Ένα γκέι ζευγάρι υπέστη σοβαρά τραύματα μετά από μία βάναυση ομοφοβική επίθεση στο Derry της Νότιας Ιρλανδίας.

Το περιστατικό σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής έξω από ένα εστιατόριο, όταν ο Emmett Doherty και ο Luke Bromilow προσπάθησαν να βοηθήσουν μια γυναίκα που παρενοχλούταν από άνδρες.

Ο Doherty ισχυρίζεται ότι απάντησε στους άντρες “μην μιλάς σε μια γυναίκα έτσι”, μετατρέποντάς τον έτσι σε στόχο ενός χειμάρρου με ασυνάρτητο ομοφοβικό περιεχόμενο και λεκτική κακοποίηση.

Οι άνδρες επιτέθηκαν βίαια στο ζευγάρι, αφήνοντάς τους τραυματισμένους ενώ χρειάζονταν νοσοκομειακή περίθαλψη για τους τραυματισμούς που υπέστησαν στο πρόσωπο, το κεφάλι και το σώμα.

Μιλώντας στο Derry Journal, ο Doherty, γεννημένος στο Derry  – ο οποίος βρισκόταν στην πόλη για να επισκεφτεί την οικογένειά του – εξήγησε ότι αυτός και ο σύντροφός του μελετούσαν το ενδεχόμενο να επιστρέψουν στην πόλη, αλλά “αυτό προφανώς δεν πρόκειται να συμβεί τώρα”.

Αναφέρει επίσης: “Ο Luke είναι απόλυτα τρομοκρατημένος, ήθελε να επιστρέψει νωρίς. Δεν θα φύγει από το σπίτι. Είναι απολύτως τραυματισμένος. Είναι απλώς αηδιαστικό. Έχω ηθική υποχρέωση απέναντι στην επόμενη γενιά να μιλήσω γι ‘αυτό. Δεν θα σιγήσω. Θα το πολεμήσω. Μας επιτέθηκαν σε αυτήν την πόλη. Έχουμε 2020. Είναι απόλυτη ντροπή.

Η αστυνομία αντιμετωπίζει την επίθεση ως έγκλημα μίσους

Τι μήνυμα στέλνει αυτό στη νεότερη γενιά; Τι μήνυμα στέλνει στον νεαρό 16χρονο που σκέφτεται να κάνει coming out; Θα τους απωθήσει. Θα ΜΑΣ απωθήσει.

Νιώθω πολύ έντονα ότι έχω την ηθική υποχρέωση απέναντι στην επόμενη γενιά γκέι ατόμων να τους πείσω να το κάνουν αυτό, να το επιδιώξουν.

Ο επιθεωρητής John Moore της Αστυνομικής Υπηρεσίας της Βόρειας Ιρλανδίας δήλωσε: “Οι αστυνομικοί παρευρέθηκαν στο μέρος όπου βρήκαν δύο άνδρες με τραυματισμούς στο κεφάλι και στο πρόσωπό τους και παρείχαν τις πρώτες βοήθειες σε έναν από τους δύο.”

Διεξάγουμε έρευνες για να διαπιστώσουμε τι συνέβη και ποιος συμμετείχε σε αυτό το περιστατικό, το οποίο αντιμετωπίζεται ως ομοφοβικό έγκλημα μίσους.

Όποιος βρισκόταν εκείνη την στιγμή εκεί και είδε τι συνέβη ή έχει περισσότερες πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την έρευνά μας, καλείται να έρθει σε επαφή με την αστυνομία στο Strand Road στο 101 και να αναφέρει τον αριθμό αναφοράς 227 της 26/07/20.

Tο Foyle Pride δήλωσε: “Είναι λυπηρό που το Foyle Pride πρέπει να καταδικάσει για άλλη μια φορά μια ομοφοβική επίθεση στο κέντρο της πόλης.

Η επίθεση εναντίον ενός άνδρα από το Derry και του συντρόφου του που επισκέφτηκαν από το Λίβερπουλ για ένα σαββατοκύριακο την οικογένειά του, συνέβη εντός και εκτός του κινέζικου takeaway Great Fortune στην κάτω πλευρά της William Street.

Ένας από τους άνδρες, ο οποίος υπερασπίστηκε μια γυναίκα, επίσης πελάτισσα του καταστήματος, από μια λεκτική επίθεση, χτυπήθηκε στο κεφάλι και υπέστη τραυματισμούς στην περιοχή των ματιών κι έσπασε επίσης τη μύτη του.

Ο σύντροφός του, ο οποίος περίμενε έξω, μπήκε στο κατάστημα όταν άκουσε την ομοφοβική επίθεση απέναντι στον σύντροφό του. Ο ίδιος δέχτηκε επίσης επίθεση. Συρόμενος έξω έμεινε στο έδαφος με τραυματισμούς στο κεφάλι και το σώμα.

Εκτός από τη φυσική επίθεση, οι δύο άνδρες και μια γυναίκα υπέστησαν χείμαρρο ομοφοβικής παρενόχλησης.

Το Pride του Foyle θα ήθελε να προσκαλέσει οποιοδήποτε άτομο στην περιοχή που παρακολούθησε αυτή τη αισχρή επίθεση και μπορεί να έχει οποιαδήποτε πληροφορία να επικοινωνήσει μαζί τους.

Όλες οι πληροφορίες που λαμβάνονται θα αντιμετωπίζονται με μέγιστη εχεμύθεια. Ευχόμαστε και στα δύο μέλη της κοινότητάς μας μια γρήγορη ανάκαμψη από αυτήν την απεχθή επίθεση”.

 

Όταν αναλογίζομαι τον εαυτό μου μικρό, αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι πως μου άρεσε να γράφω. Οι πρώτες μου αναμνήσεις έχουν να κάνουν με ένα κάπως αυτάρεσκο κοριτσάκι να δηλώνει ευθαρσώς: “Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω συγγραφέας και θα μοιράζω αυτόγραφα στους θαυμαστές μου.” Μεγαλώνοντας όμως οι τάσεις ναρκισσισμού μου με εγκατέλειψαν (ευτυχώς), και άρχισα να σκέφτομαι πιο συλλογικά. Βρέθηκα έτσι λίγα χρόνια αργότερα να σπουδάζω Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και να σπάω κάθε μέρα το κεφάλι μου πώς να κάνω αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο. Η πολλή σκέψη με οδήγησε σε πρώτη φάση στο Antivirus, το οποίο έχει καταλήξει να είναι κάτι σαν οικογένεια για μένα. Εδώ θα με βρείτε να γράφω ό,τι με προβληματίζει, ό,τι με θυμώνει, αλλά κι ό,τι με λυτρώνει. Αυτά που θέλω να συγκρατήσετε για μένα είναι πως έχω αδυναμία στις δυναμικές ιδέες, στους ακομπλεξάριστους ανθρώπους και στα βιβλία. Απεχθάνομαι τον ρατσισμό, τις δογματικές απόψεις και το να μην έχω έμπνευση όταν τη χρειάζομαι. Τώρα αν θελήσετε κάποια στιγμή να μου μεταφέρετε κι εσείς τις ιδέες σας ή να κάνετε κάποια σχόλια, θα με βρείτε στα κοινωνικά δίκτυα ή εναλλακτικά μπορείτε να μου προσφέρετε καφέ και σοκολάτα και θα τα βρούμε.