Οι απόκριες πέρασαν και η άνοιξη πλησιάζει! Όσο την περιμένουμε, απολαμβάνουμε κουήρ θεατρικές παραστάσεις, χορό και φυσικά stand-up comedy!
«Witches» @ Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Αθήνα)
Οι μάγισσες ήταν και είναι θηλυκότητες που είχαν και έχουν την γνώση, χειραφετημένες, πνευματικές και επαναστατικές.
Τρία πλάσματα, τρεις θηλυκές ενέργειες, καθεμία έχοντας υποστεί καταπίεση της δύναμής της στη δική της εκδοχή, συναντιούνται στη σκηνή των Ροών, γνωρίζονται, και μας αφηγούνται χορεύοντας την δική τους ιστορία μεταμόρφωσης. Επαναστατούν και κατοχυρώνουν την δύναμή τους, η καθεμία με δική της αφετηρία, τη δική της σοφία, τα δικά της βιώματα.
…γιατί τελικά, μαγεία είναι η επαναστατικότητα της γυναικείας φύσης και η επανάκτηση της δύναμής της.
Σας προσκαλούμε σε μια χορευτική παράσταση σύγχρονου χορού με οπτικοακουστικά εφέ που θα μας φέρουν πιο κοντά στη μαγεία!
Περισσότερες πληροφορίες εδώ και για να πάρετε μέρος στον διαγωνισμό εδώ.
«Τhe great nothing» @ Tzamia Krystalla (Αγίου Όρους 10, Αθήνα)
Στο the great nothing – or the loneliest place in the universe ένα απέραντο κενό ή το πιο μοναχικό σημείο του σύμπαντος – όλα μοιάζουν οικεία, μα τίποτα δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Ένα σπασμένο τρίπτυχο στον χώρο και τον χρόνο -μια απαθανάτιση- όπου το ανοίκειο οικειοποιείται δίχως έκπληξη και η επιθυμία και ο τρόμος συνυπάρχουν.
Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, τα όνειρα είναι οι μεταμεσονύχτιες ταινίες του νου, που αφηγούνται αινίγματα σε όσους δεν μπορούν να δουν. Το μπροστά γίνεται πίσω, το τέλος η αρχή, το πάνω κάτω, και η απόσταση ανάμεσα στο κοντινό και το μακρινό παραμορφώνεται. Το ορατό διαλύεται στη σκιά και το παρόν κατακερματίζεται σε ένα στοιχειωμένο παρελθόν.
Ο φόβος του κενού και της απώλειας μπορεί να γεμίσει ένα σπίτι με φαντάσματα που κατοικούν σε πολλούς κόσμους – τον πραγματικό, τον μνημονικό, τον φανταστικό.
Έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες μέσα σε υπαρξιακά κλουβιά, όπου το σώμα γίνεται ο μοναδικός τόπος μνήμης – αιωρούνται ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε κάποτε και σε ό,τι δεν συνέβη ποτέ.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ και για να πάρετε μέρος στον διαγωνισμό εδώ.
«Ψύχραιμες» @ TGIFridaysLoft (Καπνικαρέας 3, Αθήνα)
Μια stand up παράσταση για καμμένα λάδια (κυριολεκτικά), καμμένα facts (μεταφορικά) και τα καμμένα όνειρα των οικογενειών μας (κάτι ανάμεσα στα δύο, αλλά αυτό το κρατάμε για την ψυχολόγο).
Η Δήμητρα Θωμά και η Σαββούλα Οικονόμου ενώνουν τις δυνάμεις τους κάθε Πέμπτη του Φεβρουαρίου στη σκηνή του TGIFridaysLoft, γιατί κάπου πρέπει να τα πουν — και κυρίως κάπου πρέπει να τα ακούσετε. Όχι ότι θα αλλάξει κάτι στη ζωή σας, αλλά τουλάχιστον θα βγάλετε από μέσα σας όσα σας εκνευρίζουν, μπας και τις υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας καταφέρετε να παραμείνετε “Ψύχραιμες”.
Δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες, απρόβλεπτες και ειλικρινείς φωνές της νέας κωμικής σκηνής συναντιούνται σε μια παράσταση που δεν υπόσχεται τίποτα και τελικά τα δίνει όλα.
Η Δήμητρα, με την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που μοιάζει σαν να έχει πιει τρεις καφέδες χωρίς καν να πίνει καφέ, και η Σαββούλα με την ψυχραιμία του ανθρώπου που έχει πιει τρεις καφέδες αλλά μοιάζει σαν να μην έχει πιει ακόμα, μοιράζονται το μικρόφωνο και τις εμμονές τους, αποδεχόμενες ότι τίποτα δεν βγάζει νόημα πλέον.
Από οικογενειακά δράματα που θα έπρεπε να διδάσκονται σε σεμινάρια επιβίωσης (ή έστω αυτοβελτίωσης), μέχρι επιστημονικά παράλογα που δεν χρειάζεται καν να γνωρίζετε, οι δύο τους μοιράζονται μαζί σας στην σκηνή όσα έχουν βαρεθεί να προσποιούνται ότι δεν τις ενοχλούν.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ και για να πάρετε μέρος στον διαγωνισμό εδώ.
«Ο Κος Ζυλ» @ Θέατρο Πόρτα (Λεωφ. Μεσογείων 59, Αθήνα)
«Ο Κος Ζυλ», μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής “Δεσποινίδος Τζούλιας” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, έρχεται στο Θέατρο Πόρτα, από 27 Φεβρουαρίου, με τον Γιάννη Καράμπαμπα, τον Νίκο Κοσώνα και τη Θεόβη Στύλλου.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.
Στον «Κο Ζυλ» του Μοσχόπουλου, η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή. Ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, επανεφευρίσκει την πρόθεση του Στριντμπεργκ να σοκάρει και να προκαλέσει. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών. Η πτώση δεν αφορά ένα πρόσωπο· αφορά ολόκληρο το σύστημα που το περιβάλλει.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
