταινίες καταφέρνουν κάτι βαθύτερο από την απλή ορατότητα: προσφέρουν στα άτομα που συμμετέχουν τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσουν τη σημασία της ταυτότητα φύλου, ενώ παράλληλα καλούν το κοινό να έρθει αντιμέτωπο με τις κατασκευές του δυαδικότητας του φύλου. Αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι αυτό που υποστηρίζει ο Φουκώ: πως η ύπαρξη συνδέεται άρρηκτα με τον λόγο και για να αναγνωριστεί κάτι ως υπαρκτό, πρέπει πρώτα να ειπωθεί. Και ο κινηματογράφος υπηρετεί αυτή ακριβώς την ανάγκη με τον καλύτερο τρόπο.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Το να καταπιαστείς με την κουήρ θεματική είναι μια πρόκληση με δύο όψεις. Από τη μία, οφείλεις να διεκδικήσεις την ελευθερία να εκφραστείς όπως σε κάθε άλλο θέμα. Από την άλλη, είναι ένα πεδίο που δέχεται ακόμα έντονη κριτική — όχι μόνο από το ετεροκανονικό πλαίσιο, αλλά και από την ίδια τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Είναι σαν να βαδίζεις σε ένα ναρκοπέδιο, όπου δεν ξέρεις ποια “νάρκη” θα εκραγεί πρώτα. Γι’ αυτό, το μήνυμά μου προς τα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το κουήρ κινηματογράφο είναι να είναι απόλυτα ξεκάθαροι στην προβληματική που θέτουν, ώστε να ανοίγει ένας ουσιαστικός διάλογος. Και το κυριότερο είναι να βασίζονται στη βιωμένη εμπειρία. Το βίωμα είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί εύκολα.
Δημήτρης Ασπρολουπος – Undercover
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς;
Είμαι ο Δημήτρης και κάνω ταινίες όταν μπορώ να τις χρηματοδοτήσω μόνος μου. Βλέπω το σινεμά ως ένα μέσο προσωπικής έκφρασης και ως μια προσπάθεια αναπλήρωσης των εμπειριών που έζησα και δεν έζησα ταυτόχρονα.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Το Undercover είναι μια low budget ταινία μικρού μήκους που γύρισα αποκλειστικά με φίλους, για να τους ενσωματώσω σε ένα από τα πολλά κινηματογραφικά σύμπαντα που θέλω να δημιουργήσω. Μιλάει, μέσω της queer εμπειρίας, για την επικάλυψη της πραγματικότητας από την ψηφιακή “ζωή”.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αρκετές πολύ ενδιαφέρουσες μικρού μήκους ταινίες, όπως αυτές που προβάλλονται στα Queer Movie Nights, αλλά και κάποιες — λιγότερες — μεγάλου μήκους. Αυτό που θεωρώ ότι χρειάζεται να δούμε περισσότερο είναι ταινίες με λεσβιακό περιεχόμενο και ταινίες που να περιγράφουν τη γυναικεία εμπειρία.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Σίγουρα είναι ένας πιο ασφαλής χώρος από μια οικοδομή, αλλά καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάθε χώρος γίνεται (ή δεν γίνεται) ασφαλής ανάλογα με τους ανθρώπους που τον διευθύνουν. Έτσι, ένα κινηματογραφικό γύρισμα με κάποια queer ή queer‑friendly άτομα επικεφαλής (που ευτυχώς δεν είναι λίγα στον χώρο) μπορεί να γίνει ένας χώρος ασφάλειας, καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας για όλ@.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Να ξέρετε καταρχάς ότι η ανταπόδοση είναι η ίδια η δημιουργία, να οπλιστείτε με πολλές αντοχές γιατί οι απορρίψεις θα είναι πολλές — τόσο από χρηματοδοτήσεις όσο και από συνεργάτες — και να θυμάστε ότι οι ιστορίες μας έχουν σημασία, έχουν χώρο και είναι απαραίτητο να ειπωθούν.
Chris P.- XENI: Athens, Still Remains
Kρις
Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς.
Με λένε Κρις και αυτή την περίοδο σπουδάζω σκηνοθεσία στο MFA program του NYU, με υποτροφίες από τη σχολή μου και το Ίδρυμα Λεβέντη. Οι ταινίες μου εστιάζουν σε κουήρ θεματικές και κόσμους. Μέσα από το δράμα, τη σάτιρα και τον σουρεαλισμό, προσπαθώ να αποτυπώσω εμπειρίες, σχέσεις και ταυτότητες που συχνά απουσιάζουν από την κυρίαρχη κινηματογραφική αφήγηση.
Πώς θα περιγράφατε την ταινία σας;
Η XENI είναι ένα DIY παρατηρητικό ντοκιμαντέρ με επίκεντρο τη φίλη μου την Αριάδνη —και κατ’ επέκταση τη δασκάλα της Χρυσάνθη— κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος φωνητικής vocal feminisation. Την τράβηξα με κάμερα miniDV, και παρέα μου είχα μόνο την ηχολήπτριά μου την Ιωάννα. Η ταινία εστιάζει όχι μόνο στην ίδια τη διαδικασία του vocal feminisation και στο χιούμορ της υπέροχης Αριάδνης, αλλά και στο πλαίσιο εμπιστοσύνης, φροντίδας και υποστήριξης που η Χρυσάνθη δημιουργεί εβδομαδιαία στο σαλόνι της στην Κυψέλη. Είναι μία ζεστή, όμορφη ταινία, made among friends.
Τι σημαίνει για εσάς «κουήρ κινηματογράφος» και πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα;
Για μένα ο κουήρ κινηματογράφος έχει να κάνει πρωτίστως με την αναπαράσταση. Με το να βλέπουμε στην οθόνη κουήρ χαρακτήρες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, να ερωτεύονται, να απογοητεύονται, να μη συμπεριφέρονται πάντα σωστά. Δεν είναι απαραίτητο κάθε κουήρ ταινία να εστιάζει στη «συγκεκριμένη» εμπειρία μίας κουήρ ζωής — όπως είναι, για παράδειγμα, το vocal feminisation — ή αποκλειστικά στο κουήρ τραύμα. Εξίσου σημαντικό είναι απλά… να μας βλέπουμε στο επίκεντρο (ιδανικά αποφεύγοντας τα στερεότυπα). Τώρα, ως προς το πόσο εύκολα μπορούμε να μιλάμε για κουήρ κινηματογράφο στην Ελλάδα, δεν ξέρω αν η οπτική μου είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σαφή εικόνα για το τι συμβαίνει —ή αν συμβαίνει κάτι ουσιαστικό— σε επίπεδο κουήρ εκπροσώπησης στον πιο mainstream ελληνικό κινηματογράφο. Από τις μικρού μήκους που έχω δει ωστόσο, διακρίνω μια αρκετά κουήρ ματιά, η οποία φαίνεται να αναγνωρίζεται τόσο σε εγχώρια όσο και σε διεθνή φεστιβάλ. Από την άλλη βέβαια, οι μικρού μήκους ταινίες απευθύνονται κυρίως σε ένα φεστιβαλικό, σινεφίλ κοινό, που είναι συνήθως πιο ανοιχτό και δεκτικό σε τέτοιες θεματικές. Υποθέτω πως στον χώρο των μεγάλου μήκους τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Fundraising, κριτικές, εισιτήρια κτλ. Πρέπει να πείσεις περισσότερο κόσμο ότι η ταινία σου αξίζει το ψωμί της. Φαντάζομαι ότι είναι πολύ πιο δύσκολο αυτό στην Ελλάδα αν προσθέσεις και το layer του queerness.
Η φετινή θεματική των Queer Movie Nights είναι «οι ασφαλείς χώροι» (safe spaces). Πιστεύετε πως η τέχνη του κινηματογράφου είναι ένας «ασφαλής χώρος» για τα κουήρ άτομα;
Πρόσφατα έλαβα σχόλια από έναν πολύ γνωστό σκηνοθέτη για την τελευταία μου ταινία η οποία εκτυλίσσεται σε ένα DIY κουήρ πάρτι στην Αθήνα. «Δεν θα πατούσα ποτέ εκεί μέσα», είπε. «Και πολύ καλά θα κάνετε», σκέφτηκα. Δεν είναι όλοι οι χώροι για όλους. Παρόλα αυτά, κάτι στον τρόπο που το είπε με έκανε να νιώσω κάπως othered. Υπήρχε μια εμφανής αποστροφή στην αντίδρασή του. Ισοπέδωσε τον κόσμο αυτόν ως μία “generic” αηδιαστική υποκουλτούρα. Είναι ένας άνθρωπος με πολύ κύρος. Ήμασταν σε έναν χώρο εκμάθησης. Τα σχόλια αυτά ειπώθηκαν μπροστά σε όλους τουςσυμφοιτητές μου. Δεν ήταν ένα ασφαλές πλαίσιο να είμαι visibly queer, και visibly part of that world. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν, δυστυχώς, ακόμα και σε “προοδευτικά” μέρη όπως το NYU, και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Ασφαλείς χώροι όμως υπάρχουν για εμάς στον κινηματογράφο. Σπάνια θα τους βρεις αναίμακτα, οπότε πρέπει να τους δημιουργήσεις. Με την κοινότητά μου στην Αθήνα, με τα φίλα μου με τα οποία δημιουργήσαμε την ‘XENI’ και την τελευταία μου ταινία, νιώθω ασφάλεια. Με άλλα κουήρ άτομα και allies, συνήθως νιώθω ασφάλεια. Τα κουήρ φεστιβάλ, βραβεία, sections με κάνουν να νιώθω ασφάλεια. Υπάρχουν άτομα και χώροι εκεί έξω για εμάς.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να στείλετε στα άτομα που θέλουν να ασχοληθούν με το (κουήρ) σινεμά;
Να το κάνετε — και να συνεχίσετε να το κάνετε. Το κουήρ δεν είναι niche, σίγουρα όχι στον 21ο αιώνα — αλλά οι ταινίες μας δεν είναι πάντα για όλους.
Αναλυτικά το πρόγραμμα των Queer Movie Nights εδώ
Τα Queer Movie Nights 2026 πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων.
Που και πότε:
- Κινηματογράφος Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21), 6 – 10 Μαΐου
- Ινστιτούτο Goethe (Ομήρου 14-16), 11 Μαΐου 2026
Θέλετε να μάθετε περισσότερα; Για αναλυτικές περιλήψεις των ταινιών, παρουσιάσεις των δημιουργών και όλες τις λεπτομέρειες για το πρόγραμμα, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα του φεστιβάλ: https://qmn.avmag.gr/
