Αχ, ας ποινικοποιήσουμε λίγο ακόμα την ομοφυλοφιλία, γιατί μας είχε λείψει πολύ. Μωρέ, μήπως είχε δίκιο ο οικείος του δικηγόρου, ότι «είναι ο πιο μάγκας Έλληνας»; Μήπως διαστρεβλώνοντας την κατάσταση και χρησιμοποιώντας φανφαρίστικες εκφράσεις τύπου «επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι» θεώρει ο δικηγόρος ότι θα ξεχάσουμε πως ο πελάτης του κατηγορείται για παιδεραστία;

Δε νομίζω!

Ήταν Τρίτη βράδυ και τα αυτάκια μου άκουσαν στου ΑΝΤ1 το δελτίο πως υπάρχουν επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι και έχουν τα εξής χαρακτηριστικά «είναι αυτοί που έχουν διαλέξει σαν στάση ζωής τους, να μην έχουν καμία εργασία, και το μόνο που κάνουν είναι να συνυπάρχουν με ομοφυλόφιλους είτε γιατί τους αρέσει είτε έναντι αμοιβής.» Και κατ’ επέκταση, συμφώνα με το συλλογισμό του δικηγόρου αυτή η «στάση ζωής» καθιστά κάποιον άνθρωπο αναξιόπιστο μάρτυρα. Συγγνώμη; Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;

Δηλαδή, τι θέλει να μας πει ο κύριος δικηγόρος, ότι η σεξουαλικότητα μου στοιχειοθετεί μη αξιόπιστη προσωπικότητα; Ότι δε μου επιτρέπεται να καταγγείλω, και να ζητήσω το δίκιο μου επειδή είμαι γκέι; Από πού κι ως πού θα πρέπει να ανεχτώ τόση ομοφοβία; Γιατί εδώ, έχουμε να κάνουμε με ξεκάθαρη στοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Για τον δικηγόρο η ομοφυλοφιλία δεν είναι σεξουαλική ταυτότητα, δεν είναι σεξουαλικός προσδιορισμός, ή προσανατολισμός, ή έστω σεξουαλική επιθυμία, αλλά «επάγγελμα» που κάποιοι το κάνουν σαν χόμπι, «επειδή τους αρέσει» και κάποιοι το κάνουν με επαγγελματικούς όρους «έναντι αμοιβής» . Παιδιά, εντάξει, ζαλίστηκα. Δεν πάει πουθενά η ιστορία του δικηγόρου και τελοσπάντων θα πάει στο δικαστήριο και θα πει ότι οι μάρτυρες είναι αναξιόπιστοι, γιατί επαγγέλλονται «ομοφυλόφιλοι» και το δικαστήριο θα κάτσει να ακούσει τον συλλογισμό; Τι να πω! Πάντως, ο δικηγόρος εντέχνως και «μάγκικα» δε μας απαντάει πουθενά, αν ο σκηνοθέτης/ηθοποιός συναναστράφηκε σεξουαλικά με ανηλίκους. Το μόνο που μας λέει είναι ότι είναι αναξιόπιστοι οι ομοφυλόφιλοι που συχνάζουν σε «στέκια ομοφυλοφίλων» (πόσο passé φράση) και κατηγορούν άδικα, και αναξιόπιστα  τον σκηνοθέτη/ηθοποιό.

Αγάπη, όμως, ως εδώ, με τη στρέβλωση. Φτάνει.

Είναι 2021 και δε θα ανεχτώ άλλη επιθετικότητα και βία για την ομοφυλόφιλη μου ταυτότητα και τη σεξουαλικότητα. Ο δικηγόρος νομίζει ότι είμαστε ακόμα στα 90’s, που έβγαινε στην Τατιάνα και μας έδειχνε με το δάχτυλο. Δε λειτουργεί το πράγμα έτσι σήμερα. Έχουμε βαρεθεί την τόση υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας και στη συγκεκριμένη περίπτωση  γίνεται τρομακτικά επικίνδυνη. Ας ασχοληθεί η υπεράσπιση με τις καταγγελίες  βιασμού ανηλίκων, και ας αφήσει τις ρητορείες περί «επαγγελματιών ομοφυλοφίλων».


Γράφει ο Γιάννης Παυλόπουλος

Στο μεταπτυχιακό (Επικοινωνία και ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ) αντί να κάνω διπλωματική για τον Αλμοδόβαρ έκανα για το Ζεϊμπέκικο. Στη δραματική σχολή («δήλος» - Δήμητρα Χατούπη) αντί να παίξω την Πατρόνα έπαιζα τον Καπετάνιο. Γράφω μπας και θυμηθώ κάτι από το ταμπεραμέντο της παιδικής ηλικίας, εκείνου του αγοριού που φόραγε τα τακούνια της μαμάς και έπαιζε με τη barbie και τη bibibo. Αγαπημένη μου φράση: «Ο καθωσπρεπισμός και οι νοικοκυραίοι μου μαύρισαν την ψυχή. Ευχαριστώ, δε θα πάρω.»