«Οι γκέι έχουν όλα τα δικαιώματα στην Ελλάδα». Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε το πάνελ μίας πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής, αφού σχολίασε αρνητικά «την αισθητική του Gay Pride».
Καταρχάς, μιας και όλα έχουν τη σημασία τους, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως μιλάμε για «Pride» και όχι για «Gay Pride», αφού αυτές οι εκδηλώσεις/πορείες/γιορτές υπερηφάνειας αφορούν στο σύνολο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, κι όχι μόνο στα γκέι άτομα. Να πούμε, επίσης, ότι αυτή η εμμονική αναφορά στα γκέι άτομα κάθε φορά που μιλάμε για το pride αποτελεί, εντέλει, και μια φοβική θέση, αφού επιμένει να αναγνωρίζει μόνο μία πλευρά του ΛΟΑΤΚΙ+ φάσματος, ξεχνώντας πολλές άλλες (ακόμη πιο) ευάλωτες πλευρές του (όπως πχ τα τρανς ή ίντερσεξ άτομα).
Ας επανέλθουμε τώρα στη λανθασμένη διαπίστωση, στην οποία κατέληξε χθες το τηλεοπτικό πάνελ, που θέλει «οι γκέι να έχουν όλα τα δικαιώματά τους στην Ελλάδα». Γιατί μπορεί η συγκεκριμένη φράση να προήλθε από μια εκπομπή με κακοποιητικό παρελθόν που αρέσκεται να σκανδαλίζει τα συντηρητικά αυτάκια των τηλεθεατών της, δεν παύει, ωστόσο, να αντανακλά τη (διαστρεβλωμένη) άποψη που έχει σχηματίσει ένα μεγάλο (κατά τη γνώμη μου) μέρος της (ετεροκανονικής) κοινωνίας στη χώρα μας. Και είναι σημαντικό να το πλαισιώσουμε, αφού αυτή η εσφαλμένη άποψη έχεις τις αιτίες της.
Κοινώς, υπάρχουν κάποιοι πολύ συγκεκριμένοι λόγοι, για τους οποίους πολλοί εκεί έξω πιστεύουν ότι τα γκέι άτομα στην Ελλάδα δεν έχουν προβλήματα, πέρα φυσικά από την όποια ομοφοβία τους ή από την αίσθηση προνομίου που διατηρούν και που τους επιτρέπει να ζουν την καθημερινότητά τους χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις.
Ένας σημαντικός λόγος είναι ο τρόπος με τον οποίο τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα υπάρχουν (ή δεν υπάρχουν) στον πολιτικό λόγο. Όταν ψηφιζόταν η ισότητα στον γάμο σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος συζητούσε γι’ αυτή, χωρίς ωστόσο ποτέ να αναφέρεται και στους υπόλοιπους αποκλεισμούς που υφίστανται τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα (υγεία, εργασία, στέγαση, επιθέσεις). Ακόμη και οι αναφορές για τις σαφείς παραλείψεις του νόμου (αποκλεισμός των τρανς ατόμων, αποκλεισμός ομόφυλων ζευγαριών στην πρόσβαση σε υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, κλπ), σχεδόν αποσιωπήθηκαν, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι «όλα τα προβλήματα λύθηκαν». Η ισότητα στον γάμο ήρθε, φυσικά, να λύσει κάποια βασικά προβλήματα, αλλά αυτά δεν ήταν τα μοναδικά!
Αυτή η ψευδής αίσθηση στη συνέχεια ενδυναμώθηκε και από την μετέπειτα (ακρο)δεξιά στροφή του κεντρικού πολιτικού λόγου, ο οποίος θέλησε να πάρει τις αποστάσεις του από οτιδήποτε σχετίζεται με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Αντ΄αυτού, ξεκίνησε να προωθεί ένα (κακοποιητικό) αφήγημα που μιλά για «υπερβολές» για «woke ατζέντα», μέχρι και για «τυραννία των μειοψηφιών» (σχόλιο Κυριάκου Μητσοτάκη). Αφήγημα που προωθήθηκε/προωθείται και από ένα μεγάλος μέρος του μιντιακού χώρου. Ακόμη και μέσα που φιλοξενούσαν συχνά ΛΟΑΚΤΙ+ περιεχόμενο, άρχισαν να παίρνουν τις αποστάσεις τους ή να μειώνουν αισθητά τις όποιες προσπάθειες (μη κακοποιητικής) ΛΟΑΤΚΙ+ εκπροσώπησης έκαναν.
Κάπως έτσι, λοιπόν, τα ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα έπαψαν να υπάρχουν στον κυρίαρχο πολιτικό και κοινωνικό διάλογο. Όχι, φυσικά, γιατί έπαψαν να υφίστανται, αλλά γιατί πολύ απλά κανείς πλέον (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν μιλά γι΄αυτά.
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, καταγράφεται αύξηση στις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις, αύξηση στους αποκλεισμούς, δυσκολίες στην πρόσβαση σε βασικές ανάγκες, δυσκολίες στην επιβίωση.
Ολοκληρώνοντας, όλα αυτά δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω όσους πιστεύουν ότι «έχουμε όλα μας τα προβλήματα λυμένα». Το αντίθετο. Το να εθελοτυφλούμε σε όσα συμβαίνουν δίπλα μας είναι σαφής πολιτική θέση. Τα γράφω για να καταδείξω (ακόμη) μία πραγματικότητα που βιώνουμε τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα — και για να γίνει σαφές ότι κανένα από τα προβλήματά μας δεν έχει λυθεί!
