Για πολλούς γκέι στην Ινδία, o νόμος που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία έχει έναν επικίνδυνο αντίκτυπο στη ζωή τους. Παραμένουν ευάλωτοι στις διακρίσεις, τον εκβιασμό και τη σεξουαλική επίθεση. Πολλοί επίσης φοβούνται για τη ζωή τους.

Είναι ένα θαμπό βράδυ στο πάρκο Chandrashekhar Azad του Lucknow. Ομάδες ανδρών περνούν γύρω από παγκάκια πάρκων, ανώνυμα στις σκιές. Υπάρχει μια αίσθηση έντασης στον αέρα.

Ο τόπος είναι ένας δημοφιλής χώρος για τους ομοφυλόφιλους που έρχονται να βρουν σεξουαλικούς συντρόφους – μια δραστηριότητα που μπορεί να οδηγήσει στη φυλακή στην Ινδία, σύμφωνα με έναν νόμο αποικιοκρατικής εποχής που ποινικοποιεί το ομοφυλοφιλικό σεξ. Οι άντρες, κυριολεκτικά, φλερτάρουν με κίνδυνο τη ζωή τους.

«Εδώ ερχόμαστε να εκπληρώσουμε τις κρυφές επιθυμίες μας», λέει ο Rahul γελώντας νευρικά. Ο 36χρονος αθλητής έχει ένα ψεύτικο διαμάντι στο αυτί του. Ένα μπλουζάκι τεντώνεται στο στήθος του με το τζιν παντελόνι να κρέμεται χαλαρά.

Ο Rahul άφησε τη 12χρονη κόρη του στις συμμαθήτριες της, προτού έρθει εδώ. Σήμερα, έχει δυόμισι ώρες να “είναι ο εαυτός του”, όπως το θέτει.

Το Lucknow είναι η πρωτεύουσα της βόρειας και πολυπληθέστερης πολιτείας της Ινδίας, Uttar Pradesh. Η πόλη έχει πληθυσμό 3 εκατομμυρίων. Η κοινότητα των LGBT εδώ κινείται σε μεγάλο βαθμό υπόγεια. Υπάρχουν μερικές καφετέριες που είναι γνωστό ότι είναι φιλικές προς τους ομοφυλόφιλους. Και, από πέρυσι, η πόλη έχει δει κάποιες πορείες υπερηφάνειας.

Ωστόσο, το Uttar Pradesh είναι μια συντηρητική πολιτεία και πολλοί ομοφυλόφιλοι αναγκάζονται από τις οικογένειές τους να παντρευτούν και να παραμένουν στην ντουλάπα. Όπως και ο Rahul, ζουν διπλές ζωές.

“Ένας μεγάλος αριθμός – σχεδόν το 40% σύμφωνα με την έρευνά μας- αυτοκτονεί μόνο και μόνο επειδή φοβάται ότι μπορεί να συλληφθεί από την αστυνομία”, λέει ο Arif Jafar, ένας ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στο Lucknow.

Ο φόβος είναι ένας σταθερός σύντροφος

Ο φόβος της έκθεσης δεν είναι ο μόνος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι τρανς. Δεδομένου ότι θεωρούνται εγκληματίες στα μάτια του νόμου, η αστυνομία διαθέτει ένα ισχυρό εργαλείο για να τους απειλήσει.

Ο Vishal, ένας σεξεργάτης, θυμάται να πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο για να βρεθεί με έναν πελάτη. Αντί όμως γι΄αυτόν, τον περίμεναν δύο αστυνομικοί.

“Οι μπάτσοι με κακοποίησαν και με έβρισαν. Με βίασαν μου πήραν τα χρήματα και το τηλέφωνό μου. Μου είπαν ότι θα μπορούσαν να με συλλάβουν και απείλησαν να καλέσουν την οικογένειά μου και να τους πουν ότι ήμουν ομοφυλόφιλος”, δήλωσε ο Vishal. “Δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Ήμουν τόσο τρομαγμένος…”

Όπως και ο Vishal, πολλοί από τους άντρες έχουν αντίστοιχες ιστορίες εκβιασμού να διηγηθούν. Ιστορίες εκβιασμού και σεξουαλικής επίθεσης από την αστυνομία ή μερικές φορές ακόμη και από τους συντρόφους τους. Εάν δεν τους έχει συμβεί, γνωρίζουν φίλους που το έχουν βιώσει. Το κοινό αίσθημα είναι ένας διάχυτος φόβος.

«Κοιτάζω συνεχώς πίσω μου, ακόμα κι όταν είμαι στο σπίτι ή στην δουλειά», λέει ο Adil, ο οποίος εργάζεται σε ένα εμπορικό κέντρο. “Προσπαθώ να παίζω στα σίγουρα. Ακόμα και όταν συναντώ νέους ανθρώπους, αναρωτιέμαι αν θα το έλεγαν τους μπάτσους”.

Δεν υπάρχει πρόσβαση στη δικαιοσύνη

Οι ακτιβιστές λένε ότι ο νόμος που τιμωρεί την ομοφυλοφιλία, το άρθρο 377 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα, χρησιμοποιείται συχνά ως κάλυψη για να παρενοχλήσει την ομοφυλοφιλική κοινότητα. Τα θύματα εκβιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης συχνά διστάζουν να ενημερώσουν την αστυνομία, φοβούμενοι ότι θα συλληφθούν. Υπάρχουν λίγες δυνατότητες προσφυγής στη δικαιοσύνη.

“Όταν η ίδια η αστυνομία διαπράττει τη βία και χρησιμοποιεί το νόμο ως πρόσχημα για εκβιασμούς και βιασμούς, τότε πώς μπορείς να προσεγγίσεις το ίδιο σύστημα για να κάνεις μια καταγγελία;”, αναρωτιέται ο Arif Jafar.

Ο ίδιος ο Jafar αισθάνθηκε την πλήρη ισχύ του νόμου το 2001. Η αστυνομία έκλεισε τα προγράμματα εμβολιασμού του για τους ομοφυλόφιλους και τους τρανς άτομα. Έριξαν τον Jafar και τους συναδέλφους του στη φυλακή σύμφωνα με το άρθρο 377 και άλλους νόμους. Κατηγορήθηκαν για συνωμοσία σοδομίας. Η αστυνομία υποστήριξε ότι δέχονται κεφάλαια από το Πακιστάν για να μετατρέψουν τους Ινδούς άνδρες σε γκέι. Η υπόθεση εξακολουθεί να εκκρεμεί στο δικαστήριο.

Κοινωνικό στίγμα και ελπίδα

Για πολλούς, ο υφιστάμενος νόμος επιδεινώνει επίσης ένα βαθύ στίγμα και προκατάληψη έναντι των ομοφυλόφιλων και των τρανς.

Ο Raj, ο οποίος έχει μεταπτυχιακό τίτλο στο μάρκετινγκ, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να βρει μια δουλειά λόγω της ομοφυλοφιλίας του. “Εργάστηκα για λίγους μήνες σε μια ιδιωτική επιχείρηση, αλλά απλώς δεν μπορούσα να αντέξω το χλευασμό και τον εκφοβισμό, με κάλεσαν να είμαι θηλυκή, ένας ευνούχος και μάλιστα ένας εγκληματίας, μερικοί από τους συναδέλφους μου δεν θα καθόριζαν καν στο ίδιο τραπέζι με για μεσημεριανό γεύμα», είπε.

Ο 29χρονος αποφάσισε να εργαστεί σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που υπερασπίζεται τα gay δικαιώματα.

Παρά την καθημερινή παρενόχληση και ταπείνωση, υπάρχει μια γενναία ελπίδα στην ομοφυλοφιλική κοινότητα ότι το ανώτατο δικαστήριο της Ινδίας μπορεί τελικά να απορρίψει το νόμο που είχε τόσο καταστροφικές επιπτώσεις στη ζωή τους.

Για πολλούς άνδρες στο Lucknow, η κατάργηση του νόμου είναι μια ευκαιρία να βγούμε τελικά από τις σκιές.

“Αυτή τη στιγμή, πρέπει να κρύψουμε τον εαυτό μας, είμαστε αόρατοι και φοβόμαστε την αστυνομία”, λέει ο Rahul. “Αλλά, αν αλλάξει ο νόμος, θα μπορούσαμε πραγματικά να είμαστε σε θέση να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας. Τότε θα μπορούσα να μιλήσω αν κάποιος με κακοποιούσε”.


Τα ονόματα των ανδρών αυτής της ιστορίας, με εξαίρεση τον Arif Jafar, έχουν αλλάξει για να προστατευτεί η ταυτότητά τους. Οι δηλώσεις έγιναν στο DW.

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!