Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμόμαστε όλα αυτά που συνέβησαν στη χώρα μας τη χρονιά που φεύγει και επηρέασαν είτε θετικά είτε αρνητικά τη ΛΟΑΤ+ κοινότητα.

Με το 2020, ωστόσο, να αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις χειρότερες χρονιές που έχουν περάσει φέρνοντας μαζί του πανδημίες, εγκλεισμούς, ρατσιστικές επιθέσεις, βία κ.α., πήραμε την απόφαση αυτή τη φορά να σταθούμε μόνο στα θετικά γεγονότα. Μάλλον γιατί η αισιοδοξία αποτελεί πλέον την πιο σημαντική πολιτική στάση.

Περισσότερη ΛΟΑΤ+ ορατότητα στον δημόσιο βίο

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να θυμόμαστε το 2020 στην Ελλάδα, πέρα από τον κορονοϊό, είναι η μεγαλύτερη ΛΟΑΤ+ ορατότητα, αφού είναι η πρώτη χρονιά που είδαμε τόσα δημόσια coming out από επώνυμα άτομα. Από τον χώρο της πολιτικής, όπως αυτό του Αλέξη Πατέλη αλλά και αυτόν της τέχνης, όπως αυτό του Γιώργου Καπουτζίδη, του Θανάση Αλευρά και του Σταμάτη Κραουνάκη. Είναι επίσης η πρώτη χρονιά που είδαμε κάμποσες διαφημίσεις με ΛΟΑΤ+ περιεχόμενο (Lacta, Skip, κλπ), αρκετούς ΛΟΑΤ+ ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές που απομακρύνθηκαν αρκετά από στερεοτυπικές αναφορές αλλά και αρκετές (ανοιχτά) queer συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα με ριάλιτι χαρακτήρα.

Η «δικαιοσύνη» της ΛΟΑΤ+ κοινότητας (και η καταδίκη του φασισμού)

Το 2020 θα μείνει στην ιστορία (μας) ως η χρονιά με τις περισσότερες ΛΟΑΤ+ υποθέσεις που οδηγήθηκαν στο δικαστήριο, δικαιώνοντας (τις περισσότερες φορές) τα ΛΟΑΤ+ θύματα τους. Από την αθώωση του Γιώργου Καρκά για τον (υποτιθέμενο) βιασμό ενός ταξιτζή μέχρι την καταδικαστική η απόφαση του Αρείου Πάγου για τον Αμβρόσιο και από την καταδίκη ενός ιδιοκτήτη μαγαζιού στην Εύβοια, που επιτέθηκε σε τρανς γυναίκα μέχρι την αθώωση νεαρού ακτιβιστή (σ.σ. Ηλίας Γκιώνης) που συνελήφθη άδικα μετά από λεκτική ομοφοβική επίθεση που δέχτηκε από αστυνομικούς, η δικαιοσύνη φαίνεται να αναδεικνύεται σε έναν ισχυρό μας σύμμαχο. Δεν μπορούμε φυσικά να μην αναφέρουμε και την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, μιας μεγάλης νίκης τόσο για τη ΛΟΑΤ+ κοινότητα όσο και για την υπόλοιπη κοινωνία.

Όσο όμως και να χαιρόμαστε με τη θετική εξέλιξη των παραπάνω υποθέσεων, δε γίνεται να μην εκφράσουμε την αγανάκτησή μας και την έντονη δυσαρέσκειά μας για τη μη απονομή δικαιοσύνης στην υπόθεση δολοφονίας του Ζακ/Ζackie (#Justice4ZakZackie).

Ο ανώτατος πολιτειακός θεσμός και η καταδίκη (για πρώτη φορά) της βίας των ΛΟΑΤ+ ατόμων

 Η Κατερίνα Σακελλαρόπουλου δεν έγινε μόνο η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας αλλά και το πρώτο άτομο που από αυτή τη θέση αναγνώρισε την βία που υφίστανται τα ΛΟΑΤ+ άτομα στη χώρα μας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας καταδίκασε «τις διακρίσεις, τη ρητορική μίσους, τη βία σε βάρος προσώπων λόγω ταυτότητας φύλου, γενετήσιου προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του καθενός στην ελεύθερη έκφραση, την ασφάλεια, τον αυτοκαθορισμό και την ίση μεταχείριση». Αξίζει να θυμόμαστε το 2020 γι΄αυτό δε νομίζετε;

 

Το πρώτο Digital Athens Pride

Τον περασμένο Σεπτέμβριο το Athens Pride πέρασε σε μια νέα ψηφιακή εποχή. Ξεπερνώντας τα όρια της Αθήνας, έφτασε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας πιο συμπεριληπτικό και προσβάσιμο από ποτέ. Με τη νέα του μορφή, φιλοξένησε 91 εκδηλώσεις από 123 οργανώσεις, συλλογικότητες, ατομικότητες, ιδρύματα και κρατικούς φορείς με γνώμονα πάντα την αύξηση της ορατότητας και των διεκδικήσεων της κοινότητας. Λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, γιόρτασε μαζί με 1.000.000 άτομα, σε 10 φυσικούς και ψηφιακούς χώρους, πλημμυρισμένους από τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Τον περασμένο Ιούνιου πραγματοποιήθηκε και το 1ο αυτοδιαχειριζόμενο και αντιιεραρχικό queer liberation march, το οποίο ξεκίνησε από την πλατεία Εξαρχείων συγκεντρώνοντας εκατοντάδες κόσμου.

Καλή χρονιά!!!

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!