Κάθε χρόνο, στις 31 Μαρτίου, η Διεθνής Ημέρα Τρανς Ορατότητας φωτίζει τις ζωές των τρανς ατόμων, ενώ αναδεικνύει και τα δυσανάλογα επίπεδα φτώχειας, διακρίσεων και βίας που αντιμετωπίζουν σε σχέση με τα cis άτομα.
Το τελευταίο διάστημα, η ρητορική αλλά και οι πολιτικές που αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη των τρανς ατόμων αυξάνονται συνεχώς σε διάφορα μέρη του κόσμου, αγγίζοντας διάφορους τομείς της καθημερινότητάς τους. Στον αθλητισμό, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο δημόσιο πεδίο, η παρουσία των τρανς αθλητών και ιδιαίτερα των τρανς αθλητριών έχει γίνει αντικείμενο έντονης τρανσφοβικής διαμάχης.
Όλο και περισσότερες διοργανώσεις προχωρούν σε τρανσφοβικούς αποκλεισμούς, με αποκορύφωμα την πρόσφατη απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) να απαγορεύσει τη συμμετοχή των τρανς αθλητριών στις γυναικείες κατηγορίες.
Όσο, όμως, παγκόσμια αθλητικά σώματα αποφασίζουν ποι@ τελικά ανήκει στο γήπεδο, μη επιτρέποντας σε μια μερίδα ατόμων να βιώσει τις θετικές πλευρές του αθλητισμού, θυμόμαστε όλες εκείνες τις τρανς αθλήτριες, αθλητές και αθλητά που απλώς θέλησαν να αγωνιστούν.
Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε χωρίς να αναφέρουμε τη Renée Richards, μια επαγγελματία τενίστρια τη δεκαετία του 1970 και μια από τις πρώτες γνωστές ανοιχτά τρανς αθλήτριες. Η Richards βίωσε μια από τις πρώτες αντί-τρανς πολιτικές στον αθλητισμό, καθώς μετά το δημόσιο coming out της το 1976, η Αμερικανική Ομοσπονδία Τένις επέβαλε σε όλες τις γυναίκες αθλήτριες να υποβάλλονται σε ορμονικές εξετάσεις.
Η αθλήτρια υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στο γυναικείο τουρνουά του US Open το 1976, αλλά αρνήθηκε να υποβληθεί στις εξετάσεις, με αποτέλεσμα οι διοργανωτές να της αρνηθούν τη συμμετοχή. Ωστόσο, δεν το άφησε να περάσει έτσι και άσκησε αγωγή για την απόφαση αυτή, με τον δικαστή τότε να αποφαίνεται υπέρ της.
Στη συνέχεια, έφτασε στον τελικό του διπλού στο US Open του 1977 και συνέχισε να αγωνίζεται επαγγελματικά για αρκετά χρόνια.
Η Laurel Hubbard έγραψε ιστορία όταν έγινε η πρώτη ανοιχτά τρανς αθλήτρια που συμμετείχε στους (θερινούς) Ολυμπιακούς Αγώνες το 2020. Αγωνίστηκε στην κατηγορία άρσης βαρών γυναικών (87 κιλά) στο Τόκιο, αλλά δεν προκρίθηκε, καθώς απέτυχε και στις τρεις προσπάθειές της.
Ωστόσο, η παρουσία της μετατράπηκε σε μια παγκόσμια συζήτηση για την ισότητα και τη συμπερίληψη στον αθλητισμό, και παρά τις τρανσφοβικές φωνές γύρω από τη συμμετοχή της, έδειξε ότι ένας δρόμος που κάποτε φαινόταν αδιανόητος είχε ανοίξει.
Στον χώρο του βόλεϊ, η Tifanny Abreu αντιμετώπισε χρόνια αμφισβήτησης και έντονες αντιδράσεις, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο. Μάλιστα, ήταν η πρώτη ανοιχτά τρανς γυναίκα που έπαιξε στη σούπερ λίγκα της Βραζιλίας, το υψηλότερο επίπεδο επαγγελματικού βόλεϊ στη χώρα.
Το 2017, της επετράπη να συμμετέχει στις γυναικείες αθλητικές διοργανώσεις. «Η μεγαλύτερή μου κληρονομιά δεν είναι ότι έφτασα στους Ολυμπιακούς, αλλά το ότι ανοίγω τον δρόμο για νέες τρανς αθλήτριες και αθλητές», είπε η ίδια στο Universa το 2021.
«Η ευχή μου είναι όλο και περισσότερες διοργανώσεις να αρχίσουν να μας βλέπουν όχι ως τρανς άτομα, αλλά ως αθλητ@».
Σε προ-επαγγελματικό επίπεδο, η Andraya Yearwood είναι αθλήτρια στίβου που αγωνιζόταν στην ομάδα κοριτσιών του λυκείου της από το 2017. Κέρδισε τίτλους σε επίπεδο πολιτείας στα 100 μέτρα και στα 200 μέτρα.
Το 2020, τρεις οικογένειες αντιπάλων της Yearwood κατέθεσαν ομοσπονδιακή αγωγή, προσπαθώντας να απαγορεύσουν στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται σε γυναικείες ομάδες στο Κονέκτικατ.
Η αγωγή απορρίφθηκε από το περιφερειακό δικαστήριο το 2021.
Σίγουρα, πολλά από εσάς θα γνωρίζετε τη Lia Thomas – μια από τις αθλήτριες που έχουν βιώσει τις περισσότερες τρανσφοβικές επιθέσεις παγκοσμίως. Η Thomas ήταν κολυμβήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και η πρώτη ανοιχτά τρανς γυναίκα που κέρδισε σε πρωτάθλημα της NCAA.
Από τότε και μετά τα τρανσφοβικά εκτελεστικά διατάγματα της κυβέρνησης των ΗΠΑ, το πανεπιστήμιο έχει διαγράψει τα ρεκόρ της κολυμβήτριας.
Μια ακόμα τρανς αθλήτρια που έχει μείνει στην ιστορία είναι η Mianne Bagger, παίκτρια γκολφ από τη Δανία. Όταν συμμετείχε στο Αυστραλιανό Όπεν Γυναικών το 2004, έγινε η πρώτη ανοιχτά τρανς αθλήτρια που συμμετείχε σε επαγγελματικό τουρνουά γκολφ.
Οι προσπάθειές της να ασκήσει πίεση για να καταργήσει τον όρο «female at birth» το 2010 από το Australian Ladies Professional Golf Tour, γνωστό ως ALPG Tour, ήταν καθοριστικές.
Στο πεδίο των πολεμικών τεχνών, μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες είναι η Fallon Fox, η οποία έγινε η πρώτη ανοιχτά τρανς αθλήτρια που αγωνίστηκε στις μεικτές πολεμικές τέχνες.
Αφού έκανε coming out το 2013, η Fox δέχτηκε πληθώρα τρανσφοβικών επιθέσεων σχετικά με την επιλεξιμότητά της. Ωστόσο, αυτό δεν την πτόησε, καταλήγοντας να κερδίζει πέντε από τους έξι επαγγελματικούς αγώνες ΜΜΑ μεταξύ 2012 και 2014.
Το 2014 εισήχθη στο National Gay and Lesbian Sports Hall of Fame.
Φυσικά, στην ιστορία είχαν, έχουν και θα μείνουν και πληθώρα τρανς ανδρών που με τη συμμετοχή τους έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι στο να κάνουν τον αθλητισμό πιο συμπεριληπτικό.
Ο Chris Mosier, αθλητής στο τρίαθλον, έκανε δημόσιο coming out ως τρανς άνδρας το 2010. Στη συνέχεια, κατάφερε να κερδίσει μια θέση στην ανδρική ομάδα του αμερικανικού στίβου για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2016. Ο Mosier είναι πλέον γνωστός ως ο πρώτος τρανς άνδρας που εκπροσώπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνή διοργάνωση και θεωρείται ότι συνέβαλε αποφασιστικά στην αλλαγή της τότε πολιτικής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής όσον αφορά τα τρανς άτομα.
Σήμερα, είναι ένας ένθερμος υποστηρικτής των τρανς δικαιώματων, ο οποίος συχνά μιλά δημόσια για τη συμπερίληψη στον αθλητισμό. Συνεργάζεται επίσης με ΛΟΑΤΚΙ+ αθλητικές ομοσπονδίες για τη βελτίωση της τρανς εκπροσώπησης και είναι ο ιδρυτής του transathlete.com, ενός ιστότοπου που αποτελεί πηγή πληροφοριών για αθλητές και προπονητές.
Ο Schuyler Bailar είναι Αμερικανός κολυμβητής και ένας από τους πρώτους τρανς αθλητές που αγωνίστηκαν σε ανδρική ομάδα της NCAA Division 1.
Αγωνίστηκε για το Χάρβαρντ για τέσσερις σεζόν πριν αποφοιτήσει το 2019. Επίσης, μιλάει ανοιχτά για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα και εργάζεται για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο Kye Allums έγινε το πρώτο ανοιχτά τρανς άτομο που αγωνίστηκε σε άθλημα της NCAA Division I, όταν έκανε coming out ως τρανς άνδρας, ενώ έπαιζε μπάσκετ στην γυναικεία ομάδα του Πανεπιστημίου George Washington το 2010.
Ο Allums, που αγωνιζόταν στη θέση του γκαρντ, έπαιξε συνολικά τρεις σεζόν, τερματίζοντας την καριέρα του στο κολεγιακό μπάσκετ το 2011 μετά από μια σειρά κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων. Το 2015, εισήχθη στο National Gay and Lesbian Sports Hall of Fame.
Είναι ένας ένθερμος ακτιβιστής και μέντορας για τα νεαρά ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, ενώ εμφανίστηκε και στο ντοκιμαντέρ «The T Word» της Laverne Cox, το οποίο πραγματεύεται τη ζωή ενός νεαρού τρανς ατόμου.
Σημαντικό ρόλο στον αγώνα για τη συμπερίληψη έχουν παίξει και γνωστά τρανς non-binary αθλητ@. Το Layshia Clarendon είναι ένα από τα πρώτα τρανς και non-binary άτομα που έπαιξαν στο WNBA (γυναικείο NBA). Κέρδισε επίσης και ένα χρυσό μετάλλιο το 2018 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Γυναικείου Μπάσκετ.
Το non-binary δρομέ@ Nikki Hiltz έκανε coming out σαν σήμερα το 2021. Μιλάει εδώ και χρόνια ανοιχτά για τη σημασία της συμπερίληψης, ενώ πρόσφατα κατέκρινε την τρανσφοβική πολιτική της ΔΟΕ.
«Οι επιθέσεις εναντίον των τρανς ατόμων έχουν οδηγήσει συστηματικά σε περισσότερη αστυνόμευση και ρύθμιση των σωμάτων ΟΛΩΝ των γυναικών», έγραψε. «Όλα πληγώνονται από την τρανσφοβία».
Κάθε ένα από αυτά τα άτομα δεν έγινε σύμβολο απαραίτητα επειδή το επιδίωξε. Έγινε επειδή η παρουσία του αμσβηστήσε τις βαθιά τρανσφοβικές, σεξιστικές και βασισμένες στην παραπληροφόρηση αντιλήψεις για το φύλο και τον αθλητισμό. Στην πράξη, πολλές τρανς αθλήτριες, αθλητές και αθλητά εκπροσωπούν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια τους την καριέρα. Εκπροσωπούν την καταπολέμηση των αποκλεισμών και τη συμπερίληψη όλων των ατόμων στον αθλητισμό.
Η αλήθεια είναι ότι ο αθλητισμός δεν υπήρξε ποτέ εντελώς ουδέτερος χώρος, καθώς αντανακλά τις αξίες της ίδιας της κοινωνίας που τον δημιουργεί. Από τις διαμάχες για τη συμμετοχή των γυναικών μέχρι τις ρατσιστικές συζητήσεις για τη φυλή και το σώμα, κάθε εποχή επαναπροσδιορίζει τι σημαίνει «δικαιοσύνη» με βάση το εκάστοτε πολιτικό κλίμα.
Σήμερα, η συζήτηση για τις τρανς αθλήτριες συγκεκριμένα βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο καμπής, με τα τρανσφοβικά νομοθετήματα παγκοσμίως να επηρεάζουν ολοένα και περισσότερα αθλητικά σώματα και διοργανώσεις.
Έτσι, η Διεθνής Ημέρα Τρανς Ορατότητας δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι υπενθύμιση ότι η ορατότητα δεν συνεπάγεται αυτόματα αποδοχή και συμπερίληψη, αλλά είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξει μια ιστορία που γράφεται χωρίς τη συμμετοχή όλων μας. Και ίσως, αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε να μην είναι μόνο το ποιο άτομο επιτρέπεται να αγωνιστεί, αλλά το τι αξίες θέλουμε να εκπροσωπεί ο ίδιος ο αθλητισμός.
Με πληροφορίες από Outsports, Healthline και CBS News.
