Κάθε φορά καταπιανόμαστε με ένα θέμα που μας απασχολεί, ζητώντας από διάφορες προσωπικότητες να μας γράψουν γι΄αυτό.
Αυτή τη φορά έξι άτομα γράφουν για το αγαπημένο μουσικό τους είδωλο.
Δρόσος Μπανιάς,νευροψυχολόγος
Όχι, δεν θα σου το κάνω εύκολο. Θα σε παιδέψω λιγάκι και θα καταλάβεις σε ποιον pop artist αναφέρομαι προς το τέλος του άρθρου. Και μη βιαστείς να πας στο τέλος, διότι «όποιος βιάζεται γερνάει γρήγορα». Και στο λέω αυτό γιατί ξέρω πως έχεις την αντιρυτιδική στο κομοδίνο σου. Λοιπόν, για την αγαπημένη μου καλλιτέχνιδα δεν θα μιλήσω εγώ. Προτιμώ να μιλήσουν οι τίτλοι των τραγουδιών της για εκείνη. Και αυτό γιατί κάθε ένας από αυτούς τους τίτλους αποτυπώνει και ένα στοιχείο της προσωπικότητάς της. Το στιλ της, που σε καμία περίπτωση δεν είναι «Copy», αλλά αποκλειστικά δικό της. Που σου λέει «Κοίτα με», χωρίς να περνά απαρατήρητη επάνω στη σκηνή, αφού παίρνει «Φωτιά» κάθε φορά που ανεβαίνει, λέγοντάς σου «Έλα στο ρυθμό» με μια φωνή που σε κάνει να βλέπεις «Ήλιους και Θάλασσες». Σε μια εποχή που «Όλα αλλάζουν» και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο και που μπορεί να νιώθεις και μια «Μονοτονία», είναι αυτή που σου λέει «Relax» και ότι «Είναι κρίμα» να θεωρείς τον εαυτό σου ότι για όλα «Φταις». Προχώρα, λοιπόν, γιατί σε περιμένουν υπέροχα πράγματα και μην κάνεις «Replay» στη ζωή σου. Από που μου αρέσει στην Τάμτα είναι ότι έχει μια διαρκή «Ιdentity crisis» και αυτό αποτυπώνεται στη μουσική της, στην εικόνα, την κίνησή της αλλά και στον χαρακτήρα της. Σίγουρα είναι εκείνη που θα δώσει συμβουλές για «sex with your ex». Όπως είναι σίγουρο ότι Τάμτα δεν σε περιορίζει. Δέχεται αυτό που είσαι άνευ όρων και σου λέει «ναι».
Σπύρος Παρασκευάκος, συνθέτης/τραγουδοποιός
Το μουσικό μου είδωλο είναι ο Brian Molko, η φωνή και η ψυχή των Placebo. Αυτό που με γοητεύει σε εκείνον δεν είναι μόνο η μουσική του, αλλά κυρίως ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να κάνει τη διαφορετικότητα δύναμη και προσωπική έκφραση. Οι Placebo εμφανίστηκαν στη ζωή μου κατά την εφηβεία, σε μια περίοδο που κι εγώ αναζητούσα τη δική μου ταυτότητα μέσα από τη μουσική. Η φωνή του Molko, ιδιαίτερη και εύθραυστη αλλά ταυτόχρονα δυνατή – όχι εκ πρώτης όμορφη, αλλά σχεδόν αστεία – έχει έναν τρόπο να μεταφέρει συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους τραγουδοποιούς, μίλησε μέσα από τα τραγούδια του όχι μόνο για τον έρωτα, την αγάπη και τη φιλία, αλλά και για τα ναρκωτικά, το σεξ, την ταυτότητα φύλου και την καύλα. Ο Molko δεν φοβήθηκε ποτέ να παίξει με τα όρια της εικόνας, της ταυτότητας και της έκφρασης. Το queer στοιχείο στην παρουσία και στην τέχνη του ήταν σημαντικό, γιατί έδειχνε πως μπορείς να υπάρχεις έξω από τα στερεότυπα και να δημιουργείς χωρίς να ζητάς άδεια από κανέναν. Έσκασε το 1994 μετά από μια πολύ έντονη glam rock εποχή και ενώ όλα στρέφονταν προς την Pop και το αψεγάδιαστο , για να μας θυμίσει πως η τέχνη δεν είναι ομορφιά, είναι αλήθεια. Δεν προσπάθησε να χωρέσει σε ένα καλούπι. Έφτιαξε έναν δικό του κόσμο και μας κάλεσε να μπούμε μέσα σε αυτόν. Ως δημιουργός, με συγκινεί ιδιαίτερα αυτή η ελευθερία. Η μουσική του μου θυμίζει ότι ένα τραγούδι δεν χρειάζεται να είναι όμορφο· μπορεί να είναι εξομολόγηση, αντίδραση, αμφισβήτηση και ένας τρόπος να διεκδικείς χώρο για τον πραγματικό σου εαυτό.
Άντζελα Αυγουστάτου, μουσικός
Ένα απόγευμα, το καλοκαίρι του 2006, νοικιάσαμε με την αδελφή μου από το video club, το Sims 2 για να παίζουμε στο PlayStation. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά το «Pressure» των Paramore και αποφάσισα να ψάξω περισσότερα για αυτούς και την μουσική τους. Κι έτσι, έμαθα την Hayley Williams, την τραγουδίστρια του συγκροτήματος και κόλλησα. Τόσο πολύ, που πέντε χρόνια μετά, έφτιαξα fanpage για την μπάντα της και διατηρούσα για μια δεκαετία(!). H Hayley είναι μία από τις πιο επιδραστικές παρουσίες στην pop punk σκηνή – και όχι μόνο. Ξεχωρίζει από νεαρή ηλικία για την καθηλωτική φωνή της, τα τρελά looks της και τον μοναδικό της τρόπο να γεμίζει την σκηνή και να σε παρασύρει με την ενέργειά της. Είναι ένας από τους λόγους που ξεκίνησα να παίζω μουσική και να ανακαλύπτω νέους ήχους. Ο τρόπος που γράφει είναι αξιοθαύμαστος, ειδικά τα τελευταία χρόνια, διότι μέσα από τους στίχους και τις μελωδίες της, έχει καταφέρει να με κάνει να ταυτιστώ με βιώματά της και τα τραγούδια της να είναι εκεί σε κάθε φάσεις της ζωής μου. Σημαντικό για μένα, είναι ότι χρησιμοποιεί το βήμα της και παίρνει πάντα θέση για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Ανυπομονώ να την δω από κοντά και να χτυπηθώ σε κάποιο live της!
Ασημένια Τσαλή, συνιδρύτρια Torvas Athens ΑΜΚΕ
Νιώθω αρκετά μεγάλη για να έχω μουσικά είδωλα. Το ενήλικο μέρος μου, αυτό που έχει δει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες να γίνονται cancel σωρηδόν και να συλλέγουν κατηγορίες εναντίον τους σαν LEGO, αρνείται πλέον να ρισκάρει την ταύτιση με κάποιον. Αυτό, δυστυχώς, έχει ως αποτέλεσμα το να αδυνατώ να απολαύσω την τεχνη όπως παλιά. Να είμαι καχύποπτη και αμυντική, μην τυχόν και ακούσω, δω ή διαβάσω κάτι που θα με αγγίξει. Ακούγεται στενάχωρο; Είναι. Δεν είναι όλα μάταια όμως, γιατί από την πρώιμη εφηβεία μου μέχρι και σήμερα, στις όμορφες, στις δύσκολες και τις περίεργες στιγμές με συντροφεύει ο άμεμπτος (emoji χεριών που προσεύχονται) Sufjan Stevens, ένας χριστιανός, γκέι μουσικός που με έχει κάνει σχεδόν να πιστέψω στο Θεό. Δε θα πω παραπάνω, ακολουθεί όμως μια πρόταση ακρόασης των άλμπουμ του για όσα θέλετε να τον γνωρίσετε: 1) Carrie & Lowell (2015) για απαλή υπαρξιακή κατάθλιψη, 2) Michigan (2003) για το τσιγάρο στην αυλή των παππούδων που έχουν πεθάνει χρόνια τώρα, 3) Illinois (2005) για το road trip προς το χωριό σου (η ακρόαση ενισχύεται αν η σχέση με τους δικούς σου είναι βασανισμένη), 4) Seven Swans (2004) για τρυφερές βιβλικές αφηγήσεις & banjo, 5) All Delighted People (2010) για όταν το βάρος του ύστερου καπιταλισμού είναι ασήκωτο και θες να πειστείς ότι οι άνθρωποι έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο και 6) Songs for Christmas (2006) απομένουν 101 μέρες για τα Χριστούγεννα.
ΝίκοςΔαλέζιος, Marketing & Social Media Manager
Όλοι είχαμε κάποια στιγμή ένα ή περισσότερα μουσικά είδωλα που κάποιες φορές μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Δίσκοι, CDs, κασέτες, συναυλίες, αφίσες και πολλά άλλα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπώ τη μουσική, που έμελλε μετέπειτα να γίνει το αντικείμενο της δουλειάς μου. Ως γνήσιο παιδί των 90s, η πρώτη μου αγάπη ήταν η Καίτη Γαρμπή, μία τραγουδίστρια που θαυμάζω ως καλλιτέχνη αλλά και ως άνθρωπο. Στην Καίτη εκτιμούσα ανέκαθεν τη χροιά, τα τραγούδια αλλά πάνω απ’ όλα τον χαρακτήρα της. Έχοντας όμως το μικρόβιο της μουσικής από μικρό παιδί, άκουγα κι άλλους τραγουδιστές, Έλληνες και ξένους, αγόρασα αμέτρητα CDs και έχω «ξοδέψει» πλέον χιλιάδες ώρες στο Spotify. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη Χάρις Αλεξίου, μια καλλιτέχνιδα που άκουγα από παιδάκι. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα το «Δι ευχών» και πόσο ζήλεψα που δεν το τραγούδησα σε μία θεατρική παράσταση που ετοιμάζαμε με το σχολείο. Μεγαλώνοντας ήρθα πολύ πιο κοντά με το ρεπερτόριό της, μιας και ωριμάζοντας μπορείς να αντιληφθείς πλήρως το μεγαλείο του. Πήγα σε συναυλίες της, στήθηκα στην ουρά για ένα αυτόγραφο. Την έβλεπα από μακριά και τη θαύμαζα μέχρι που το σύμπαν μου έδωσε την ευλογία να συνεργαστώ μαζί της και να τη γνωρίσω ως άνθρωπο. Αυτό με έκανε να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο και να λάβω όσα έχει να σου δώσει ένας τέτοιος άνθρωπος τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Εν κατακλείδι, θα έλεγα ότι τα μουσικά είδωλα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε όλη τη ζωή μου, με βοήθησαν και συνεχίζουν να με βοηθούν να εξελίσσομαι.
ΦώφηΤσεσμελή,DJ, δημοσιογράφος, curator
Αν η ιδιοφυία στην τέχνη έχει να κάνει με την ικανότητα να βλέπεις δυνατότητες εκεί που οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν όρια, τότε η Bjork είναι ιδιοφυία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της μέχρι και σήμερα, δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως ένα δεδομένο σύστημα κανόνων αλλά ως ένα πεδίο που μπορεί διαρκώς να επανεφευρίσκεται. Εκεί κάπου βρίσκεται και η πραγματική της πρωτοπορία, αφού δεν ακολούθησε ποτέ τις αλλαγές στη μουσική, τις προκάλεσε. Η ποπ, η ηλεκτρονική μουσική, η κλασική σύνθεση, η τεχνολογία, η πειραματική φωνητική και η περφόρμανς έγιναν ανοιχτός καμβάς και τα έφερε σε έναν κόσμο που κανένα από αυτά δεν μπορούσε, πλέον, να υπάρξει απομονωμένο. Τα άλμπουμ της δεν είναι μία σειρά από τραγουδάκια που έγραψε την εκάστοτε εποχή, είναι ολοκληρωμένα έργα και πρέπει να αντιμετωπίζονται έτσι. Με το Debut άνοιξε τον δρόμο για να περάσει η ηλεκτρονική μουσική στην ποπ. Στο Homogenic μετέτρεψε τα έγχορδα και τους ηλεκτρονικούς ήχους σε ένα σχεδόν γεωλογικό τοπίο. Στο Vespertine κονιορτοποίησε την οικειότητα και την ευαισθησία σε μικρές συχνότητες και υφές, σαν να μπορούσε να μεγενθύνει τους ήχους του ίδιου του σώματος. Στο Biophilia συνέδεσε τη μουσική με τα φυσικά φαινόμενα, την τεχνολογία και τις διαδραστικές εφαρμογές προτείνοντας ένα διαφορετικό μοντέλο για το τι μπορεί να είναι ένα μουσικό έργο. Υπάρχει, όμως, και κάτι παραπάνω που την κάνει είδωλο στα μάτια μου: η αυτονομία της. Η Bjork ευτυχώς δεν περίμενε από τη βιομηχανία να της υποδείξει πώς πρέπει να ακούγεται, να παρουσιάζεται, ή να φαίνεται ως γυναίκα καλλιτέχνις. Ακριβώς επειδή αρνήθηκε πεισματικά να συμμορφωθεί, άνοιξε τον δρόμο και σε άλλες. Για θηλυκότητες που δεν ήθελαν να είναι απλώς image ή “φωνές”, για queer και trans άτομα που αναζητούσαν μία εικόνα των εαυτών τους πέρα από τις συμβάσεις, για κάθε άτομο που ασφυκτιούσε στα υπάρχοντα καλούπια. Η επιρροή της δεν εντοπίζεται μόνο στη μίμηση του ήχου ή της αισθητικής της, αλλά σε όσες, όσους και όσα κατάλαβαν ότι επιτρέπεται να επινοήσεις τον εαυτό σου από την αρχή. Ίσως αυτή να είναι και η πιο επιδραστική παρακαταθήκη της στο απτό πεδίο – η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθείς, να λειάνεις τις γωνίες ή να εξηγήσεις, είναι η ίδια σου η δύναμη. Η Bjork δεν προσπάθησε να είναι αρεστή, ούτε να προβλέψει το μέλλον της μουσικής, το έφερε εκείνη. Ίσως για αυτό παραμένει δυσνόητη ή “φαιδρή” στην επιδερμική ματιά και τα παροπλισμένα αυτιά. Είναι προνόμιο να ζεις στο ίδιο timeline με την Bjork.
