Με αυτό το τεύχος γιορτάζουμε τον Queer Κινηματογράφο στην Ελλάδα!
Με αφορμή τα Queer Movie Nights (QMN), τα οποία επιστρέφουν για πέμπτη χρονιά τον Μάιο, συζητάμε για το αν και πως ο κινηματογράφος δημιουργεί ασφαλή περιβάλλοντα για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, ενώ παρουσιάζουμε τα highlights της φετινής διοργάνωσης.
Στις σελίδες θα βρείτε, επίσης, έναν σύγχρονο οδηγό της Θεσσαλονίκης για τα – νέα και παλιά – μέρη της πόλης που επιλέγουν τα κουήρ άτομα, καθώς και μία συζήτηση με την Αντιγόνη Μακρή, την τηλεοπτική “Ελένη” από τη σειρά Άγιος ‘Ερωτας, με θέμα τη λεσβιακή εκπροσώπηση στην ελληνική τηλεόραση.
Καλωσορίζουμε, τέλος, τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη, ως guest editor του τεύχους, ο οποίος μάς γράφει για το «πόση ελευθερία του Τύπου αντέχει η εξουσία».
Δείτε τα σημεία διανομής του ΑΝΤΙVIRUS 126εδώ
ΑΝΤΙVIRUS 126
Όταν ήμουν αρκετά πιο νέος, ένιωθα την ανάγκη να εξηγώ τα πάντα στους άλλους. «Τι είμαι», «πώς νιώθω», «τι ερωτεύομαι», «πώς κάνω σεξ». Και ενώ στην αρχή γοητευόμουν από το ενδιαφέρον τους για την προσωπική μου ζωή και τις ταυτότητες που αυτή φέρει, με τον καιρό κουράστηκα. Κουράστηκα να εξηγώ τα πάντα για μένα και (άρα) για ανθρώπους σαν και εμένα. Και κάπως σταμάτησα, διεκδικώντας να υπάρχω χωρίς εξηγήσεις, σχεδόν αναπολογητικά. Και είναι μια σημαντική κατάκτηση, αν το σκεφτείς. Όχι μόνο ατομική, αλλά και συλλογική. Τον τελευταίο, ωστόσο, καιρό πιάνω τον εαυτό μου να το κάνει και πάλι. Να προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις για συναισθήματα, ταυτότητες και πραγματικότητες. «Είσαι ναι, αλλά πόσο;», «και τι κάνεις;», «μήπως είσαι έντονος και προκλητικός ή είσαι κομματάκι απολιτικοποιημένος;». Και αισθάνομαι σαν να δίνω και πάλι εξετάσεις – αφού πέρασα με επιτυχία τις πρώτες – με στόχο αυτή τη φορά να πετύχω το τέλειο (κουήρ) σκορ. Αηδίες! Ανέκαθεν πίστευα πως δεν υπάρχουν κουηρόμετρα, όπως και δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος να βιώσεις την ταυτότητά σου. Όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό που υπάρχει, ωστόσο, είναι η πολιτική συνείδηση που αναπτύσσουμε προσπαθώντας να βιώσουμε και να υπερασπιστούμε αυτές τις ταυτότητες, τους εαυτούς μας. Γι’ αυτό «ναι», οφείλουμε να δίνουμε εξηγήσεις. Γιατί, όταν αυτή τη στιγμή τόσα τρανς άτομα γύρω μας υποφέρουν από ασιτία, από έλλειψη στέγης, από έλλειψη πρόσβασης ακόμη και στις βασικές ανάγκες, οφείλουμε να δώσουμε εξηγήσεις. Όχι, προφανώς, για τους κουήρ εαυτούς μας, αλλά για το τι κάνουμε με και για αυτούς.
Βασίλης Θανόπουλος
