Τα (κουήρ) αστεία της Σαββούλας Οικονόμου

«Είμαι millennial, κωμικός και λεσβία. Έχω τρία κατοικίδια, μου αρέσει να διαβάζω και να διαφωνώ σαν παππούς στο καφενείο για τα πολιτικά».

Η Σαββούλα Οικονόμου είναι μια stand – up κωμικός, που αντλεί την έμπνευσή της από την καθημερινότητά της ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο. Αυτήν την περίοδο συμμετέχει μαζί με τη Δήμητρα Θωμά, στις “Ψύχραιμες“, στη σκηνή του TGIFridaysLoft. Τη συναντήσαμε για να τη γνωρίσουμε καλύτερα.

Πώς ξεκίνησες το stand-up;

Ήδη από το σχολείο ήμουν μέλος της θεατρικής ομάδας, όπου γράφαμε τα δικά μας κωμικά κείμενα και παρωδίες. Με την ενηλικίωση και το Πανεπιστήμιο κάπως τα άφησα όλα αυτά και πριν δύο χρόνια ήρθε στην ζωή μου το Snap- Athens Queer Comedy Club, όπου παρακολούθησα το workshop κωμωδίας που κάνουν η Χριστίνα Βούλγαρη και ο Δημήτρης Δούκογλου. Νομίζω από την πρώτη στιγμή που ανέβηκα στη σκηνή και είπα το πρώτο μου αστείο, κάτι μέσα στο κεφάλι μου έκανε κλικ και από τότε κόλλησα.

Πώς επηρεάζει η ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητά σου το υλικό και τη θεματολογία σου;

Στα κείμενα μου ασχολούμαι με ό,τι με απασχολεί στην καθημερινότητα μου και η ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητα μου είναι ένα βασικό κομμάτι σε αυτό. Το υλικό μου έχει ιστορίες και αστεία για το coming out, το λεσβιακό dating, το πώς με αντιμετωπίζουν στον δρόμο οι straight, το straight pride και άλλα πολλά. Στην αρχή με άγχωνε να παίζω σε στρέιτ κοινό τα λεσβιακά μου αστεία, αν θα τα καταλάβουν, αν θα γελάσουν, μήπως κατά λάθος ενισχύω τα στερεότυπα. Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια αστεία, απλοποιώ τα κείμενα μου για να είναι κατανοητά από όλους ή εξηγώ τι σημαίνει κάποια ορολογία. Για παράδειγμα έχω ένα αστείο για το πως πέφτω πάντα θύμα του queerbaiting, όπου πρώτα παίρνω λίγο χρόνο να εξηγήσω τι είναι το queerbaiting.

Ποια θεωρείς ότι είναι τα όρια του χιούμορ;

Ένα καλό αστείο έχει διαφορετικά όρια από ένα κακό αστείο. Το θέμα είναι ότι συχνά από το να παραδεχτεί κανείς ότι το αστείο του δεν είναι και τόσο καλό τελικά, προτιμάει να ρίξει το φταίξιμο στη «woke agenda», τις φεμινίστριες και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Ένα βασικό συστατικό της κωμωδίας είναι η έκπληξη και οι απροσδόκητες συνδέσεις. Έχουμε 2026 και ακόμα ακούμε αστεία για τις υστερικές γκόμενες, τα τρανς άτομα και τις αξύριστες φεμινίστριες. Φοβερή έκπληξη, τα ακούμε όλα αυτά μόνο τα τελευταία 100 χρόνια. Προσωπικά το να πατάς πάνω σε ευάλωτες ομάδες για να πάρεις τρία γέλια παραπάνω χαϊδεύοντας συντηρητικά ένστικτα μου φαίνεται φτηνό και ηθικά και καλλιτεχνικά.

Το να ανεβαίνω στην σκηνή μπροστά σε 50-100 αγνώστους και να λέω ότι είμαι λεσβία και να κάνω αστεία για αυτό και να γελάμε όλοι μαζί είναι απίστευτα ενδυναμωτικό!

Έχεις αντιμετωπίσει ποτέ αρνητικές αντιδράσεις λόγω της ταυτότητάς σου; Πώς το διαχειρίστηκες;

Ναι, έχω ακούσει ομοφοβικά σχόλια και αποτυχημένα αστεία είτε από συναδέλφους είτε από το κοινό για την ταυτότητα μου, τα περισσότερα θεωρώ ότι είναι από άγνοια και όχι από ομοφοβία. Μετά υπάρχουν και αυτοί που με το που ανεβαίνω στην σκηνή απλά κλειδώνουν, δεν τους ενδιαφέρει τι θα πω, δεν πρόκειται να γελάσουν μαζί μου, κάθονται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και περιμένουν τον επόμενο άντρα να ανέβει στην σκηνή για να γελάσουν. Στην αρχή με ενοχλούσε, με τον καιρό και συνειδητοποιώντας ότι αυτό είναι κοινό βίωμα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ στην σκηνή, έχω μάθει να τους αγνοώ. Αν πλήρωσες εισιτήριο για να μην γελάσεις, είναι πρόβλημα σου. Έχει τύχει σε παράσταση να είναι ένα ζευγάρι, η κοπέλα να έχει ξεκαρδιστεί και ο τύπος να της κάνει παρατήρηση που γελάει τόσο δυνατά. Μετά από αυτό, πιστεύω πως μια παράσταση stand up είναι ιδανικό μέρος για δεύτερο – τρίτο date, τουλάχιστον έτσι μαθαίνεις από νωρίς αν ο άλλος είναι κομπλεξικός. Από την άλλη, για να πω και τα θετικά, έχει τύχει σε παραστάσεις να ακουστούν ομοφοβικά και τρανσφοβικά αστεία και το κοινό να μην γελάσει καθόλου, νομίζω αυτό δείχνει και το πως έχουμε ωριμάσει ως κοινωνία σε αυτά τα ζητήματα. Σίγουρα έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά πριν 10 χρόνια αυτά τα αστεία θα έπαιρναν γέλια.

Θεωρείς ότι το stand-up μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής;

Ναι. Το χιούμορ αποσυμφορίζει τον θυμό και κάνει πιο εύκολο να συζητήσουμε δύσκολα θέματα. Για παράδειγμα στο κείμενο μου, μιλάω για το πώς με έχουν παρενοχλήσει διάφοροι άντρες στον δρόμο, ο κόσμος γελάει, αλλά ελπίζω ότι στο τέλος παίρνει μαζί του και την οπτική του πώς είναι να είσαι queer γυναίκα στον δημόσιο χώρο. Επίσης πιστεύω ότι το χιούμορ, μας φέρνει πιο κοντά, γελάμε μαζί, γελάμε με τα ίδια πράγματα, άρα πέρα από τις διάφορες μας, έχουμε και κάποιες κοινές εμπειρίες. Αυτό πιστεύω, στην εποχή που το κάθε άτομο ζει μέσα σε μια αλγοριθμική φούσκα, μπορεί να έχει αρκετή δύναμη.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις αλλά και οι μεγαλύτερες χαρές του να είσαι out στο χώρο της κωμωδίας;

Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια της ζωής μου σε κύκλους που αντιμετώπιζαν τη λεσβιακή μου ταυτότητα ως κάτι που ανέχονται σε εμένα και όχι ως κάτι που αποδέχονται, το να ανεβαίνω στην σκηνή μπροστά σε 50-100 αγνώστους και να λέω ότι είμαι λεσβία και να κάνω αστεία για αυτό και να γελάμε όλοι μαζί είναι απίστευτα ενδυναμωτικό. Νομίζω έχει βοηθήσει και εμένα να νιώσω πιο άνετα με το ποια είμαι.

Στο κείμενο μου, μιλάω για το πώς με έχουν παρενοχλήσει διάφοροι άντρες στον δρόμο, ο κόσμος γελάει, αλλά ελπίζω ότι στο τέλος παίρνει μαζί του και την οπτική του πώς είναι να είσαι queer γυναίκα στον δημόσιο χώρο!

Μίλα μας λίγο για τα επαγγελματικά σου σχέδια.

Από τον Φεβρουάριο ξεκινάμε με την Δήμητρα Θωμά την παράσταση μας “Ψύχραιμες“. Μια stand up παράσταση για καμένα λάδια (κυριολεκτικά), καμένα facts (μεταφορικά) και τα καμένα όνειρα των οικογενειών μας. Θα είμαστε στο TGI Fridays™ Καπνικαρέας (Καπνικαρέας, 3) κάθε Πέμπτη και μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια στο more, θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί. Είναι η πρώτη παράσταση stand up που αποτελείται από δυο queer γυναίκες.

Ποιο αστείο ή ιστορία θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύει καλύτερα ως καλλιτέχνιδα;

Όλα μου τα αστεία αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι μου. Το αγαπημένο μου αστείο, αυτό που χαίρομαι περισσότερο όταν παίζω είναι ένα beat για ένα μανιτάρι που όταν το μυρίζεις έρχεσαι σε οργασμό, να έρθετε στην παράσταση μας για να μάθετε περισσότερα.


φωτογραφίες: Θάνος λεβέντης

Vasilis Thanopoulos

Vasilis Thanopoulos

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο [email protected]. Cu!




Δες και αυτό!