Ο Λάκης Γαβαλάς είναι ένας άνθρωπος που έχει χτίσει ολόκληρη τη δημόσια εικόνα του πάνω στη διαφορετικότητα. Στην εκκεντρικότητα. Στην πρόκληση. Στο δικαίωμα να είσαι αυτό που θέλεις, να ντύνεσαι όπως θέλεις, να ζεις όπως θέλεις.
Γράφει η Άννα Κουρουπού
Ένα δικαίωμα που, ευτυχώς, κάποιοι άλλοι διεκδίκησαν πολύ πριν γίνει τηλεοπτικό θέαμα και εμπορικά αξιοποιήσιμο προϊόν.
Θυμάμαι ακόμη τις δηλώσεις του κατά της τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.
Τότε που ανακάλυπτε κι εκείνος την αναγκαιότητα της μαμάς και του μπαμπά. Αργότερα διαφοροποίησε τη θέση του.
Καλώς.
Και τώρα τον βλέπω να κάθεται απέναντι στην Αφροδίτη Λατινοπούλου.
Στην πολιτικό που έχει επενδύσει σημαντικό μέρος της δημόσιας παρουσίας της στη στοχοποίηση της διαφορετικότητας.
Που αντιμετωπίζει τις διεκδικήσεις μας ως απειλή, την ορατότητά μας ως επιβολή και τα δικαιώματα μας ως κάποια ύποπτη ατζέντα.
Και όλο αυτό παρουσιάζεται ως συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων.
Τι χαριτωμένο!
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Η διαφορετικότητα του ενός αποτελεί δημόσια εικόνα και επαγγελματικό πλεονέκτημα. Η διαφορετικότητα χιλιάδων άλλων ανθρώπων αποτελεί καθημερινό λόγο αποκλεισμού, εξευτελισμού και βίας.
Και σχεδόν ταυτόχρονα, στην Ελευσίνα, ένας άνθρωπος δέχεται επίθεση με μαχαίρι από ακροδεξιούς.
Δεν ισχυρίζομαι ότι η Λατινοπούλου έδωσε την εντολή. Ούτε ότι ο Γαβαλάς ευθύνεται για την επίθεση.
Ας μη γελοιοποιήσουμε τη συζήτηση.
Αλλά ας σταματήσουμε επιτέλους να παριστάνουμε ότι ο δημόσιος λόγος υπάρχει μέσα σε γυάλα.
Ότι το μίσος που καλλιεργείται συστηματικά δεν διαμορφώνει κοινωνικές αντιλήψεις.
Ότι η συνεχής παρουσίαση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων ως απειλής δεν έχει συνέπειες.
Και κάτι τελευταίο, Λάκη.
Δεν χρειάζεται να είσαι ακτιβιστής. Ούτε να εκπροσωπείς κανέναν.
Αλλά υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό στο να απολαμβάνεις την ελευθερία που κατέκτησαν άνθρωποι οι οποίοι λοιδορήθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν επειδή ήταν διαφορετικοί, και την ίδια στιγμή να αντιμετωπίζεις με τόση άνεση τον πολιτικό λόγο που αμφισβητεί αυτή την ελευθερία.
Γιατί κάποιοι από εμάς δεν είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε τη διαφορετικότητα μας καριέρα.
Προσπαθούσαμε απλώς να επιβιώσουμε εξαιτίας της.
Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να φοράς τη διαφορετικότητα και στο να την κουβαλάς στο πετσί σου.
Η πρώτη μπορεί να σε κάνει διάσημο.
Η δεύτερη, ακόμη και σήμερα, μπορεί να σε στείλει στο νοσοκομείο.
Ή στο νεκροτομείο κ Γαβαλά…
