Η σχέση της με την Ελλάδα είναι ιδιαίτερη, τραγούδια όπως τα “Tattoo” και “This Is Love” έγιναν γρήγορα χρυσά και πλατινένια, βρίσκοντας εδώ ένα κοινό που αναγνώρισε στη μουσική της κάτι πέρα από τις μελωδίες: έναν ολόκληρο κόσμο. Στη συζήτησή μας, η καλλιτέχνιδα μιλά με ειλικρίνεια για αυτή τη σύνδεση, για τη βαθιά πνευματικότητα που διαπερνά τη δουλειά της αλλά και για τη στενή της σχέση με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα — μια σχέση που η ίδια περιγράφει ως οικογένεια, καταφύγιο και πηγή έμπνευσης.
Είσαι μια καλλιτέχνιδα με ιδιαίτερα θερμή απήχηση και στη χώρα μας. Μάλιστα, πολλά τραγούδια σου – όπως το “Tattoo” και το “This Is Love” – έχουν γίνει χρυσά και πλατινένια στην Ελλάδα. Πώς νιώθεις όταν βλέπεις το ελληνικό κοινό να αγκαλιάζει και να ταυτίζεται τόσο έντονα με τη μουσική σου;
Με κάνει να αναρωτιέμαι αν ισχύει (γέλια). Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές μου είναι δύσκολο να το πιστέψω. Νιώθω, ωστόσο, πραγματικά χαρούμενη, γιατί αυτός είναι ένας από τους δύο λόγους για τους οποίους κάνω μουσική. Αυτή η σύνδεση με τον κόσμο. Όταν, λοιπόν, μου λες κάτι τέτοιο, το «εγώ» μου πετάει στα σύννεφα και αισθάνομαι ευτυχισμένη. Ευτυχισμένη και ευγνώμων.
Μου είπες πως υπάρχουν δύο λόγοι. Ποιος είναι ο άλλος;
Ο άλλος έχει να κάνει με το ότι η μουσική αποτελεί ένα ιερό καταφύγιο για μένα. Με κάνει να αισθάνομαι πως συνδέομαι με μία ανώτερη δύναμη. Κι αυτό που δίνει πολλή δύναμη.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το “Euphoria” και το “This Is Love” αποτελούν δύο σημαντικούς σταθμούς στην καριέρα σου.Σε ποιο βαθμό πιστεύεις ότι αυτά τα τραγούδια αντανακλούν σήμερα την καλλιτεχνική σου ταυτότητα;
Αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ερώτηση. Θα έλεγα πως την αντανακλούν σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό. Ή πιο σωστά αντανακλούν μία πτυχή αυτής της ταυτότητας. Γιατί το «Εuphoria» και το «This is love» δεν είναι απλά δύο τραγούδια αλλά κάτι μεγαλύτερο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Πάντα το κάνω αυτό όταν δημιουργώ μουσική. Δεν είναι μόνο το τραγούδι, αλλά το νόημα, η παρουσίαση και όλες αυτές οι πολλές διαφορετικές στρώσεις που οδηγούν στο τελικό αποτέλεσμα. Αυτό εννοώ όταν λέω «ένας ολόκληρος κόσμος». Ένας κόσμος που σχετίζεται με εμένα και με την ταυτότητα μου, η οποία έχει όμως διαφορετικά χρώματα και πτυχές. Όπως και σε όλους τους ανθρώπους. Νιώθω ότι με κάθε άλμπουμ μου φωτίζω και ένα διαφορετικό χρώμα, μια διαφορετική πτυχή μου. Σίγουρα πάντως αυτά τα τραγούδια είναι πολύ σημαντικά για μένα.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο σου τραγούδι, “Feels Like Heaven”, με στίχους που έγραψε η Sia. Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι;
Η ιστορία είναι κομμάτι μιας συνολικής αφήγησης. Το «Feels Like Heaven» μιλά για μια καταστροφική συμπεριφορά, που έχουμε εμείς οι άνθρωποι και που βγαίνει από μέσα μας. Μια συμπεριφορά που και εγώ η ίδια αναπαράγω. Μιλάει για εκείνες τις στιγμές, που νιώθουμε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη. Όταν δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να αγαπηθούμε, δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να αγαπήσουμε και έτσι καταλήγουμε να απορρίπτουμε την αγάπη. Και κάπως σαν να γίνεται ένας τρόπος ζωής. Γιατί η αλήθεια είναι πως αρκετές φορές είμαστε καχύποπτοι με την αγάπη, δεν πιστεύουμε ότι είναι αληθινή και την αμφισβητούμε σε βαθμό που καταστρέφουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Γι΄αυτό ακριβώς μιλά το κομμάτι αλλά και για το πώς να ξεφεύγεις από αυτό και να παραδίνεσαι. Για εκείνη τη στιγμή που κουράζεσαι με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και παίρνεις την απόφαση να αφεθείς και να δεχθείς την αγάπη. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι μια όμορφη στιγμή. Που θυμίζει παράδεισο. Που «feels like heaven».
Υπάρχει μία έντονη διάθεση πνευματικότητας στα λόγια σου…
Ναι, τα πάντα έχουν μια πνευματικότητα αν το σκεφτείς. Η ανθρώπινη εμπειρία είναι πνευματική.
Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για τη σχέση σου με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Τι σημαίνει για σένα αυτή η σχέση και ποιον ρόλο θα έλεγες ότι έχει παίξει τόσο στην καριέρα σου όσο και στη ζωή σου;
Από πού να ξεκινήσω… Άκου. Δεν θα είχα καριέρα, δεν θα είχα την πλατφόρμα που έχω, αν δεν υπήρχε αυτή η σύνδεση ανάμεσα σε μένα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Μια κοινότητα που ξέρει τι θα πει αγώνας, γνωρίζει το φως και το σκοτάδι, καταλαβαίνει ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Έτσι, αν είσαι σαν κι εμένα, μια περίεργη γυναίκα που κάνει όλα αυτά που κάνω με όλη αυτή τη δραματικότητα, στην κοινότητα αυτή θα βρεις την αποδοχή. Την αποδοχή της διαφορετικότητάς σου αλλά και την κατανόηση του να υπάρχεις εκεί έξω με τον τρόπο που θες, πέρα από τα καθιερωμένα. Αυτά τα άτομα με είδαν, με κατάλαβαν. Από την αρχή της καριέρας μου δεν υπήρχε κανένας άλλος στον οποίο μπορούσα να βασιστώ. Κανένας – ας μου επιτραπεί η φράση- στον ετεροκανονικό κόσμο δεν μπορούσε να με καταλάβει όπως τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Και ευτυχώς που υπήρχε αυτή η σύνδεση με αυτή την κοινότητα, που είναι και η δική μου κοινότητα. Είναι η δική μου οικογένεια, ο δικός μου κόσμος. Και υπάρχει πραγματική αγάπη εδώ. Αγάπη και ασφάλεια.
Το ότι ανήκεις σε αυτήν την κοινότητα, σε κάνει να νιώθεις την υποχρέωση να χρησιμοποιείς την πλατφόρμα σου, για να επισημάνεις θέματα που σχετίζονται με την ισότητα και την αποδοχή;
Πιστεύω ότι το να μιλάς για αυτά τα θέματα είναι κάτι που προκύπτει από μέσα σου. Δεν το κάνεις γιατί το αναγνωρίζεις ως υποχρέωση, αλλά γιατί το νιώθεις. Για μένα, η μουσική δεν είναι μόνο μουσική. Δεν είναι μόνο χορός και διασκέδαση. Έχει πάντα έναν σκοπό, ένα πνευματικό βάθος και λειτουργεί ως διαδικασία επούλωσης. Επομένως, ποτέ μου δεν ένιωσα κάποια υποχρέωση να μιλήσω για αυτά τα ζητήματα. Θέλω να μιλήσω γι΄αυτά. Το έχω ανάγκη. Και γι΄αυτό και πιστεύω ότι έχει και κάποια επίδραση. Γιατί είναι αληθινό. Και κοιτώντας πίσω την καριέρα μου, συνειδητοποιώ ότι ήταν ανέκαθεν ανάγκη μου να μιλώ για ισότητα και αποδοχή.
Το συζητάω γιατί τον τελευταίο καιρό βλέπουμε όλο και περισσότερα άτομα (από διάφορους χώρους) να κάνουν πολλά πισωγυρίσματα στα θέματα αυτά. Είναι κάτι που έχεις παρατηρήσει και εσύ;
Προφανώς… Ειδικά σε ό,τι αφορά στα δικαιώματα της τρανς κοινότητας. Αλλά θέλω να σου πω κάτι. Δεν φοβάμαι. Και ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί, ακόμα και αν υπάρχουν αυτά τα πισωγυρίσματα, η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη. Όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα καταφέρουν ποτέ να φιμώσουν τις φωνές των ανθρώπων. Δεν θα καταφέρουν ποτέ να στερήσουν την ελευθερία των ανθρώπων όσο κι αν προσπαθήσουν.
Γιατί πιστεύεις, όμως, ότι εξακολουθούν να προσπαθούν;
Νομίζω ότι έχει να κάνει κυρίως με τον φόβο και την εργαλειοποίησή του. Ο φόβος για το άγνωστο, για αυτό που δεν καταλαβαίνουν. Είναι τρομακτικό το πόσο μακριά μπορεί να σε οδηγήσει ο φόβος και το πώς μπορεί να σε φτάσει στο σημείο να θελήσεις να φιμώσεις τη φωνή κάποιου άλλου. Το πώς σε αποπροσανατολίζει από το κυνήγι της δικής σου ευτυχίας στο κυνήγι της δυστυχίας του άλλου. Γιατί αυτό είναι πραγματικά το θέμα. Το ότι προσπαθούμε συνεχώς να αλλάξουμε κάτι που δεν μας αφορά και όχι τους εαυτούς μας, ώστε να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι. Ας ασχοληθούμε με τη δική μας ευτυχία και ας αφήσουμε ήσυχη την ευτυχία των άλλων. Δεν είναι δική μας δουλειά. Για όλα αυτά πάντως, πιστεύω ότι φταίει ο φόβος. Και βλέπεις ότι ο φόβος αυτή τη στιγμή είναι στην πρώτη γραμμή. Δεν μπορείς, ωστόσο, να είσαι ηγέτης και να σε καθοδηγεί ο φόβος. Αν συμβαίνει αυτό, τότε σημαίνει πως δεν είσαι ένας καλός ηγέτης. Κάνε πίσω! Ο φόβος είναι το αντίθετο της ελπίδας και της συμπόνιας. Και κάποιοι άνθρωποι ελέγχουν αυτόν τον φόβο για το συμφέρον τους.
Και τον εργαλειοποιούν…
Φυσικά. Αυτός είναι και ο λόγος που και κάποιοι άνθρωποι το πάνε τόσο μακριά και δημιουργούν όλο αυτό το χάος. Ακόμη και σήμερα μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς γίνεται κάποιοι να επικεντρώνονται στις διαφορές που μπορεί να έχουμε ως άνθρωποι και να τις στρέφουν εναντίον μας. Στον εαυτό μας πρέπει να επικεντρωνόμαστε και να κάνουμε πνευματική δουλειά με αυτόν. Και όποιος δεν μπορεί να έρθει να του δείξω εγώ (γέλια).
Υπάρχει κάτι που θέλεις να προσθέσεις σε αυτήν τη συζήτηση;
Ναι, υπάρχει! Πιστεύω πολύ στη συλλογική συνείδηση. Και όλες αυτές οι αρνητικές σκέψεις και ο φόβος που υπάρχουν κάνουν όλους εμάς να κλεινόμαστε και να μην καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Γι΄αυτό και πιστεύω ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι σημαντικότερο να περιορίσουμε αυτήν την αρνητική ενέργεια. Και ακόμη και αν υπάρχουν πισωγυρίσματα, να μη χάνουμε την ελπίδα μας. Αντιλαμβάνομαι πως ακούγομαι πολύ κλισέ λέγοντας αυτό. Αλλά και η ίδια η επιστήμη λέει ότι όση περισσότερη αρνητικότητα συλλέγουμε τόσο περισσότερο χάος θα δημιουργήσουμε. Επομένως, το καλύτερο αντίδοτο σε αυτό το χάος είναι να μείνουμε ανεπηρέαστοι και να παραμείνουμε σε ένα σημείο αγάπης κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορούμε. Είναι εύκολο να απελπιστούμε με τον κόσμο, αλλά σας ορκίζομαι υπάρχει και τόση ομορφιά. Φυσικά, πρέπει να υπάρχει προσοχή και επαγρύπνηση αλλά πρέπει να μένουμε στη δημιουργική και θετική ενέργεια. Αυτό εννοώ. Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα με αγάπη και συμπόνια.
Η συμπόνια είναι μια δύσκολη λέξη στις μέρες μας.
Ναι το ξέρω! Αλλά αν υπάρχει κάτι που γνωρίζει καλά αυτή η κοινότητα είναι η συμπόνια. Ξέρουμε πολύ καλά να δείχνουμε συμπόνια. Για αυτόν τον λόγο και όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να καθίσουν και να ακούσουν αυτά που έχουμε να πούμε. Γιατί ξέρουμε τι χρειάζεται ο κόσμος. Και το μάθαμε μέσα από πόνο και αγώνες για την ύπαρξή μας, για τα δικαιώματά μας. Και τα έχουμε καταφέρει. Οπότε ξέρουμε! Ειλικρινά εμείς φτιάχνουμε τον δρόμο για όλους τους υπόλοιπους να ακολουθήσουν. Αυτό είναι η κοινότητα. Ακόμη και αν έχουμε τις δικές μας διαμάχες και δράματα. Αλλά και πάλι δεν βλέπω τόσο ρατσισμό σε εμάς όσο βλέπω εκεί έξω. Η κοινότητά μας έχει να κάνει με την αγάπη. Για αυτή μιλάμε. Και για την ασφάλεια και για την αποδοχή. Ό,τι ακριβώς δηλαδή χρειάζεται ο κόσμος μας τώρα. Τώρα που το σκέφτομαι θα έπρεπε όλοι οι ηγέτες του κόσμου να ήταν ΛΟΑΤΚΙ+. Και τότε θα βλέπαμε τόση ομορφιά στον κόσμο.
Τι θα ήθελες να πεις στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που θα διαβάσουν αυτήν τη συνέντευξη;
Το πρώτο που θέλω να πω είναι πως είμαι γεμάτη από την αγάπη που μου έχουν δώσει και χάρη σε αυτή νιώθω πολύ όμορφα, παρά το χάος που υπάρχει εκεί έξω. Γιατί έχω γίνει αποδεκτή. Και έχει σημασία να το λέμε αυτό. Γιατί νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη, που έχω αυτήν την κουήρ οικογένεια, στην οποία αισθάνομαι ασφαλής, που είναι το σπίτι μου, που καταλαβαίνει το δράμα και τη μουσική μου. Και το δεύτερο που θέλω να τους πω είναι να μην απογοητεύονται. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, αν θέλουμε να καταφέρουμε την αλλαγή, είναι να σταματήσουμε όλον αυτόν τον κύκλο της βίας. Είμαστε ειδικοί στο να χτίζουμε και να κερδίζουμε συλλογικές μάχες με αγάπη. Ας μην χάνουμε την ελπίδα για τον εαυτό μας και τον αγώνα μας! Κανένα άτομο δεν αξίζει να είναι δυστυχισμένο. Κυρίως εμείς!
φωτογραφίες: Charli Ljung
