Ο Κωνσταντίνος Παναγιωτίδης σκηνοθετεί το «Κίτρινο Φεγγάρι» και μας εξηγεί γιατί αυτή η παράσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Το έργο – του γνωστού θεατρικού συγγραφέα, David Greig – καταπιάνεται με ζητήματα ψυχικής υγείας, με τα οικογενειακά τραύματα που κουβαλάμε αλλά και με την αναζήτηση του εαυτού μας (και των ταυτοτήτων μας). Σ΄αυτό παρακολουθούμε τον Λη, ο οποίος ονειρεύεται να γίνει gangster και την Λέιλα που θέλει να ξεφύγει από τη σιωπή που την πνίγει. Αντί να περιμένουν το μέλλον να τους βρει, επιλέγουν να το πάρουν στα χέρια τους – με τον πιο βίαιο τρόπο. Το αποτέλεσμα; Μια μοναδική μουσικοθεατρική εμπειρία.
Ακολουθεί η συζήτηση με τον σκηνοθέτη
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στο συγκεκριμένο έργο του David Greig και σας έκανε να θέλετε να το σκηνοθετήσετε;
Δεν ξέρω αν έχω διαβάσει πιο ποιητικό έργο στη ζωή μου. Ο τρόπος που γράφει ο Greig είναι μαγευτικός. Γράφει αποκλειστικά με εικόνες, εικόνες που ζωντανεύουν μπροστά σου. Δε χτίζει τον κόσμο γύρω σου, χτίζει εσένα μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Δεν έχω πάει ποτέ στα Χάιλαντς. Είναι σαν να έχω πάει. Φίλοι που έχουν πάει μου έχουν περιγράψει ακριβώς αυτό που έχω σχηματίσει στο μυαλό μου. Ο Greig, λοιπόν, γράφει γλυκά. Αγαπάει τους χαρακτήρες τους. Τους στηρίζει. Ταξιδεύει μαζί τους. Και μέσα από αυτό καταφέρνει να μιλήσει για τα πιο σκληρά πράγματα: Μιλάει για την ψυχική υγεία, για τη συνεχή ενηλικίωση, για την οικογένεια. Για την ιστορία του καθενός. Μιλάει για την ανθρώπινη συνθήκη. Τι παραπάνω χρειάζεται κανείς για να θέλει παθιασμένα να σκηνοθετήσει ένα έργο;
Το Κίτρινο Φεγγάρι συνδυάζει live μουσική, σύγχρονο χορό και θεατρική δράση. Πώς πιστεύετε ότι αυτή η σκηνική σύνθεση επηρεάζει την εμπειρία του θεατή;
Το έργο, όπως είναι γραμμένο, θεωρώ πως πρέπει να λειτουργήσει όχι μόνο στην οπτική αίσθηση, αλλά και στην ακουστική. Μια μουσική μπορεί να φτιάξει από μόνη της τοπία, ατμόσφαιρες. Μια live μουσική κάνει τα πάντα πιο ονειρικά. Όσο για τον χορό, βοηθάει την ίδια τη συνθήκη, το καμπαρέ στο οποίο βρισκόμαστε. Θυμίζει πως όλα είναι κομμάτι του σώου μας. Γιατί περί σώου μιλάμε. Αυτό είμαστε κι αυτές είναι οι ιστορίες μας.
Το έργο αγγίζει δύσκολα θέματα: νεανική κατάθλιψη, μοναξιά, οικογενειακό τραύμα, αναζήτηση ταυτότητας. Πόσο απαιτητική ήταν για εσάς η σκηνοθετική διαχείριση αυτών των θεματικών;
Το έργο αγγίζει την ανθρώπινη συνθήκη εν τη γενέσει της. Αφορά θεματικές πυρηνικές. Κι όταν μιλάμε για πυρήνα, για ζητήματα που όλοι μας λίγο-πολύ κρύβουμε μέσα μας, τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Κανείς πρέπει να ψάξει πολύ βαθιά για να βρει τις απαντήσεις. Τη σκηνοθεσία. Η δουλειά που κάναμε για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, η μελέτη, η ανάλυση, τόσο η θεωρητική, όσο και η υποκριτική, το χτίσιμο αυτής της συνθήκης, κομμάτι-κομμάτι ήταν ένα πραγματικά απαιτητικό εγχείρημα. Ένα εγχείρημα, το οποίο κατ’ εμέ ήταν πολύ επιτυχές.
Υπάρχει κάτι που σας συγκίνησε κατά τη διάρκεια των προβών ή της δημιουργίας της παράστασης;
Τα παιδιά. Όσοι συμμετείχαν. Η προσπάθεια που κάνανε, το υλικό που έφερναν, η διαθεσιμότητά τους. Και μιλάω για όλους τους συντελεστές, όχι μόνο τους ηθοποιούς. Το συναίσθημα της συνειδητοποίησης πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτό το έργο και το στηρίζουν με ό, τι έχουν και δεν έχουν, καθώς και η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και μου δείχνουν, είναι συγκλονιστικό.
Ποιες σκέψεις ή συναισθήματα θα θέλατε να προκαλέσει η παράσταση στο κοινό όταν φύγει από το θέατρο;
Το έργο -και συνεπώς και η παράσταση- είναι αρκετά ικανό να σε κάνει να πιστέψεις πως είναι μια μνεία στην αυτοκαταστροφή, πως είναι ένα πεσιμιστικό έργο που σε κάνει να χάνεις οποιαδήποτε ελπίδα. Αυτό, όμως, που εντέλει θα καταλάβει ένας θεατής, αυτό στο οποίο οδηγεί αυτή η κατά τ’ άλλα οδυνηρή διαδρομή, είναι η απελευθέρωση. Κανείς είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και επιλογές υπάρχουν. Ξέρεις πότε θα καταλάβεις αν η παράσταση πήγε καλά; Όταν ο θεατής βγει από το θέατρο πιο αισιόδοξος από όσο ήρθε.
Πληροφορίες
Κίτρινο Φεγγάρι
Χώρος: Θέατρο Βαφείο, Αγίου Όρους 16, 10447, Αθήνα
Ημερομηνίες: Κάθε Πέμπτη, 21:00 | έως 5 Μαρτίου
Διάρκεια: 120 λεπτά
