Ο Sadiq Khan ορκίστηκε ότι το Λονδίνο θα γίνει «η πρώτη πόλη παγκοσμίως, που θα τερματίσει τις νέες μεταδόσεις HIV έως το 2030» καθώς παλεύει για την επανεκλογή του.

Ο Khan ανακοίνωσε την υπόσχεση την Πέμπτη (25 Μαρτίου) ως μέρος του μανιφέστου του, το οποίο θα κυκλοφορήσει πλήρως τον επόμενο μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου.

Η ημερομηνία του 2030 ακολουθεί τον βρετανικό κυβερνητικό στόχο. Το σχέδιο του Khan για περικοπή νέων μεταδόσεων περιστρέφεται γύρω από τη βελτιωμένη εκπαίδευση και μια προσέγγιση «opt-out, παρά opt-in» στις τακτικές δοκιμές HIV.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sadiq Khan (@sadiq)

«Τα τεστ είναι το κλειδί», δήλωσε ο Khan στο PinkNews, ενώ παράλληλα τόνισε τη σημασία της καταπολέμησης του στίγματος.

«Και αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει μόνο τα άτομα από την ΛΟΑΤ+ κοινότητα να μιλούν γι’ αυτό πιο ανοιχτά, αλλά και άτομα σαν κι εμένα να το συζητούμε πιο ανοιχτά.»

Sadiq Khan: «Μερικοί από τους gay φίλους μου ξυλοκοπήθηκαν»

Για τον Sadiq Khan, η προσπάθειά του να βελτιώσει τις ζωές των ΛΟΑΤΚΙ + πηγάζει από τις αδικίες, που γνώρισε ο ίδιος ως νεαρός. Ο 50χρονος μεγάλωσε στο Tooting, στο νότιο Λονδίνο, στο βάθος της επιδημίας του AIDS που κατέλαβε την πόλη τη δεκαετία του 1980. Ενώ οι πολιτικοί αρχικά σώπαιναν μπροστά στον πόνο και στους θανάτους αμέτρητων κουήρ ανθρώπων, ο ιός έπληξε την κουήρ κοινότητα του Λονδίνου – συμπεριλαμβανομένων των φίλων του Khan. Η εχθρότητα στράφηκε πιο έντονα ενάντια στα κουήρ άτομα εκείνης της εποχής, δήλωσε ο Khan στο PinkNews, κι αυτό ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οδηγούς του, για την εισήγηση αυτής της υπόσχεσης σήμερα.

«Η στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους, όταν μεγάλωνα, ήταν ιδιαίτερα απαίσια», θυμάται ο Khan. «Φοβάμαι ότι αυτό που ήταν πολύ κοινό ήταν το «gay bashing».

«Το Clapham Common κοντά στο σπίτι μου ήταν ένα μέρος, όπου αν ήσουν ομοφυλόφιλος, θα ήταν καλό να αποφύγεις, γιατί θα σε χτυπούσαν, ή θα σε κυνηγούσαν μέχρι να απομακρυνθείς», θυμάται και σημειώνει ότι «μερικοί από τους γκέι φίλους μου ξυλοκοπήθηκαν» τότε στο πάρκο.

«Θυμάμαι, επίσης, τις στάσεις και τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τα άτομα που υποτιμούσαν τους άλλους, λόγω του ποιοι είναι, ποιον αγαπούν, και ήταν απαίσιο. Πολλοί άνθρωποι καταπιέστηκαν γι’ αυτό που ήταν, πολλοί άνθρωποι μισούσαν το ποιοι ήταν, και δεν μίλησαν ποτέ.»

«Τυχαίνει, επίσης, να έχω στενούς φίλους που ζουν με τον ιό του HIV και που έχουν μία παραγωγική, ουσιαστική ζωή, και αυτό οφείλεται στην πρόοδο της επιστήμης».

«Κάποιοι από τους συντρόφους μου εξακολουθούν να υφίστανται διακρίσεις», πρόσθεσε, «μερικές είναι εμφανείς, άλλες αδιόρατες, και αυτό θα το ξεριζώσουμε.»

«Ο τρόπος να το ξεριζώσουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι η ποικιλομορφία μας δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη.»

«Θα ήθελα πολύ το Λονδίνο να είναι φάρος, όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.» 

«Δεν μπορούμε απλώς να είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό που έχουμε – πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα συνεχίσουμε να σημειώνουμε πρόοδο, αλλά και να κάνουμε εκστρατεία και να αναζητούμε και άλλους.»

«Είναι πολύ σημαντικό να μη θεωρούμε δεδομένη την πρόοδο. Μπορεί να πάει προς τα πίσω.»

«Θυμάμαι όταν ήμουν μέλος του κοινοβουλίου, ψήφισα υπέρ στον γάμο των ομοφυλοφίλων και έλαβα απειλές θανάτου. Πρέπει να είσαι τολμηρός, θαρραλέος και γενναίος σε τέτοιου είδους ζητήματα. Φυσικά, θα υπάρξουν απειλές θανάτου κατά της ζωής σας, αλλά είναι το τίμημα που πληρώνουμε για την πρόοδο και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι είμαστε δίπλα-δίπλα με τις κοινότητές μας, οι οποίες μερικές φορές υφίστανται διακρίσεις λόγω ακριβώς του ποιοι είναι.»