Αν ήσουν γκέι και μεγάλωνες στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες είχες μόνο δύο επιλογές. Να είσαι ή “πούστης” ή “αδερφή”.

Όσο παρόμοιοι κι αν αντηχούν στα αυτιά μας αυτοί οι δύο όροι, κυρίως ως προς την πρόθεση και την πραγμάτωση της κακοποίησης, δεν ταυτίζονται απόλυτα. Υπάρχει, βλέπετε, μία σημαντική διαφορά μεταξύ τους, που φανερώνει και τα αρκετά επίπεδα που έχει η ομοφοβία στη χώρας μας.

Γιατί για την ελληνική κοινωνία ο “πούστης” και η “αδερφή” δεν είναι το ίδιο πράγμα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Για αρκετά καιρό, όταν άρχισα κι εγώ δειλά – δειλά να εκφράζω τη σεξουαλικότητά μου, χωρίς όμως να μιλάω ανοιχτά γι’ αυτή, ήμουν – στο στόμα αρκετών – ένας πούστης”. Και παρέμενα, κάθε φορά που δεχόμουν κάποιο ειρωνικό τους σχόλιο, χωρίς να αντιδρώ. “Τι να πει; πούστης είναι”. Για όσα άτομα δεν γνωρίζουν, η λέξη “πούστης” συνοδεύεται συχνά και από ένα αίσθημα φόβου γι΄αυτόν που την ακούει, κάνοντας την όποια αντίδραση αρκετά δύσκολη. Όλον, λοιπόν, αυτόν τον καιρό και σύμφωνα πάντα με τα σχόλια που άκουγα, ήμουν ένας “πούστης”, ποτέ όμως μια “αδερφή” (για την ιστορία εγώ απλά ένα παιδί ήμουν).

“Αδερφή” έγινα μόνο όταν άρχισα να μιλάω ανοιχτά για τη σεξουαλική μου ταυτότητα. Όταν άρχισα να γελάω, να σχολιάζω και να συμπεριφέρομαι, χωρίς τον φόβο ότι κάποιος θα καταλάβει κάτι για μένα. Και κυρίως, όταν άρχισα να αντιδρώ σε όλο εκείνο το λεκτικό bullying που δεχόμουν. Τότε ξαφνικά έγινα μια “αδερφή” και μάλιστα “κακιασμένη”. “Αφού είναι κακιασμένη αδερφή, γι΄αυτό μας βρίζει”, συνήθιζαν να λένε κάποιοι από τους συμμαθητές μου, όταν αντιδρούσα στα σχόλια τους. Είχαν συνηθίσει βλέπετε οι “πούστηδες” να μην αντιδρούν και να κρύβονται και γι΄αυτό έπρεπε να βρουν μία άλλη κατηγορία για να με κατατάξουν. Αυτή της “αδερφής”.

Τα λόγια του Γιώργου Καπουτζίδη, στον χθεσινό τελικό της Γιουροβίζιον για τον χαρακτηρισμό “κακιά αδερφή” που δέχθηκε, μου υπενθύμισε ακριβώς αυτό. Πώς ακόμη και σήμερα τείνουμε να χαρακτηρίζουμε “κακιές αδερφές” τα γκέι άτομα που δε φοβούνται να μιλήσουν, να σχολιάσουν και γενικά να εκφράσουν ανοιχτά τον εαυτό τους. Ομοφοβικό και μισογύνικο και ηλίθιο, όπως κι αυτοί που κάνουν τέτοια σχόλια.

Και πούστης και αδερφή!

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!