Όταν πρωτοέπεσε στην αντίληψη μου η εισβολή straight γυναικών στα γκρουπ των φανατικών της σειράς-έμβλημα για τη λεσβιακή -και όχι μόνο- κοινότητα, L Word, ετοιμάστηκα για Αρμαγεδών.

L Word, straight γυναίκες

Το τέλος του κόσμου ή κάποιο διεστραμμένο δόλωμα του αντιπάλου για να μας αιχμαλωτίσει. “Πρώτα στέλνουν τις γυναίκες τους, μετά τι;”, μούγκριζα στην οθόνη του υπολογιστή μου σαν άλλη (straight) συμπεθέρα που κοιτά υποτιμητικά τους νέους και προοδευτικούς.

Ζω σε ένα παράλληλο αποξενωμένο σύμπαν. Ένα συννεφάκι ίσως, μια προστατευμένη σαπουνόφουσκα; Και δεν εννοώ τώρα, λόγω πανδημίας, αλλά από τότε που ανακάλυψα πως δεν έχω πολλά κοινά σημεία με το straight περιβάλλον γύρω μου. Δηλαδή με την πλειοψηφία του ανθρώπινου πληθυσμού. Από τότε που άρχισα τη διαδικασία coming out, σιγά- σιγά απομακρύνθηκα από straight φίλους και περικύκλωσα τις μέρες μου και τελικά τη ζωή μου με κόσμο από το χωριό των gay (τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα!).

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όταν ερχόμουν σε επαφή με straight, είτε σε μια επίσκεψη στο γιατρό ή με κάποιο συνάδελφο, να νιώθω σα να βρίσκομαι σε ταξίδι στο “μακρινό” εξωτερικό και να μη γνωρίζω ούτε τη γλώσσα, ούτε να καταλαβαίνω τους κοινωνικούς κώδικες και συμπεριφορές. Κάποιες φορές βέβαια αισθανόμουν και το ανάποδο. Πως εκείνοι είχαν βρεθεί ως επισκέπτες στο εξωτικό μου συννεφάκι και ήταν έτοιμοι να βγάλουν κινητά και hashtags ώστε να μοιραστούν και με άλλους straight την εμπειρία τους… #seetheworld.

L Word

Λίγες μέρες πριν, κάποια άλλη λεσβία, καθισμένη πίσω από την οθόνη της στη μακρινή Αμερική ρώτησε επιτέλους αυτό που όλοι στο χωριό σκεφτόντουσαν, αλλά δε τολμούσαν να ρωτήσουν:

“Έχω μια ερώτηση προς τις straight γυναίκες αυτού του γκρουπ. Ποιός είναι ο λόγος για τον οποίο αγαπάτε το L Word; Φαντάζομαι πως δεν είστε όλες gay εδώ μέσα, έτσι δεν είναι; Για τις gay πιστεύω είναι οφθαλμοφανές… Δεν μπορώ να φανταστώ με ποιον τρόπο ταυτίζονται οι straight με τις ιστορίες της σειράς.”

Χμ… Σιωπή στα comments..

Και ύστερα η πρώτη απάντηση ήρθε:

“Είμαι μια straight γυναίκα και παρακολουθώ και αγαπώ το L Word, γιατί εξυμνεί την οικογένεια και την φιλία. Η σειρά επικεντρώνεται στις γυναίκες που βρήκαν αγάπη μεταξύ τους. Η ίδια η Jennifer Beals είχε πει κάποτε πως το γράμμα L σημαίνει αγάπη (Love) και όχι λεσβία (Lesbian). Νομίζω πως είναι μία από τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές που έχω δει εδώ και καιρό. Και γι’ αυτό την παρακολουθώ.” 

Και ακόμα μία:

“Από τη δική σου οπτική, ταυτίζεσαι με το τι σημαίνει αυτή η σειρά ή με το πως σε επηρεάζει. Σαν straight άτομο, εγώ ταυτίζομαι με άλλα θέματα του show. Μου αρέσει η θετική απεικόνιση δυναμικών, επιτυχημένων, ευφυών, φιλόδοξων γυναικών. Για την ακρίβεια μπορώ να ταυτιστώ με τον χαρακτήρα της Bette…. Για εμένα η σειρά αγγίζει θέματα που δεν έχουν παρουσιαστεί επαρκώς σε άλλες σειρές. Όπως οι φυλετικές διακρίσεις, οι διαφυλετικές σχέσεις, όπως αυτής της Bette με την Tina, και οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν αυτές οι οικογένειες και πως ταιριάζουν στον κόσμο, πως τον βλέπουν….. Και στις ερωτικές σκηνές, βλέπω μόνο αγάπη…κάτι ακόμα υπέροχο γι’ αυτή τη σειρά είναι ότι βλέπεις του ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως ταμπέλες. Είναι από τις αγαπημένες μου σειρές. Και έχω δει και ξαναδεί τα επεισόδια της.” 

Δεν ήταν το τέλος του κόσμου! Ερχόντουσαν ειρηνικά..

Και μετά κι άλλη:

“Αυτός ο τρόπος σκέψης περιορίζει κάτι που είναι σημαντικά πολυεπίπεδο… Καταλαβαίνω πως πρόκειται για μια σειρά ορόσημο για τη λεσβιακή κοινότητα, αλλά είναι ταυτόχρονα και κάτι πιο μεγάλο από αυτό. Οι γυναικείες φιλίες είναι πολύπλοκες, έντονες και εντυπωσιακές- είναι όλο αυτό που λέει στους τίτλους αρχής: “talking, laughing, loving, breathing, fighting, fucking, crying, drinking, writing, winning, losing, cheating, kissing, thinking, dreaming.” 

“Straight γυναίκες βλέπουν λεσβιακές σειρές. Είναι σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα! Αποδεικνύει πως όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη μιλάμε την ίδια γλώσσα.. εκείνη της Αγάπης (Love). Thank you L Word!” 

Και με αυτό το σχόλιο, σταμάτησα να κουνάω το κεφάλι μου μπροστά από τον υπολογιστή και σηκώθηκα να πάω στο γιατρό… είχα αργήσει, αλλά θα πήγαινα ειρηνικά!


Γράφει η Χριστίνα Τριχά

Αρνούμαι να καταλήξω σε συμπεράσματα, κι αν πέφτω στην παγίδα τους είναι που καμιά φορά δε τα προλαβαίνω. Δεν έχω και απόψεις, γιατί προϋποθέτουν μία μόνο πλευρά και από εδώ που είμαι δε την βλέπω. Όταν συναντώ ειδικούς χρησιμοποιώ εφαρμογές μετάφρασης και όταν συστήνομαι, ξεχνώ ποια είμαι. Έχω μεταναστεύσει για να αντι-μετωπίσω το μετατραυματικό στρες που μου προκάλεσε η πατριαρχική μας κοινωνία και νομίζω πως ο αντίλογος, η αντηλιά, το αντικειμενικό, ο αντιδραστήρας και το antivirus έχουν πλάκα. Αν και εσείς βγάζετε συμπεράσματα κατά λάθος, μπορείτε να μου τα στείλετε στο xristina_trixa@hotmail.com