Τον Ευριπίδη Στυλιανίδη επέλεξε η κυβέρνηση ως εισηγητή για τη συνταγματική αναθεώρηση.
Όπως, μάλιστα, μεταφέρουν και τα -φιλικά προς τη κυβέρνηση- μέσα, η επιλογή «κλείδωσε», έπειτα από συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Νομίζω πως είναι μια καλή στιγμή να θυμηθούμε καλύτερα τον Ευριπίδη Στυλιανίδη και συγκεκριμένα τις απόψεις γύρω από ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί μπορεί σε λίγες μέρες να κλείνουμε δύο χρόνια από τότε η που η χώρα μας ψήφισε την (κουτσουρεμένη) ισότητα στον γάμο, αυτό δεν σημαίνει πως ξεχνάμε όσα φοβικά και επιστημονικά ακούστηκαν εκείνη την περίοδο.
Όπως για παράδειγμα εκείνο το ομοφοβικό παραλήρημα του κ. Στυλιανίδη, ο οποίος σε συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι οι ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν «μόδας».
Δε δίστασε μάλιστα να χρησιμοποιήσει και ψευδοεπιστημονικό λόγο επικαλούμενος ανύπαρκτες μελέτες. Συγκεκριμένα είχε δηλώσει: «Υπάρχουν μελέτες στο εξωτερικό που αποδεικνύουν ότι σε αυτή την έμφυλη επιλογή έχει οδηγηθεί περίπου το 30-40% από γενετικούς λόγους και ένα 60% από μόδα, από εμπειρία κτλ».
Συνέχισε υποστηρίζοντας, πως τα συγκεκριμένα πρότυπα – δηλαδή ό,τι έχει σχέση με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα – προκαλούν σύγχυση στις «επιλογές» και στην ταυτότητα των παιδιών.
«Αν στον πρώτο χώρο κοινωνικοποίησης που είναι η παλιά πυρηνική οικογένεια, δημιουργήσεις άλλα πρότυπα, νομίζω ότι προκαλεί σύγχυση και στη σεξουαλική επιλογή του παιδιού αλλά και του δημιουργείς και μια σειρά ψυχολογικών προβλημάτων ταυτότητας τα οποία και οι ειδικοί επιστήμονες τα επισημαίνουν».
Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης ήταν μεταξύ των 21 βουλευτών/βουλευτριών που καταψήφισαν την ισότητα στον γάμο, πάρα την εσωτερική «παρότρυνση» που υπήρχε προς τα γαλάζια μέλη του κοινοβουλίου που διαφωνούν να απέχουν από την ψηφοφορία. Και το αναφέρω, μιας και τότε πολλοί ήταν αυτοί που -εντός και εκτός της κυβέρνησης- μιλούσαν για τις «ποινές» που σκεφτόταν ο Πρωθυπουργός σε όσους/όσες επέλεγαν την καταψήφιση και όχι την αποχή.
Αν κρίνουμε, ωστόσο, από το παράδειγμα του Στυλιανίδη (ή του Πλεύρη) έγινε ακριβώς το αντίθετο και οι «ποινές» έγιναν «αναγνώριση».
