Όλο και πιο συχνά, τον τελευταίο καιρό, νιώθω πως ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να «συζητάμε» για τις διακρίσεις είναι αρκετά θεωρητικός και πάντα με μία αίσθηση προνομίου.
Γιατί τη στιγμή που εμείς γράφουμε, αναλύουμε και συζητάμε για τις διακρίσεις, υπάρχουν άτομα εκεί έξω που τις βιώνουν και που στερούνται (λόγω αυτών) την επιβίωση και την αξιοπρέπειά τους. Επίσης, υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι οι διακρίσεις αυτές επηρεάζουν συγκεκριμένες πτυχές της ζωής τους και μέχρι κάποιο βαθμό. Η αλήθεια, όμως είναι, ότι ο αντίκτυπός αφορά στο σύνολο της ύπαρξή τους… ακόμη και μετά από αυτήν.
Μόλις, χθες η Άννα Κουρουπού – εκπρόσωπος της Trangender Greece – έκανε γνωστό τον θάνατο μίας 81χρονης τρανς γυναίκας από ασιτία. «Ήταν άπορη, έπαιρνε κάποιο συσσίτιο από την εκκλησία , πουλούσε χαρτομάντηλα στα φανάρια. Ετών 81!…Και μόνο που το γράφω, ντρέπομαι», σημείωνε στην ανάρτησή της η Άννα, αποτυπώνοντας έτσι την ντροπή που (πρέπει να) νιώθουμε για την κοινωνία στην οποία ζούμε.
Επιπλέον, αποκάλυψε ότι η κοινωνική υπηρεσία και το γραφείο κίνησης του νοσοκομείου στο οποίο νοσηλευόταν, απέρριψε αίτημα, να ταφεί και να κηδευτεί δωρεάν με το όνομά της και με την ταυτότητα φύλου της και επέβαλε το να γίνει η δωρεάν ταφή και κηδεία με όνομα και ενδυμασία, ενάντια στην ταυτότητα αυτήν. Ας σταθούμε λίγο σε αυτό και ας αναλογιστούμε το πώς οι συνέπειες μίας φοβικής αντίληψης (που σχετίζεται με την ταυτότητα φύλου) γίνεται συμπεριφορά διάκρισης που επηρεάζει ένα άτομο ακόμη και μετά τον θάνατό του. Είναι σοκαριστικό. Για την ιστορία, λίγες ώρες αργότερα, σε μια άλλη ανάρτησή της η Άννα ενημέρωσε πως ο διευθυντής του νοσοκομείου επικοινώνησε μαζί της ζητώντας συγγνώμη για την συμπεριφορά του προσωπικού στο γραφείο κίνησης.
Την ίδια στιγμή, μία άλλη τρανς γυναίκα στην Αθήνα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, μιας και λόγω τραυματισμού έχει χάσει τη δουλειά της και δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της. Και ενώ υπάρχει η δυνατότητα να φιλοξενηθεί σε κάποιο σπίτι που διαθέτει ο δήμος Αθηναίων, μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. «Γνωρίζαμε και γνωρίζατε στον δήμο ότι υπάρχει ένα μικρό διαμέρισμα για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Οι δομές για ένα τρανς άτομο δεν είναι κατάλληλες γιατί δεν είναι ασφαλείς. Ειδικά αν είναι τραυματισμένο», αναφέρει σε ανάρτηση το Ντέζι Γαλιατσάτου, αναδεικνύοντας ακόμη μία σκληρή πραγματικότητα που δημιουργούν οι διακρίσεις. Αφού ακόμη και η (φιλοξενία σε μια δομή) ενός τρανς ατόμου που έχει ανάγκη, μπορεί να είναι επικίνδυνη.
Κι όλα αυτά ενώ δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από τον θάνατο της Βαγγελιώς, μίας τρανς γυναίκας που ήταν μόνη, που ήταν άρρωστη, που δεν μπορούσε να φάει και που φοβόταν να πάει στο νοσοκομείο λόγω – φυσικά- των διακρίσεων που θα μπορούσε να υποστεί. Και που (μόνο) χάρη στη δράση μιας χούφτας ανθρώπων κατάφερε να ζήσει λίγες στιγμές φροντίδας. Επίσης ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που φρόντισαν και για την ταφή της.
Και οι τρεις – παραπάνω -περιπτώσεις αφορούν σε τρανς άτομα. Και αυτό λέει πολλά. Αφού τα τρανς άτομα εξακολουθούν να βιώνουν εκτός (αλλά και εντός) της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας τις περισσότερες διακρίσεις και προκαταλήψεις. Επίσης, και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, οποιαδήποτε ενέργεια υποστήριξης και φροντίδας έγινε από πρωτοβουλία μερικών ευαισθητοποιημένων ανθρώπων. Καμία θεσμική υποστήριξη. Και αυτό λέει ακόμη περισσότερα. Για τους θεσμούς, για την πολιτεία, ακόμη και για εμάς που συνεχίζουμε να μιλάμε θεωρητικά και από ασφάλεια για διακρίσεις. Κάπου διάβασα ότι «τα τρανς άτομα είναι τα αόρατα θύματα της κοινωνίας». Διαφωνώ. Ορατά είναι. Εμείς, κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε!
