Συνέντευξη στη HuffPost και την Ειρήνη Ορφανίδου έδωσε ο Γιώργος Καπουτζίδης, με αφορμή το νέο θεατρικό του έργο με τίτλο «42497» που ανεβαίνει στις 21 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Ήβη».

Ο αγαπημένος ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας μίλησε, μεταξύ άλλων, για την ισότητα στον γάμο και για την καμπάνια “Πες το ναι!”, στην οποία συμμετείχε. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, ανέφερε ότι η πρόσβαση στον γάμο είναι ανεξάρτητη από το αν ένα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αποφασίσει να παντρευτεί ή όχι, αλλά έχει να κάνει την ισονομία και με το να δίνουμε σε όλα τα άτομα τις ίδιες επιλογές.

Ακολουθεί απόσπασμα της συνέντευξης

-Με αφορμή την καμπάνια «Πες το ναι! για την ισότητα στον γάμο στην οποία υπογράψατε το σενάριο, θα ήθελα τη γνώμη σας για τον θεσμό του γάμου. Ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού.

Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να ζήσει έτσι όπως θέλει. Με τον σύντροφο του, με τη σύντροφο του, ή και χωρίς αυτούς. Με τα παιδιά του ή και χωρίς παιδιά. Κάποτε έναν στρέιτ άνδρας ή μία στρέιτ γυναίκα -ας μην αναφερθούμε στους γκέι- που δεν παντρευόταν ή δεν έκανε παιδιά, ήταν πάλι ένας άνθρωπος δακτυλοδεικτούμενος ως αποτυχημένος. Ο γάμος δεν πρέπει να είναι ο ένας και μοναδικός προορισμός του ανθρώπου. Να μπορεί καθένας να επιλέξει τον προορισμό του και όποιος θέλει να παντρευτεί και να είναι ευτυχισμένος μέσα στον γάμο του να το κάνει. Όποιος δεν θέλει να παντρευτεί και θέλει να ζει με τον σύντροφο του ή τη σύντροφο του, με τη γυναίκα του ή με τον άντρα του επίσης να μπορεί να το κάνει και να μην αισθάνεται πάνω του τα βλοσυρά βλέμματα όσων δεν εγκρίνουν αυτή την επιλογή. Η γυναίκα η οποία δεν θέλει να κάνει παιδιά, να μπορεί να μην κάνει παιδιά. Η γυναίκα η οποία θέλει να κάνει ένα, δύο ή τρία παιδιά, επίσης να μπορεί να το κάνει. Είχαμε βάλει κάποτε έναν και μόνο στόχο κι όποιος δεν τον έπιανε ήταν αποτυχημένος, ήταν ανήθικος, τον φορτώναμε με χίλια δύο κοσμητικά επίθετα.

-Η νοοτροπία αυτή δυστυχώς παραμένει.

Είναι ένας ρατσισμός επί της ουσίας. Δεν μπορώ να καταλάβω τι λόγο μπορεί να έχει κάποιος στο σπίτι κάποιου άλλου. Δεν καταλαβαίνω από που νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να κρίνει το σπίτι κάποιου άλλου ή τον γάμο κάποιου άλλου. Αδυνατώ. Πώς δηλαδή, κάποιος στις Σέρρες θέλει να έχει άποψη για την οικογένεια που έχει κάποιος άλλος στη Δράμα; Αντί να κοιτάξεις το δικό σου το σπίτι, τον δικό σου τον γάμο, τον δικό σου προορισμό, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θέλεις να έχεις άποψη για το τι θα κάνει κάποιος άλλος. Ο λόγος λοιπόν, για τον οποίο μιλάω για τα δικαιώματα της τεκνοθεσίας και του πολιτικού γάμου στα γκέι ζευγάρια δεν είναι επειδή εγώ θέλω ντε και καλά να παντρευτώ, είναι γιατί πρέπει να δώσουμε σε όλους τους πολίτες τις ίδιες επιλογές. Αν θέλουν να είναι παντρεμένοι, να είναι παντρεμένοι. Αν θέλουν να έχουν παιδιά, να έχουν παιδιά. Αν θέλουν να μείνουν ελεύθεροι, να μείνουν ελεύθεροι. Αν θέλουν να έχουν ένα σύμφωνο, ναι. Κι επίσης, κακά τα ψέματα, το βασικότερο πρόβλημα δεν είναι το αν θα δοθεί αυτό το δικαίωμα ή όχι, το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία μας μεγαλώνει, τα παιδιά μεγαλώνουν, χωρίς να έχει φροντίσει πολλές φορές ούτε η πολιτεία, ούτε η εκπαίδευση, ούτε οι γονείς, να μεγαλώσουν σωστά, να μην φορτώνονται με στερεότυπα, ρατσιστικές ιδέες οι οποίες θα φέρουν μετά μέσα στην κοινωνία θυμό, οργή, βία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αν η πολιτεία πει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι, τότε αυτές οι ρατσιστικές ιδέες σιγά σιγά θα αρχίσουν να σβήνουν. Όχι αμέσως. Αλλά τουλάχιστον θα γίνει.

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!