Στις 25 Ιανουαρίου, στον Άγιο Ελευθέριο, πραγματοποιήθηκε τρανσμισογύνικη, ρατσιστική επίθεση ενάντια στη Μ., τρανς γυναίκα από το Πακιστάν, καθώς και σε άλλες τρεις τρανς φίλες της. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε από δέκα-δεκαπέντε cis, μάτσο θαμώνες της περιοχής. Δέχτηκαν λεκτική επίθεση καθώς και ρίψεις αντικειμένων που έφεραν τη ζωή τους σε κίνδυνο. Η Μ. αρνήθηκε να αποχωρήσει από το σημείο, κράτησε τη θέση της, αντιστάθηκε κι έκανε επιτόπου καταγγελία του περιστατικού, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψη τεσσάρων εκ των θυτών.
Το ζήτημα του τρανσμισογυνισμού επανήλθε έτσι στο προσκήνιο και προέκυψε η επιτακτική ανάγκη συλλογικοποίησης και ισχυροποίησης των συντροφικών, κοινοτικών μας σχέσεων απέναντι σε τέτοια περιστατικά. Απαντήσαμε άμεσα και αλληλέγγυα στο δικαστήριο και στο δρόμο με αντανακλαστική πορεία, αλλά προχωρήσαμε και στη δημιουργία ενός σταθερού δικτύου φροντίδας που αποπειράται να καλύψει τις βιοτικές και κοινωνικές της ανάγκες.
Αντιλαμβανόμαστε πως η ραγδαία αύξηση τρανς και σις γυναικοκτονιών, η κορύφωση (τρανσ)μισογύνικων περιστατικών έμφυλης βίας, αλλά και η εκ νέου αμφισβήτηση ή/και στέρηση προηγούμενων καταχωρημένων φεμινιστικών κεκτημένων παγκοσμίως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη νέα δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και την όξυνση των κρατικών ανταγωνισμών που βιώνουμε. Με βασικό εργαλείο την εθνοπατριαρχία, ένας συμπαγής ελληνικός εθνικός κορμός ισχυροποιείται και προετοιμάζεται να αιμοτοκυλιστεί για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης του. Από πλευράς μας η πλήρης άρνηση συμμετοχής και ρήξη με τα πολεμικά τους σχέδια αποτελεί στρατηγικό μας στόχο και φεμινιστική μας διεκδίκηση. Η ελλαδίτσα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς!
Σε αυτή τη συνθήκη, είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτες απέναντι σε κούφιες παραχωρήσεις δικαιωματισμών, όπως τη πρόσφατη αναγνώριση της τρανς γυναικείας ταυτότητας από την ΕΕ – όχι επειδή η έγκυρη καταχώρηση των υπάρξεων μας δεν αποτελεί το ελάχιστο που οφείλει να μας παραχωρήσει ένας κρατικός μηχανισμός και το απαιτούμε, αλλά επειδή αντιλαμβανόμαστε πώς τέτοιες κινήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι προοδευτικότητας μιας αποικιοκρατικής Ευρώπης δολοφόνου στα ονόματά μας. Ζόφο σε παρασιτικές οντότητες που ευαγγελίζονται την προστασίας μας, την ώρα που εξολοθρεύουν τρανς Παλαιστίνιες και Ιρανές αδελφές μας.
Το σισετεροπατριαρχικό κράτος και το θανατηφόρο πλέγμα των θεσμικών μηχανισμών του, παρουσιάζονται ως οι μόνοι ρυθμιστές για το ποιές -πάντα κάποιες-, απ΄ τις υπάρξεις μας “αναγνωρίζονται” και θεωρούνται άξιες πρόσβασης στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία και την ασφάλεια. Μέσω ψυχιάτρων και δικαστών απαιτούν διαπιστευτήρια για τις ταυτότητές μας, αποδείξεις που μας εκθέτουν σε τεράστιο σωματικό και ψυχικό πόνο. Συχνά καλούμαστε να αφηγηθούμε τα εαυτά μας μέσα από την προβληματική τους γλώσσα, μέσα από ιατρικά σενάρια δυσφορίας – να τους πείσουμε ότι υποφέρουμε αρκετά με βάση τα δικά τους κριτήρια, ώστε να μας επιτραπεί να έχουμε δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Όταν «ειδικοί» μιλούν για εμάς χωρίς εμάς, όταν παθολογικοποιούν τις ταυτότητές μας, όταν βαφτίζουν την ύπαρξή μας σύμπτωμα, σύγχυση, διαταραχή ή ‘μόδα’, ασκούν εξουσία. Ζητούν να είμαστε έτοιμα να δεχτούμε gaslighting, αμφισβήτηση, φετιχοποίηση, εργασιακό αποκλεισμό, εξουθενωτική γραφειοκρατία, το ‘passing’ ως επιβαλλόμενο εργαλείο πειθάρχισης και επιβίωσης, λεκτικές και σωματικές επιθέσεις, στοχοποίηση από τα ΜΜΕ, καθώς και επιβεβλημένη σιωπή, προκειμένου “να τα καταφέρουμε”. Η ιατρική φυλομετάβαση και η αλλαγή εγγράφων μετατρέπεται σε μια εξουθενωτική διαδικασία γραφειοκρατίας και ελέγχου, έτσι καταλήγουν προνόμια για όσες-α-ους έχουν χρήματα, χαρτιά, κοινωνική ασφάλιση και πρόσβαση κυρίως σε ιδιωτική ιατρική φροντίδα, ενώ πολλά από εμάς αποκλείονται ακόμη και από βασικές δημόσιες δομές υγείας. Αυτή η νεκροπολιτική είναι που μας οδηγεί στην επισφάλεια, στην απομόνωση, στην εξαθλίωση, στον θάνατο και στην συνήθειά του.
Οι μπάτσοι που εκτός από συγκαλυπτές – βλέπε περίπτωση Κυριακής στο ΑΤ Αγίων Αναργυρων-, είναι και οι ίδιοι θύτες πατριαρχικής τρανσμισογύνικης βίας πχ δολοφονία Zackie, βιασμός 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας και θέσεις κλειδιά σε κυκλώματα trafficking (πχ Ηλιούπολη, Κολωνός), μας εξευτελίζουν και μας κακοποιούν στο δρόμο και τα κρατητήρια με πρόσχημα τα “ψευδή” εγγραφά μας. Πρακτικές που νομιμοποιούνται και κανονικοποιούνται από το ίδιο το σύστημα που υπηρετούν και που υποτίθεται μας προστατεύει. Τίποτα από αυτά δεν είναι μεταφορικό. Είναι το καθημερινό τίμημα της ύπαρξης μας.
Στο πατριαρχικό δυαδικό σύστημα, η θηλυκότητα είναι ποινή και για τις τρανς γυναίκες αυτή η ποινή πολλαπλασιάζεται μέσω του Τρανσμισογυνισμού. Η Julia Serano το 2007 ονομάζει κάτι που πριν δεν είχε όνομα: την μορφή κοινωνικής βίας που παράγεται όταν ο μισογυνισμός συναντά την τρανσφοβία. Η αλήθεια μιας τρανς γυναίκας τίθεται διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Δεν γίνεται πιστευτή. Έτσι, το σώμα μετατρέπεται σε λογαριασμό προς πληρωμή. Και όταν αυτές οι γυναίκες είναι ταυτόχρονα μετανάστριες, ρομά, σεξεργάτριες, χρήστριες, μαύρες, ψυχικά και σωματικά ανάπηρες η βία πολλαπλασιάζεται και αλληλοδιαπλέκεται. Το φύλο δεν είναι απλά ένας κοινωνικός ρόλος. Παράγεται και ρυθμίζεται μέσα από τεχνολογίες, ορμόνες, φάρμακα, ιατρικά πρωτόκολλα, βιοπολιτική και μιντιακές αναπαραστάσεις που πειθαρχούν όλα τα σώματα στην πατριαρχία ανεξαιρέτως. Ωστόσο, τα τρανς πλάσματα και ιδιάιτερα οι τρανς γυναίκες/ θηλυκότητες βρισκόμαστε στο επίκεντρο της επιτήρησης και στο περιθώριο της φροντίδας.
Η τρανσοφοβία δεν είναι απλώς μια ‘προσωπική προκατάληψη’, αλλά πολιτικός μηχανισμός που υπηρετεί τη σταθεροποίηση των κοινωνικών ιεραρχιών. Γι΄ αυτό είμαστε απειλή στο cis-λειτουργικό τους, τα αφηγήματα και τα προνόμιά τους. Ως εκ τούτου, οι διεκδικήσεις μας δεν θα μπορούσαν να είναι αποκλειστικά νομικές μεταρρυθμίσεις, αλλά η ολική ρήξη των σχέσεων εξουσίας, για να επιβάλουμε το δίκιο όλων των τρανς πλασμάτων να ζουν ελεύθερα με ζωές που αξίζουν να βιωθούν!
Μας θέλουν αόρατες, αποκλεισμένα και φοβισμένες. Εμείς απαντάμε με αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και τρανς-φεμινιστική φροντίδα και οργή! Με συλλογικά δίκτυα ενδυνάμωσης από τα κάτω σπάμε την απομόνωση, παίρνουμε χώρο ως κουηρ/ τρανς υπάρξεις, χτίζουμε εμπιστοσύνη και δημιουργούμε το ασφαλές πλαίσιο να μιλήσουμε, να αντισταθούμε και να υπερασπιστούμε η μία το άλλο, γιατί στο τέλος της μέρας αυτό είναι το μόνο που έχουμε και χρειαζόμαστε. Επιμένουμε στην επαναστατική πρακτική του να συνεχίζουμε να εμφανιζόμαστε. Είμαστε σε επιφυλακή στο δρόμο, στη δουλειά, στα δικαστήρια τις γειτονιές και τις κοινότητες μας.
Σάββατο 28 Μαρτίου στις 12.00: Μικροφωνική παρέμβαση στο Πάρκο Κλωναρίδη – Φιξ.
Τρίτη 31 Μαρτίου στις 0.00! Παρουσία στα δικαστήρια, Ευελπίδων κτίριο 218.30. Πορεία γειτονιάς για την Ημέρα Τρανς Ορατότητας στο Πάρκο Κλωναρίδη.
Το κάλεσμα δημοσιεύτηκε στο Athens.indymedia.org
