Είναι από τα πρώτα επώνυμα άτομα στην Ελλάδα, που αποφάσισαν να μιλήσουν ανοιχτά για τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Έκτοτε, ο Γιώργος Μαρίνος κλήθηκε πολλές φορές σε συνεντεύξεις του να μιλήσει γι΄αυτή του την απόφαση. Σήμερα, θυμόμαστε κάποιες από αυτές του τις δηλώσεις.

– Γεννήθηκα το 1939. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν ενός έτους. Έμεινα με τη μάνα μου τη Βασιλική. Δεν την αποχωρίστηκα ποτέ. Τον πατέρα μου, Αλέξανδρο, τον ξανασυνάντησα στα δώδεκά μου. Μόλις είχε γυρίσει από την εξορία στη Μακρόνησο.

– Στα δεκαέξι μου συζήτησα το θέμα. Βέβαια στεναχωρήθηκαν, αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση. Δεν αισθανόμουν διαφορετικός. Δεν είχα τύψεις και ενοχές. Το είπα και στην αρχή της καριέρας μου, το 1965.

– Κάποιοι βρέθηκαν να πουν ότι το έκανα επίτηδες. Δεν είναι αλήθεια. Τέτοια πράγματα είναι δίκοπο μαχαίρι. Πιο σημαντικοί άνθρωποι παραδέχτηκαν δημόσια την ομοφυλοφιλία τους. Και μιλάω για τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Τσαρούχη.

– Η διαφορά ήταν ότι εγώ ερχόμουν σε καθημερινή επαφή με το κοινό. Μπορούσαν να με αγγίξουν. Μπορούσαν να με ξεφωνίσουν. Εμφανιζόμουν δημόσια κάθε βράδυ. Αυτό ήταν πρόβλημα. Από την άλλη, δηλώνοντας ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πολύ αξιοπρεπής.

– Γιατί αντιπροσώπευα, ή έτσι ήθελα να νομίζω, ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμος πιο σοβαρά. Με μεγαλύτερη λεπτότητα. Ήθελα να γίνω σπουδαίος ηθοποιός. Δεν έγινα όμως. Ήθελα να παίξω Άμλετ. Τα έβλεπα όλα πολύ ρομαντικά. Τα έβλεπα όλα τέλεια. Τις σχέσεις των ανθρώπων στο θέατρο τέλειες.

– Αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Ήθελα να υπάρξω ξανά στο χώρο. Ένας κύκλος ανθρώπων που με αγαπούσε, μου το χρέωσε ακριβά. Είναι όμως μερικές φορές που δεν ξέρει κανείς την ανάγκη σου. Στην περίπτωσή μου δεν ήταν οικονομική. Αλλά δε μπορούσα να μείνω κι άλλο άπραγος. Θα πέθαινα. Προσπάθησα να αποχωριστώ το χειροκρότημα στα 54 μου χρόνια. Αλλά ήταν νωρίς και μου ήρθε μία τρέλα, γιατί η δουλειά μου καταλαμβάνει το 90% της ζωής μου.

– Τώρα δε μου έρχεται τρέλα. Θέλω να φύγω με αξιοπρέπεια. Δε θέλω να γίνω σούργελο. Έχω αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο για όλα όσα έχω ζήσει. Δε μου αρέσει ιδιαίτερα. Αλλά το κάνω για τον εξής λόγο: Θέλω να γλιτώσω από το να το γράψουν άλλοι για μένα. Η βιογραφία μου θα ακυρώνει όσους θα προσπαθήσουν να με συλήσουν μετά το θάνατό μου.


Πηγές: Εφημερίδα Έθνος
mousikogramma. gr
συνέντευξη στον Γιάννη Φλέσσα (1983)

tovima.gr
συνέντευξη στη Μυρτώ Λοβέρδου (1999)

Περιοδικό Ταχυδρόμος
συνέντευξη στον Νίκο Νικόλιζα (2001)

popaganda. gr
συνέντευξη στον Θεοδόση Μίχο (2008)

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!