Πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου της Μαρίας Λαδά, μιας ανάπηρης γυναίκας, η οποία σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αποβίβασής της από αεροσκάφος.
Η 67χρονη γυναίκα, η οποία ήταν υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των ανάπηρων ατόμων, έχασε τη ζωή της το βράδυ της Πέμπτης στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
«Δεν ήταν μόνο ατύχημα», τονίζουν τα Cool Crips, εξηγώντας πως «δεν είναι η πρώτη φορά που ανάπηρο άτομο ταυματίζεται σε διαδικασία επιβίβασης ή αποβίβασης».
Η ανάρτηση των Cool Crips:
Η Μαρία, συναναπηρή μας, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της αποβίβασής της από αεροσκάφος.
Σοκαριστικό;
Σίγουρα είναι μια τραγική είδηση είδηση, αλλά δυστυχώς δεν πέφτουμε από τα σύννεφα… Αυτό μάλλον θα σας είναι πιο σοκαριστικό.
Αλήθεια είναι ότι η είδηση αυτή είναι μια σκληρή υπενθύμιση ενός προβλήματος που οι ανάπηροι γνωρίζουμε πολύ καλά. Και έχουμε στο μυαλό μας κάθε φορά που ταξιδεύουμε.
Τα αεροπλάνα (και τα πλοία και τα τρένα και τα ΚΤΕΛ) δεν είναι φιλόξενοι χώροι. Είναι σχεδιασμένα γύρω από ένα πολύ συγκεκριμένο σωματικό πρότυπο. Η ταχύτητα, η αποδοτικότητα και η πίεση να ολοκληρωθεί γρήγορα η αποβίβαση ώστε να ξεκινήσει η επόμενη επιβίβαση, συχνά προηγούνται της αξιοπρέπειας και, όπως φαίνεται, ακόμη και της ουσιαστικής ασφάλειας. Σαν να λέμε κέρδη vs ζωές μας, σημειώσατε 1.
Ο εξοπλισμός μπορεί να είναι ανεπαρκής ή κακοσυντηρημένος. Το προσωπικό μπορεί να είναι λίγο ή ελλιπώς εκπαιδευμένο. Και πολλές φορές όλα βασίζονται μόνο στην «καλή πρόθεση και στο φιλότιμο» να βοηθήσει κάποιο ένα ανάπηρο άτομο λειτουργεί χωρίς σωστή γνώση, χωρίς σωστούς όρους, χωρίς να λαμβάνει υπόψη την εμπειρία και τις ανάγκες του ίδιου του ατόμου. (Οχι ότι είναι κακό να υπάρχει πρόθεση, αλλά δεν γίνεται ένα ολόκληρο σύστημα να βασίζεται ουσιαστικά σε αυτό.)
Δεν είναι η πρώτη φορά που ανάπηρο άτομο τραυματίζεται σε διαδικασία επιβίβασης ή αποβίβασης. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταστρέφεται αμαξίδιο. Και δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάμε για θανατηφόρο περιστατικό.
Αυτό που συνέβη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μεμονωμένο ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα της εξιδανίκευσης της κανονικότητας, της βιασύνης και μιας κουλτούρας που θεωρεί κάποια σώματα δεδομένα και τα υπόλοιπα «διαχείριση».
Νομίζω θα το γράφουμε σε κάθε ποστ: Η αναπηρία δεν είναι η βλάβη του σώματος. Η αναπηρία είναι ο κίνδυνος και ο αποκλεισμός που παράγονται όταν τα συστήματα δεν σχεδιάζονται για όλα τα σώματα.
Συλλυπητήρια στους οικείους της Μαρίας. Δεν ήταν μόνο ατύχημα.
